Płaszczyzna astralna, zwana także światem astralnym, jest płaszczyzną egzystencji postulowaną przez klasyczne (zwłaszcza neoplatońskie), średniowieczne, orientalne i ezoteryczne filozofie oraz religie misteryjne. Jest to świat sfer planetarnych, przez które dusza w swoim ciele astralnym przechodzi w drodze do narodzin i po śmierci. Ogólnie mówi się, że jest zamieszkana przez anioły, duchy lub inne niematerialne istoty. Na przełomie XIX i XX wieku termin ten został spopularyzowany przez teozofię i neoróżokrzyżowców. „Barzakh” lub międzyświat w islamie, „Świat Yetzirah” w Kabale Luriańskiej, „Świat Duchów” w Spirytualizmie i „Świat Wróżek” duchowości celtyckiej to wszystkie powiązane pojęcia. Platon i Arystoteles nauczali, że gwiazdy składają się z materii innej niż cztery ziemskie elementy – piąty, pierwiastek eteryczny lub kwintesencja. W „mistycyzmie astralnym” świata klasycznego psychika ludzka składała się z tego samego materiału, stąd wpływ gwiazd na ludzkie sprawy. W swoich komentarzach do Tymeusza Platona Proklus pisał; „Człowiek jest małym światem (mikros cosmos). Bo tak jak Całość posiada zarówno umysł jak i rozum, zarówno ciało boskie jak i śmiertelne. Jest też podzielony według wszechświata. Niektórzy są przyzwyczajeni do mówienia, że jego świadomość odpowiada naturze gwiazd stałych, jego rozum w aspekcie kontemplacyjnym z Saturnem, a w aspekcie społecznym z Jowiszem, (i) jeśli chodzi o jego irracjonalną część, namiętną naturę z Marsem , elokwentny z Merkurym, apetytywny(dzialanie popedowe) z Wenus.
https://www.patreon.com/mysticeb