STAROŻYTNE WISIORKI SŁAWIANSKIE.
Wiele „biżuterii” chroniło przez dzwonienie, hałas lub pukanie o siebie: dzwonienie podczas chodzenia odpędzało wszelkie siły zła.
Takimi są na przykład liczne dzwonki i wisiorki zoomorficzne, które są bardzo powszechne u północnych Slawian.
Kochali wisiorki, symbolizujące Bereginy – dziewice źródeł wody.
Używali czerwieni w ubraniach, które symbolicznie chroniły przed ciemnymi siłami.
Dlatego we włosy wplatano szkarłatne wstążki, haftowano szkarłatnymi nićmi i noszono szkarłatne sukienki.
W starożytnych słowiańskich ubraniach ze wschodu, jest dużo szkarłatu - koloru ochronnego, dużo bieli - świętego koloru czystości, a także zieleni - zwłaszcza w odzieży męskiej - symbolu ochrony przed wrogimi siłami natury.
Jeden z atrybutów kobiecej magii ochronnej - tak zwane wisiorki do uroków , które mocowano na łańcuszkach, często wykonane były w postaci jednych lub dwóch koników, łapek kaczych, etc.. to bardzo ciekawy symbol.
Kaczka to symbol Rodzaju – twórcy Ziemi, a Koń to jeden z najsilniejszych słowiańskich amuletów, symbol dobroci i szczęścia.
Takie zawieszki noszono na pasku, na szyi jak naszyjnik, na ramieniu lub łączono z nakryciem głowy.
Znane są sławiańskie kapelusze z symbolami ptaków lub znakami księżyca (rogaty kiki).
Nawiasem mówiąc, kika to „kaczka”, a osławiony kokosznik to „kogucik” kokosh – kogut
Dziewczynki nie nosiły czepków, zostały zastąpione nakryciem głowy wykonanym z cienkiego metalu, do którego można było również przyczepić zawieszki.
Wisiorki, które były przymocowane do nakrycia głowy, nazywano rjasnami - są to pionowe paski biegnące od kokosznika do klatki piersiowej lub nawet do talii.
Często metalowe rjasny przedstawiały ptaki (łabędź).
Rjasny były złożone z 10-12 blaszek, na których nałożono wzór, aby można go było odczytać tylko w pozycji pionowej, to znaczy nie można było założyć rjasny jak naszyjnik: symbole straciły swoją moc. .
Na niektórych wstążkach przedstawiono maleńkie pędy, na innych zapylanie roślin lub krzyż.
Wszystkie plemiona słowiańskie miały różne pierścienie skroniowe, ale najpiękniejsze były wśród Vyatichi.
Noszono je w świątyni jeden lub kilka sztuk.
Pierścienie Vyatichny - siedem promieni (siedem to święta liczba).
Pierścień przypomina koguci grzebień lub do góry nogami wschodzące słońce – oba symbole to najsilniejsze amulety.
Mieszkańcy północy nosili spiralne pierścienie skroniowe, zdobili też nakrycie głowy dzwonkami i muszlami.
Pierścienie świątynne z reguły były wykonane ze srebra, ozdobione różnymi wzorami i znakami.
Są pierścienie, na ostrzach których znajdują się znaki podobne do run lub znak Mokoszy, żeńskiej bogini losu i robótek ręcznych. Później, oprócz pierścieni świątynnych, zaczęto nosić kolty, bogato zdobione złotem i emalią.
Bogato zdobione naszyjniki składały się z pojedynczych wisiorków i księżyców.
Lunnita - od słowa "księżyc" - jest również wyłącznie kobiecym amuletem, ponieważ księżyc zawsze był uważany za żeńską planetę, a kobiety, bardziej niż mężczyźni związane z siłami z innego świata, są pod wpływem nocnego światła.
Lunnity chroniła przed nocnymi duchami, a siły Navi budziły się w świetle księżyca. Rogaty księżyc przypomina rogaty kiku, nakrycie głowy zamężnych kobiet.
Lunnity były noszone na szyi jako część naszyjnika i były wykonane z reguły ze srebra lub innego srebrzystego metalu symbolizującego księżyc.⠀
Składnikami naszyjnika dla kobiet były szkło, kość, kamienne koraliki i naprzemienne blaszki - wisiorki.
Im więcej - tym bogatsza kobieta.
Wisiorki były z reguły okrągłe, ze świętym, strzegącym ornamentem.
Najczęściej jako wzór na odznakach znajdują się znaki słoneczne, które są mocnym amuletem. Biżuteria została wykonana ze srebra, złota, miedzi, brązu.
Czasami jako zawieszki używano monet.
Czasami na szyi kobiety może znajdować się kilka naszyjników składających się z małych płaskich dysków, tabliczek i koralików. Liczba biżuterii wskazywała na status kobiety i miała oczywiście charakter ochronny.