ORO


           Pudding i Cynamon wyszli jak umówione z zieloną latarką dając znaki do nadjeżdżającej furgonetki. Skrzynie wskazane przez Carolinę i sprowadzone z banku przez Hombre miały pojechać do depozytu Puddinga, jak zwykle przed wyszukaniem odpowiednich klientów. Spotkali w pobliżu drogi De Las Intervenciones i tym razem musieli tylko zmienić się za kierownicami aut. Najpierw jednak Tiago zobaczył galaretę, czyli z nieznanych powodów trzęsącego się Puddinga. Widać było, że pokłócili się z Cynamonem już wcześniej, ale Tiago nie myślał , że chcą przetopić artefakty na zwykły metal! Tiago nie chciał dyskutować , bo i nie było o czym. Towar miał znaleźć się w depozycie, i nie było mowy o żadnych idiotycznych pomysłach.
 Pudding dygotał, Cynamon szedł pierwszy.
- Przetopić złoto? - Cynamon był napalony i chętny.
- To szaleństwo. To dzieła sztuki. - Stwierdził Pudding powoli obracając się.
- No tak, a pociski są dziełem techniki zabijania. – Rwał się Cynamon.- Nigdy tego nie zrozumiem.
- To się pomódl. - Rzekł Tiago.
- Płyniesz pod prąd a ja mam jedyne wiosło. – Nagle Cynamon wycelował starą parabelkę w Tiago.
- Nie mierz do mnie, bo to śmieszne. - Rzekł Tiago.
- Będę ci dziś mówić „Twardzielu”, o.k. ? - Cynamon nie dawał za wygraną. – A teraz mów gdzie ukryłeś Carolinę i syna?
     Tiago uniósł brew i nagle zrozumiał, a raczej od razu wiedział, że żona Rica nie daje za wygraną. Rozumiał zemstę ale sprawdzoną. Ta działała na ślepo. Ciekawe kto stoi za Cynamonem. W końcu sprawę skrzynek prowadziła Carolina. A tu nagle sama jest celem? Zobaczył koniec lufy i jego myśli wróciły od razu na swe miejsca.
- Nie przeginaj , bo poznasz panią ołowianą. – Rzekł Pudding z boku.
- Nie bredź. Nawet nie wiesz z czego robią pociski.
- Odpowiedz debilu na pytanie. Czy chcesz przetopić coś, co by się kilka razy skurczyło? - Rzekł Tiago a jego powonienie stało się wyczulone na każdą molekułę strachu. Tym razem było inaczej, tym razem to on miał być zabity, i intuicja, do której aktualnie miał pretensję, że go zawiodła, pracowała jednak intensywnie. Tiago ani myślał umierać i nie czuł zapachu śmierci ani strachu. Czuł tylko zapach własnej głupoty i wstyd mu było, że dał się zagonić przez gówniarza w kozi róg.
- Nic ci nie powiem. – Rzekł do Cynamona.
- Nie chrzań! Co to za kupa? - Krzyknął Cynamon do Puddinga machając parabelką.
Tiago zrobił jakiś gest, lecz Pudding zadygotał ołowiem ułamek sekundy wcześniej. Pudding zawsze się trzęsie, to może go poniosło. Patrzał teraz jak na twarzy Tiago mizernie wysila się uśmiech. Tiago spoglądał w dół przyciskając jednym butem dłoń Cynamona z parabellum. Sam Pudding dygotał jeszcze, ale uspokajał się patrząc na leżącego mężczyznę.
Cynamon leżał ranny w połamanych łopianach.
- A moje ostatnie słowa? – Zapytał cynicznie.
- Właśnie powiedziałeś. - Pudding dał mu panią ołowianą w bebechy.
- Szkoda go. Bawił nas.
- Nie daj się uśpić. - Rzekł Tiago. Pudding trząsł się nadal jak w febrze. Cynamon przestał drgać. Głupie ale prawdziwe. Pudding wykrztusił z siebie w końcu:
- Tiago, mają coś ludzie do ciebie, będzie polowanie.
- Chyba wiem kto..... – Tiago spuścił głowę i pomyślał, że wszyscy będą za żonę Rica winić samego Rico. W końcu poczuł ciepłą, mokrą plamę na brzuchu.
- Chorowałem całą wieczność. Czemu miałbym się dzielić wiedzą? - Zapytał ni stąd, ni zowąd Pudding.
- Dasz radę. Sam myślisz. Miałeś dobry plan. - Rzekł Tiago.
- Taaa, był dobry. Ale już nie jest. Skąd teraz weźmiemy informacje?
- Postarzałeś się. - Rzekł Tiago.
- No, ja myślę. W końcu to tyle lat. Czerwień to kolor miłości. - Pudding otarł krew z ręki sprawdzając stan Tiago.
- Jedź już. Dasz radę. - Rzekł Tiago czując, że słabnie i mętnieje.
- Dam. - Kiwnął głową Pudding.
- Wpłacił całość. Pilnuj go, dobra? – Tiago osłabł i leżał, i zwijał się na podłodze furgonetki obejmując oburącz brzuch.
- Podobno flaki nie bolą.- Pudding siadał za kierownicę.
- Podobno. Komu w drogę, temu czas. - Rzekł Tiago i zemdlał.












:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS092