ARCHIPELAG BOU.


     Wśród mgławic archipelagu Bou nadchodzi niepokój. Swą siateczką pokrywa myśli całej populacji od paproci po pająki i od ptaków i ryb po kakadu, co juz 300 lat tu żyje.
I jest najstarsza. I zna niepokój archipelagu Bou.
Jej wymiocina miesiąc temu oceniona przez sprytnego długonogiego szamana dała podstawę do obaw . Upewniła mieszkających rybaków. Zaniosła plotkę do hotelowych barkeeperów i wsączyła się w serca turystów. Nie rozumiejących zresztą nic z tego co przekazała im kakadu , ani barkeeperzy.
Ani recepcjonista.
Kolejne wyspy wymieniały między sobą telegramy, że to prawda.
Turyści zepchnięci na peryferie zainteresowania , odczuli to, czym dążą obcych tubylcy po sezonie. Nie mieli pojęcia, czy uciekać w środku wakacji, czy zadzwonić po znajomych.
A przecież to tutaj czas atomowy mierzony ruchem przestrzeni subatomowych miał się pokryć z czasem lokalnym mierzonym ruchem struktur molekularnych.
To dlatego ich umysły zaprzątała wielka chęć replikacji , duplikacji i mnożenia się.
Istnienia krótkotrwałe, kakadu wyjąwszy, nie ogarniają takiej ilości zdarzeń, aby móc zrozumieć. Nie jest to im też potrzebne. No chyba tylko do tego, aby obronić się przed niepokojem, który właśnie sterował ich myślami. Ale było to niegroźne i przyjemne.
Z fal jak zwykle wyskoczą succuby i odczepią mroczną część dusz wszystkich istnień. Pozostawiając imitacje osobowości o błogim anielskim uśmiechu głupka, odejdą od nieświadomych niczego pająków, ptaków i ryb i rybaków , którym sól wyżarła rany do sucha. Zabiorą ze sobą wszystko, co potrzebne im do istnienia , tam na dnie swojego czasu, w szczelinie swoich kosmosów i wirów ponętnych słodką muzyką i zgliszczami serc. Succubowie zostawią jednak coś w zamian . Dla równowagi natury Bou. Jeden martwy succub zostanie pożarty przez kakadu. W nim siła pośmiertna i myśli każdego z osobna i ich succubou na raz. Tam mądrość i racja.
Kakadu przez następne lata władać będzie Bou siedząc na swym drążku.
A gdy pośmiertność succuba połkniętego zostanie zużyta, zwymiotuje ciałko , niepotrzebny strzęp czegoś, co jest klinem nie pozwalającym zamknąć się odrębnym światom zostawiając szczelinę. Znakiem cyklu. Turyści wyjadą zadowoleni, paprocie wydzielą nowe porcje kwasu. Olej każe ślizgać się wskazówkom zegarów. Kakadu prześpi następne dni, rada, jakim pięknym potrafi być świat.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS135