Te manekiny nie istnieją.
© @miazelu/Instagram
Na pierwszy rzut oka mają wszystko: przenikliwe spojrzenie, krągłości uważane za harmonijne według standardów społecznych i nienaganny styl. Z wyjątkiem...

Nowa generacja cyfrowego piękna
Pojawiają się na Instagramie, współpracują z luksusowymi markami, pozują do kampanii reklamowych i zdobią okładki magazynów modowych. A jednak tak naprawdę nie istnieją. Te modelki, influencerki i osobowości wizualne nie są ani ludzkie, ani prawdziwe: są generowane przez sztuczną inteligencję lub modelowane w 3D.

Witamy w świecie wirtualnych manekinów. Manekiny AI to w całości sztuczne twory, zaprojektowane przez studia lub artystów cyfrowych. Niektóre są generowane przez algorytmy, inne są efektem zaawansowanego modelowania 3D. Ich celem jest ucieleśnienie wizualnej postaci, którą marki mogą wykorzystać do promocji swoich produktów bez uciekania się do fizycznych manekinów.

To zjawisko, jeszcze kilka lat temu marginalne, nabrało rozpędu wraz z postępem w dziedzinie cyfrowych narzędzi do tworzenia i rozwojem sieci społecznościowych. Postacie te generują obecnie znaczne przychody i mają bardzo aktywne społeczności.

Shudu, pierwsza wirtualna supermodelka


Stworzona w 2017 roku przez brytyjskiego fotografa Camerona-Jamesa Wilsona, Shudu Gram jest często uważana za pierwszą w historii modelkę AI. Jej ciemna karnacja, majestatyczna postawa i elegancka postura szybko przyciągnęły uwagę mediów i marek. Współpracowała z marką Fenty Beauty Rihanny i pojawiała się w Vogue i Cosmopolitan.

Jednak jego popularność wywołała również debatę: Shudu przedstawia czarnoskórą kobietę, mimo że została stworzona przez białego mężczyznę. Krytycy potępili go jako formę cyfrowej apropacji kulturowej, wskazując na paradoks branży modowej, która z trudem zapewnia szanse prawdziwym czarnoskórym kobietom, jednocześnie wykorzystując ich wizerunek za pośrednictwem kontrolowanych awatarów.



Lil Miquela, gwiazda mediów społecznościowych
Kolejna ikoniczna postać: Lil Miquela. Założona w 2016 roku przez amerykańskie studio Brud, Miquela Sousa (jej pełne imię i nazwisko) przedstawiana jest jako 19-letnia kobieta, pół Brazylijka, pół Hiszpanka mieszkająca w Los Angeles. Ma ponad 2 miliony obserwujących na Instagramie, była ambasadorką takich marek jak Prada, Dior i Calvin Klein, a nawet wydaje single na Spotify.

Na jej koncie mieszają się posty o modzie, postawy społeczne (wspierała ruch Black Lives Matter) i treści lifestylowe. Jej zacieranie granic między fikcją a rzeczywistością jest równie intrygujące, co trudne: wielu jej obserwatorów wchodzi z nią w interakcje, jakby była prawdziwą osobą.



Imma, różowa twarz połączonej Japonii
W Japonii Imma dominuje w wirtualnej rzeczywistości. Z różowymi włosami i wizerunkiem inspirowanym japońską kulturą popularną, stała się prawdziwym fenomenem. W 2020 roku stała się bohaterką kampanii IKEA Japan: w modnej tokijskiej dzielnicy Harajuku otwarto apartament udekorowany jej wizerunkiem.

Wystąpiła również w reklamach Porsche, Diora i Amazona. Imma ilustruje urzekającą moc realistycznych awatarów i to, jak można je zintegrować z rzeczywistymi środowiskami konsumenckimi.



Aitana Lopez i Rozy: nowe postacie wpływu sztucznej inteligencji
W 2023 roku w Hiszpanii narodziła się Aitana López, pierwsza w tym kraju modelka AI. Stworzona przez agencję The Clueless, miała generować regularne dochody, unikając jednocześnie „nieoczekiwanych wyzwań ze strony influencerów”. Jej estetyka ma przemawiać do młodej, zaangażowanej publiczności: nieskazitelna cera, różowe włosy i mistrzowskie pozy. Według agencji, Aitana López zarabia kilka tysięcy euro miesięcznie dzięki współpracy partnerskiej.

W Korei Południowej Rozy uosabia bardziej naturalną i zrównoważoną estetykę. Powstała w 2020 roku, a jej wiek wciąż wynosi praktycznie 22 lata. Została wybrana do reprezentowania marek wrażliwych na środowisko i postęp technologiczny. Występuje w kampaniach rządowych i komercyjnych, łącząc marketing z wizerunkiem „wiecznej młodości” i zaangażowaniem.



Mia Zelu, najnowszy dodatek do trendu
Wśród najnowszych, godnych uwagi kreacji znajduje się Mia Zelu, która w 2024 roku zrobiła furorę w mediach społecznościowych. Przedstawiona jako olśniewająca i wysportowana osobowość, wirtualnie „uczestniczyła” w Wimbledonie i udzielała fałszywych wywiadów dla magazynów, czasami mylona z prawdziwą gwiazdą ze względu na realistyczny wizerunek.



Trend, który budzi pytania
Choć te wirtualne modelki przemawiają do marek ze względu na pełną kontrolę nad wizerunkiem i niższe koszty, rodzą również pytania etyczne i społeczne. Czy możemy mówić o różnorodności, gdy jest ona symulowana? Czy te cyfrowe postacie stopniowo zastępują ludzkie modelki, które i tak są już niepewne w niektórych sektorach? I jaki jest psychologiczny wpływ na opinię publiczną, skonfrontowaną z całkowicie sztucznymi, ale prezentowanymi jako realistyczne kanony piękna?

Na razie te awatary pozostają w mniejszości, ale ich rosnąca obecność w reklamie, modzie i rozrywce sugeruje trwałą transformację branży wizualnej. Pomiędzy innowacjami technologicznymi a marketingową utopią, modele sztucznej inteligencji stopniowo zmieniają kontury reprezentacji człowieka w mediach.