ŁĄKA

          Spójrz, to konik polny gra na udzie. Znowu marzy mu się schadzka wśród chrzęszczących kłosów. Nagrzewa swój płaszcz a oczami porusza na wszystkie strony.
Antenki omiatają przestrzeń a biała krew pulsuje szybciej. Jest lato. Upał upaja konika.
Myśli sobie: ech , tam...
I jest szczęśliwy.
Buja się chwilę na pochyłym źdźble po czym wybija się do góry aby poczuć pęd mijającego go lata , ciepłych słów i mlaskania słońca. Będąc bardzo, ale to bardzo wysoko wibruje chwilę skrzydełkiem i przechyla odwłok do góry. Teraz opada w nieznane. Podniecają go nowe zapachy łąki i mowa latających wokół owadów. Nie chce słyszeć konkretnych słów. Nie obchodzą go kontestacje i deliberacje poszczególnych adwersarzy. Nie dba o sens - ani trochę. Fascynuje go geometria lotu, precyzja skoku, lądowanie między dzidami ostrych traw. Gdyby choć ciut usłyszał okrzyki trwogi nad łąką, nie zostałby pochłonięty przez dziób jaskółki, która też fascynuje się geometrią lotu i wydajnością połkniętych na łuk okrążenia.
Stara mucha naśmiewa się grubo.
Wyleniały motyl kiwa się współczująco na chabrze. Jest waletem kier i kawalerem żałobnej wstążki. Skrzydła wystrzępił w niejednej walce o przetrwanie. Już dwa razy uwolnił się z lepkiej sieci. Wie jak to jest, być prawie obiadem. Obecnie jest patronem i żeglarzem pod wiatr. Oczy małych stworów patrzą nań z podziwem. Opowiada trochę, ale nie za dużo, o swoim męstwie, dając do myślenia, skłaniając do refleksji nadpobudliwych, chłodząc zapędy i przewidując skutek. Mucha jest tak stara, że nic nie pamięta. Nawet jak się robi hetkę pętelkę i ląduje na suficie. Lata nisko nad łąką . Powoli. Każdy może ją podziwiać. A ona .
Ona może się naśmiewać lecąc.
Zeszłego lata zrobiła sobie hamak ze śliny.

     Pamiętacie jak Weteran spowodowany boską Isztar zakochał się w martwej dziewczynie, którą Tarik podłożył mu do kolaski? Taaak...Weteran nie znał tego uczucia i chciał poczuć je całym sobą. Odłożył bacik na stronę i wpatrywał się uporczywie w mgiełkę oplatającą ciało dziewczyny. Próbował zgłębić jej jestestwo ale ono odlatywało właśnie przez wszelkie szczeliny jej cielesności unosząc się coraz pewniej nad ciałem i kumulując w jedno coś mglistego.
Czas się zaangażować na całego. – Zasyczał w sobie mocno Weteran.
- Kim jesteś? Muchą?
- Wdową po nieznanym żołnierzu, a w kościele bywam tylko na pogrzebach. Powiedziała przez zgniecione płuca.
- Udowodnij to. - Rzekł Weteran.
       Tarik podziwiał jej płynne ruchy.
- Cóż, ta kobieta to prawdziwa przyczyna. Zostaw kapelusz w kuchni.
- Trudno się dziwić, Weteran już tu jest. - Westchnął Tarik trzęsąc się.
- Mam nadzieję, że smakuje panu ta madera. - Rzekła i zanuciła pod nosem jakoś tak... namiętnie. - Trzecia godzina bije, on truciznę pije, on truciznę pije... Delikatność pańskiego płaszcza, cyzelowane guziki.. Dobry smak widoczny po kroju ubioru, wykwintny szal i rękawiczki dowodzą wytrawnej ręki w prowadzeniu interesów. - Mucha spojrzała na Weterana a on zlizał jej kroplę dżemu.
- Czy nie możemy tego wyciszyć? - Poprosiła.
Jego szanse znacznie zmalały i oblał się ponownie tkliwością.
Wszystko stało się jasne, bo uczucie to opanowało jego jaźń. Chciał tego i nagle podlegał miłości.
- Jeden papierowy kubek z gorącą kawą. Gorzką. - Patrzył na dziewczynę i zbliżył do niej rękę.
Dotknęła jego dłoni. Nie czuł jej zimna.
- Lubię dobre dni, proste drogi i wyboiste szlaki. Strome ścieżki, gdy woda omywa stopy, i chciałbym powoli, łagodnie, ręka w rękę, iść z tobą. Trakt bez przerwy się zmienia. - Weteran nie rozumiał, co mówi. Ale w tej sytuacji miało to sens.
Za rogiem czekała przestrzeń. Każda para oczu skierowana była nań.
Wyłaniające się z niej kształty przyjaźnie kiwały na powitanie nowego życia.

      A więc należy do tego świata i rozciągliwością swoją musi jadąc do domu tutaj też w cząstce pozostać ciągnąc elastyczne nitki żelatyny wydłużające się zawsze. Podkręcił wąsika.
Trzeba mieć jaja żeby ryzykować. Ale mam pestki dziesięciolatka. To nie to samo. Chcę mieć moje duże jaja. Jak wcześniej. Ale te kulki to nie ja. Jak mam czegokolwiek dokonać z takimi małymi .., małymi,,, winogronkami? Wycisnąć pesteczki?


Największy byk w stadzie pierwszy je, i pierwszy idzie do rzeźnika.
Nie - , gdy jest mądrzejszy niż rzeźnik.

Gdy twoje oczy mgłą zachodzą a twe serce ślepą posuwa się dróżką,
Odchodzisz sam do ciszy chórami aniołów spisanej na straty.
Już głosy ich więdną rozbrzmiałymi wargi. Już czystość ich tchnienia dotyka jutrzenki. Ty jednak wytchnienia szukasz pośród chórów. Tej ciszy kryształ dzwoni w twoich myślach. Duże skrzydła ich łacińską literą przecisnąłeś przez swe uszy.
Alleluja, alleluja! Wypoczywasz pomiędzy nimi, zawieszony bezruchem i bezwładem bieli. Jakiego kremu używają anieli? Poziomkowego do wygładzania popękanych pięt?
Czym wypychają sobie majtki soliści baletu? Piaskiem i małymi monetami? A może mąką? Gipsem zmieszanym z bezwstydem. Pudrem dla osesków?
Białe ruchy niemocy pokazują ich mózgi. Dusza mima łka i drży jak suchy liść. Gdzieś w zakamarkach pragnie fruwania i słodyczy dobrych słów.
Koło jest idealnym ruchem, gdy tańczysz. Nie dokończ go idealnie, bo będzie nudno!

Wiekami będą straszyć ich wnuki wnuków, wnukom wodę podając jak życie.
W muszli zamieszkał pan zielony. Pan niepokoju i miłości.
W skórach się leśnych obnażył. Weteran siedział w bryczce i myślał uporczywie o bezruchu. W zasadzie był to podstęp Isztar, która tym sposobem zatrzymała Weterana na Ziemi przy ludzkim świecie. Nie mogła pozwolić mu na rozciągłość.
Nie chciała aby odjechał bryczką za daleko.




Ccc











:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS094