Jaskinia Platona.
Alegoria jaskini, czyli Jaskinia Platona, została przedstawiona przez greckiego filozofa Platon w dziele Republika (514a – 520a) w celu porównania „wpływu edukacji i jej braku na naszą naturę”.
Platon ma Sokratesa opisującego grupę ludzi, którzy przez całe życie żyli przykuci twarzą do pustej ściany jaskini. Ludzie obserwują cienie rzucane na ścianę przez obiekty przechodzące przed ogniem za nimi i nadają im nazwy. Cienie to rzeczywistość więźniów lub najniższy poziom podzielonej linii Platona. Istnieją trzy wyższe poziomy, na które będzie próbował się wspiąć filozof. Drugi poziom wyżej znany jest dziś jako nauki przyrodnicze. Trzeci poziom wyżej to matematyka, geometria i logika dedukcyjna..
Sokrates wyjaśnia, że filozof jest jak więzień, który został uwolniony z jaskini i zaczyna rozumieć, że cienie na ścianie wcale nie są rzeczywistością, ponieważ może dostrzec prawdziwą formę rzeczywistości, a nie rzeczywistość wymyśloną, czyli widziane cienie przez więźniów. Więźniowie tego miejsca nie chcą nawet wychodzić z więzienia, bo nie znają lepszego życia.
Więźniom udaje się pewnego dnia zerwać więzy i odkryć, że ich rzeczywistość nie była tym, czym myśleli. Odkryli słońce, którego Platon używa jako analogii do ognia, którego człowiek nie może zobaczyć. Podobnie jak ogień, który rzuca światło na ściany jaskini, kondycja ludzka jest na zawsze związana z wrażeniami odbieranymi przez zmysły. Nawet jeśli te interpretacje (lub, w terminologii kantowskiej, intuicje) są absurdalnym przeinaczeniem rzeczywistości, nie możemy w jakiś sposób wyrwać się z więzów naszej ludzkiej kondycji - nie możemy wyzwolić się ze stanu fenomenalnego, tak jak więźniowie nie mogliby uwolnić się z łańcuchów .
Ta alegoria przedstawia, że gdybyśmy wyrwali się z niewoli, znaleźlibyśmy świat, którego nie moglibyśmy zrozumieć - słońce jest niezrozumiałe dla kogoś, kto nigdy go nie widział. Innymi słowy, napotkalibyśmy inną „sferę”, miejsce niezrozumiałe, ponieważ teoretycznie jest źródłem rzeczywistości wyższej niż ta, którą znaliśmy od zawsze.







Platons Höhle.

Die Allegorie der Höhle oder Platos Höhle wurde von dem griechischen Philosophen Plato in Republic (514a - 520a) präsentiert, um "die Auswirkungen der Bildung und ihr Mangel auf unsere Natur" zu vergleichen.

Platon lässt Sokrates eine Gruppe von Menschen beschreiben, die ihr ganzes Leben lang angekettet vor einer leeren Höhlenwand gelebt haben. Die Menschen beobachten und benennen die Schatten, die von Gegenständen auf die Wand geworfen werden, die vor dem Feuer hinter ihnen vorbeiziehen. Die Schatten sind die Realität der Gefangenen oder die unterste Ebene von Platons Trennlinie. Es gibt drei höhere Ebenen, die der Philosoph zu erklimmen versuchen wird. Die zweite Ebene darüber wird heute als Naturwissenschaften bezeichnet. Die dritte Ebene darüber ist Mathematik, Geometrie und deduktive Logik.

Sokrates erklärt, dass der Philosoph wie ein Gefangener ist, der aus einer Höhle befreit wurde und beginnt zu verstehen, dass die Schatten an der Wand überhaupt keine Realität sind, weil er die reale Form der Realität wahrnehmen kann, nicht die imaginäre Realität, dh die Schatten von den Gefangenen gesehen. Die Gefangenen dieses Ortes wollen nicht einmal aus dem Gefängnis raus, weil sie kein besseres Leben kennen.

