Ereszkigal - Początkowo była ona mieszkanką niebios, ale porwał ja potwór Kur. Bóg Enki starał się uwolnić boginię, lecz nie udało się i została ona na zawsze w podziemnej krainie. Ereszkigal była boginią groźną i nieprzychylną, a największą zawiścią pałała do swej młodszej siostry Isztar. Wywoływała obawy i uczucie lęku nie tylko u ludzi, ale i u bogów.

Kur to jest Podziemna Kraina, to jest Piekło.
Idea piekła jako podziemnej krainy dla istot zmarłych jest jednoznacznie definiowalna, lecz jej funkcja nie jest jasna, podobnie jak powstanie takiej idei. Piekło Summerów nie jest miejscem przybytku dla złych ludzi, którzy po śmierci muszą ponieść karę, lecz jest przybytkiem dla wszystkich zmarłych. 
Nie wiadomo przy tym, czy mieszkańcy świata podziemnego dla zmarłych są tam chwilowo, być może długie wieczności oczekując na coś, na przykład na powrót do ciał żywych, a czy tylko mieszkają tam na zawsze i bez powrotu do świata żywych lub innego następnego kroku do wyjścia z podziemnej krainy.  

Po co jest to piekło? Jaka jest jego funkcja dla bogów? Jaka jest jego funkcja społeczna dla ludzi? Czy jest przestrogą, czy też jest raczej nieuchronnym końcem dla każdej istoty? Czy mieszkańcami są tylko zmarli ludzie, czy też i wszelkie zmarłe zwierzęta i rośliny?  Po co bogowie władający piekłem pilnują jego mieszkańców? W jakim celu bogowie magazynują zmarłych w tej podziemnej krainie? Czy zmarli są potem potrzebni bogom i w jakim celu?

Dlaczego wokół murów fruwają dwie bezpłciowe istoty, które jękami i krzykiem wnoszą skargi i prośby do Pani Piekła?
ENKI, Bóg mądrości z brudu dobytego spod paznokcia stworzył dwie bezpłciowe istoty - KURGARRA oraz KALATUR.
Dał im Pokarm Życia oraz Wodę Życia i polecił działać tak: 
"
Idżcie, skierujcie kroki do KUR,
Lećcie do drzwi niby owady,
Krążcie wokół drzwi niby ...
Rodząca matka, z powodu jej dzieci
Ereszkigal leży chora.
Jej świętego ciała szata nie przykrywa...
" 
To jest odczytany fragment mitu o piekle, przez badacza nazwiskiem Kramer w 1963 roku, z pisma klinowego na glinianej tabliczce porównanej z wcześniej odkrytymi już innymi tabliczkami.

KURGARRA  i KALATUR, gdy usłyszą jęk Ereszkigal: "O moje wnętrzności!" powinny jej zawtórować: "Ty, która wzdychasz, nasza królowo, o twoje wnętrzności!"
Powtarzając jak echo jęki i wołania bogini, zwrócą jej uwagę na siebie i zyskają sympatię.
Nie wolno im jednak przyjąć od Ereszkigal ani wody ani ziarna w darze! W nagrodę powinny prosić: "Daj nam zwłoki zawieszone na palu".

Jeden z bezpłciowych tworów powinien prysnąć na zwłoki INANNY Wodą  Życia, a drugi posypać je Pokarmem Życia, wówczas INANNA odżyje. 
KURGARRA i KALATUR wykonały ściśle to, co nakazał im Ojceic ENKI, sześćdziesiąt razy pryskały Wodą Życia i Pokarmem Życia na zwłoki INANNY, aż wreszcie INANNA rzeczywiście ożyła. Mimo to nie mogła wrócić na Ziemię. Surowe i nieodmienne były prawa krainy śmierci: Kto raz się tam znalazł, nie mógł opuścić KUR, chyba że dostarczyłby na swoje miejsce zastępcę. 

INANNA uzyskuje zezwolenie na wyjście z KUR, ale w drodze na Ziemię towarzyszą jej demony-GALLA, których obowiązkiem będzie sprowadzić boginię z powrotem do piekieł, jeśli nie przekaże ona innego bóstwa jako jej zastępcy.

Jak straszliwy być musiał widok demonów, świadczy najwymowniej to, że demony-GALLA budziły grozę nawet wśród bogów.


Foto: Inanna, trzymająca w ręce pierścień, święty symbol. Płaskorzeźba o okresu starobabilońskiego.

PIEKŁO SUMERÓW. 

Urzędnicy i kapłani. 

TS001.