According to the Chaldean description of Genesis.
"... the great gods made a dwelling for them (the people). In the middle of the earth they grew up and became great, and the number increased, Seven kings, brothers from the same family ..."
Iranian, Indian, Chinese, Scandinavian, Native American, Mayan, and Aztec literature also contain references to the Shambhala civilization of the Inner Earth.
The Japanese also have Shammala, which they call "The Island of the Clotted Drops." It is "at the top of the globe", but at the same time "in the center of the earth". Its first roof pillar was the axis of the earth, and above it was the axis of the vault of heaven.
The Chinese actually describe their idea of Shambhala as the Center of the Earth, directly below the Shang-te heavenly palace, announcing that it is located in a polar star. They also call it the "Palace of the Center".
The Egyptians located their Ta Neter, or the Land of the Gods, in the far north.
Consider the Legend of Santa Claus. Though we forgot the reason for a long time, our children still send letters to Santa Claus addressed to the North Pole.
North of the Himalayas is the version of Shambhala, Uttarakuru or northern Kuru.
It is described as the fortunate land of the sages to which Arjuna, the warlike prince of Bhagavad-Gita, traveled in search of enlightenment. Magical fruit trees gave the nectar of immortality. It is one of the four regions surrounding Mount Meru and the home of the Siddhas, enlightened yogis famous for their miraculous powers.
Greek mythology also has its own version of Shambhala. Greek mythology introduces us to what is known as the Hyperborean Land. The land of eternal summer and the favorite homeland of Apollo.
According to the Orphic, the island of Electra, the seat of the gods, lies beneath the Polaris in the farthest waters of Tethys.
The Mandean Gnostics believed that an ideal earth with eternal light was the home of a divine race of superhumans. It is said to be located in the north, separated from our world by a high mountain of Ice.
The Avestan term "Airyanem Vaejah" means the cradle of the Aryan-Iranians. It was not to be in any of the Earth's seven climates, but in the center of the eighth climate central zone.
It was there that the "first man" was instructed to build a var, or enclosure where the most advanced humans, animals and plants would gather, to save them from the deadly winter unleashed by demonic powers (nuclear winter caused by nuclear war), so that one day they might rebuild the world.
This vara or paradise had a gate and luminous windows which gave off an inner light. It was illuminated by both uncreated and created lights.
It was most likely a spaceship.






Według chaldejskiego opisu Genesis.
"..wielcy bogowie stworzyli dla nich( ludzi) mieszkanie. W środku ziemi wyrośli i stali się wielcy, a liczba wzrosła, Siedmiu królów, braci z tej samej rodziny..."
Literatura irańska, indyjska, chińska, skandynawska, indiańska, Majów i Azteków również zawiera odniesienia do cywilizacji Szambali z Wewnętrznej Ziemi.
Japończycy mają również Szamballę, którą nazwali „Wyspą Zakrzepłej Krople”. Znajduje się „na szczycie kuli ziemskiej”, ale jednocześnie „w środku ziemi”. Jej pierwszy filar dachowy stanowił oś ziemi, a nad nim znajdowała się oś sklepienia nieba.
Chińczycy faktycznie opisują swoją ideę Szambali jako Centrum Ziemi, bezpośrednio pod niebiańskim pałacem Shang-te, ogłaszając, że znajduje się ona w gwieździe polarnej. Nazywają go także „Pałacem Centrum”.
Egipcjanie ulokowali swój Ta Neter, czyli Krainę Bogów, na dalekiej północy.
Weźmy pod uwagę Legendę Świętego Mikołaja . Choć dawno zapomnieliśmy o przyczynie tego, nasze dzieci nadal wysyłają listy do Świętego Mikołaja zaadresowane na Biegun Północny.
Na północ od Himalajów to wersja Szambali, Uttarakuru lub północnego Kuru.
Jest opisana jako szczęśliwa kraina mędrców, do której Arjuna, wojowniczy książę Bhagavad-Gity, podróżował w poszukiwaniu oświecenia. Magiczne drzewa owocowe dawało nektar nieśmiertelności. Jest to jeden z czterech regionów otaczających górę Meru i ojczyzna Siddhów, oświeconych joginów słynących z cudownych mocy.
Mitologia grecka ma również własną wersję Szambali. Mitologia grecka wprowadza nas w to, co znane jest jako Kraina Hiperborejska. Kraina wiecznego lata i ulubiona ojczyzna Apolla.
Według orfickich, wyspa Elektry, siedziba bogów, leży pod gwiazdą polarną w najdalszych wodach Tetydy.
Mandeańscy gnostycy wierzyli, że idealna ziemia z wiecznym światłem jest domem boskiej rasy superludzi. Podobno znajduje się na północy, oddzielona od naszego świata wysoką górą Lodu.
Awestański termin „Airyanem Vaejah” oznacza kolebkę Aryjczyków-Irańczyków. Miała się znajdować nie w żadnym z siedmiu klimatów Ziemi, ale w centrum strefy centralnej, ósmego klimatu.
To właśnie tam „pierwszy człowiek” otrzymał polecenie zbudowania vary, czyli zagrody, w której gromadziliby się najbardziej rozwinięci ludzie, zwierzęta i rośliny, aby ocalić ich od śmiertelnej zimy rozpętanej przez demoniczne moce ( zima nuklearna wywołana przez wojnę atomową ), aby pewnego dnia mogli odbudować świat.
Ta vara lub raj miała bramę i świecące okna, które wydzielały wewnętrzne światło. Oświetlały ją zarówno niestworzone, jak i stworzone światła.
Najprawdopodobniej był to statek kosmiczny.