Eines Tages gelingt es den Häftlingen, die Bande zu brechen und entdecken, dass ihre Realität nicht das war, was sie dachten. Sie entdeckten die Sonne, die Platon als Analogie zum Feuer verwendet, das der Mensch nicht sehen kann. Wie Feuer, das die Wände einer Höhle beleuchtet, ist das menschliche Dasein für immer an die Sinne gebunden, die von den Sinnen wahrgenommen werden. Auch wenn diese Interpretationen (oder in Kantischer Terminologie Intuitionen) absurde Verzerrungen der Realität sind, können wir uns nicht irgendwie aus den Fesseln unseres menschlichen Daseins befreien - wir können uns nicht aus dem phänomenalen Zustand befreien, so wie sich Gefangene nicht von ihren Ketten befreien können .

Diese Allegorie zeigt, dass wir, wenn wir uns befreien würden, eine Welt vorfinden würden, die wir nicht verstehen könnten – die Sonne ist für jemanden unverständlich, der sie noch nie gesehen hat. Mit anderen Worten, wir würden auf eine andere "Sphäre" stoßen, einen Ort, der unverständlich ist, weil er theoretisch die Quelle einer Realität ist, die höher ist als die, die wir immer gekannt haben.







Платонова пещера.

Аллегория пещеры, или пещеры Платона, была представлена греческим философом Платоном в книге «Республика» (514a - 520a) для того, чтобы сравнить «влияние образования и его отсутствие на нашу природу».

У Платона Сократ описывает группу людей, которые всю свою жизнь были прикованы цепями лицом к пустой стене пещеры. Люди наблюдают и называют тени, отбрасываемые на стену объектами, которые проходят перед огнем позади них. Тени - это реальность заключенных или самый нижний уровень линии разделения Платона. Философ попытается подняться на три более высоких уровня. Второй уровень выше известен сегодня как естественные науки. Третий уровень выше - это математика, геометрия и дедуктивная логика.

Сократ объясняет, что философ подобен заключенному, который был освобожден из пещеры и начинает понимать, что тени на стене вовсе не реальность, потому что он может воспринимать реальную форму реальности, а не воображаемую реальность, то есть тени. видели заключенные. Узники этого места даже не хотят выходить из тюрьмы, потому что не знают лучшей жизни.

Однажды заключенным удается разорвать связи и обнаружить, что их реальность была не такой, как они думали. Они открыли солнце, которое Платон использует как аналог огня, который человек не может видеть. Подобно огню, проливающему свет на стены пещеры, человеческое состояние навсегда связано с чувствами, воспринимаемыми чувствами. Даже если эти интерпретации (или, по кантианской терминологии, интуиции) являются абсурдными искажениями реальности, мы не можем каким-то образом вырваться из оков нашего человеческого состояния - мы не можем освободиться от феноменального состояния, так же как заключенные не могут освободиться от своих цепей. .

Эта аллегория показывает, что если бы мы вырвались на свободу, мы бы нашли мир, который не могли понять - солнце непонятно для того, кто никогда его не видел. Другими словами, мы столкнемся с другой «сферой», местом, непостижимым, потому что теоретически это источник реальности более высокой, чем та, которую мы всегда знали.







Plato's Cave.

The allegory of the cave, or Plato's Cave, was presented by the Greek philosopher Plato in Republic (514a - 520a) in order to compare "the impact of education and its lack on our nature."

Plato has Socrates describing a group of people who have lived their entire lives chained facing an empty cave wall. People observe and name the shadows cast on the wall by objects that pass in front of the fire behind them. The shadows are the reality of the prisoners or the lowest level of Plato's split line. There are three higher levels that the philosopher will try to climb. The second level above is known today as the natural sciences. The third level above is math, geometry, and deductive logic.

Socrates explains that the philosopher is like a prisoner who has been released from a cave and begins to understand that the shadows on the wall are not reality at all, because he can perceive the real form of reality, not the imaginary reality, i.e. the shadows seen by the prisoners. The prisoners of this place don't even want to get out of prison because they don't know a better life.

Inmates manage to break ties one day and discover that their reality was not what they thought. They discovered the sun that Plato uses as an analogy to fire, which man cannot see. Like fire that sheds light on the walls of a cave, the human condition is forever tied to the senses perceived by the senses. Even if these interpretations (or, in Kantian terminology, intuitions) are absurd distortions of reality, we cannot somehow break out of the bonds of our human condition - we cannot free ourselves from the phenomenal state, just as prisoners cannot free themselves from their chains.

This allegory shows that if we were to break free, we would find a world that we could not understand - the sun is incomprehensible to someone who has never seen it. In other words, we would encounter a different "sphere", a place incomprehensible because theoretically it is the source of a reality higher than the one we have always known.