TARAS. 


           Mam powiedzieć prawdę, czy udawać wrażliwego? El Micho zachowuje się tak, jakby walczył o moją duszę. Marija popatrzyła na Hombre. On zlizał jej myśli jednym mlaśnięciem.
- Dobrze, że przyszedłeś. - Westchnęła.
- Co to za głupie gadanie. - Wyszczerzyłem zęby w uśmiechu.

     Gdy udaje mi się dotrzeć do spokojnego miejsca wewnątrz siebie, staję się tańcem i nieobjawiona jedność atomów wsysa mnie. Przecież jest jednością jak powierzchnia zupy z oczami. Rosół. Trop gorący. Pułapka zamyka się zmrokiem.
Ktoś nie poznaje ktosia w domu opieki starczej. Pozwalasz decydować sercu a powinien decydować mózg i dlatego pozwólmy by zdecydował fiut. No i dobrze. Zawołać mi tu fiuta, może życie nie będzie takie jałowe. Klasyczna sytuacja.
Jeden facet jest mózgiem, drugi pięścią, aż tu nagle pojawia się nieświadomy niczego dupek. Włóż rajtuzy, wciągnij rajtki. Kiedy schodziliśmy w dół, anioły śpiewały. Ich chóry były trzystopniowe a głosy wypełniały przestrzeń.
Kiedyś ukradniesz miłosne słowo, a imię, które oznaczy, wskaże ci każdy krok jaki zrobisz, niezbędnym, i każdy twój uczynek, koniecznym. Marija jest tym słowem.
Chciałbyś przestać myśleć, ale nie będzie na to czasu i zmuszonym będziesz kleić myśli do geometrii twych słów nim zmurszeją poczynione poniewczasie zaszłością znaczeń.

- Wierzę w to co powiedziałeś. - Rzekła cicho.
- Nie prawda, bo sam nie mogę w to uwierzyć.

           Siedzimy na tarasie z Mariją. Marija i ja siedzimy na tarasie przyjemnie. Taras jest zamieciony i kafle wypalone glazurą błyszczą w promieniach Słońca niebieskością i pomarańczowymi ochrami. Taras na dachu ponad domami, wysoko. Talerze stoją niechlujnie na serwecie. Jest nam dobrze. Patrzę na nią. Jemy fasolę. Duże i małe ziarna, i ziarna. El Micho pali cygaro i popija kwaśną wodę z rodzynkami i wanilią. Marija ma dobry humor. Patrzy ponad płaskie dachy miasta. Są suche i prężą się do Słońca. Dachówki leżą obok siebie bez mchu. Przymknęły oczy. Powietrze drga od gorąca. Fasolki są mokre i zimne. Marija uśmiecha się do fasolki na widelcu, a może do mnie i mówi do widelca. A gdyby zamiast fasolek jeść małe embriony? Fasolki to te embriony. Zwinięte w kłębki niewinne fasolki, czekały rozwoju. Mogły by być małpie embrionki, lub krokodyle wyjęte z jaj. Uśmiecha się do martwej fasolki i rozgryza ją ściągnąwszy z widelca wargami pełnymi szminki. Patrzę na włoski wkoło jej ust. To taki meszek a obok karmin mocnej szminki. I te regularne ruchy żucia. Nabijam jednego embriona i podnoszę do ust. Gryzę. Nie wyczuwam maleńkich, wyciągniętych w rozpaczy, rączek, bo fasola ich nie ma. Nie chrupią zaczątki kości, bo fasola ich nie wykształca. Czuję zimno oślizłej fasolki i upał nad miastem.
Istota wszechmocna ponad upałem. Marija śmieje się do mnie. Czytam jej myśli. Smakują mi fasolki w taki upał.
Służąca przyniosła zmrożoną wódkę. El Micho napełnił szklanki przysiadając obok nas. Z dymiącą resztką cygara w zębach wydeklamował, kładąc nacisk na niektóre słowa.
- Wypijmy teraz za wszystkie słowa, które dziś nie padły, i za te, co celowo pozostały nie wypowiedziane. Za wszystkie czyny nie wypełnione, za sny nie wyjaśnione do końca, i za tych, co byli przed nami. - Na te słowa Marija drgnęła, a ja poczułem ból w skroniach. Jednocześnie pochyliliśmy się aby wziąć szklanki z tacy.
El Micho do każdej wrzucił teraz robaka, który zdechł natychmiast w alkoholu, a płyn zmatowiał od wydzieliny obronnej wystrzelonej przez chrząszcza.
Wódka była zimna i dobra. Wypiłem na raz pół szklanki i obserwowałem jak reszta mętnieje coraz bardziej. Marija żuła robaka. Wypiła już do dna.
El Micho przypalał cygaro patrząc na mnie dziwnie. Pomyślałem o dalekiej Europie.
Wziąłem cygaro, które rozpalił dla mnie El Micho. Patrzyliśmy z Mariją na życie El Micho, które rozpościerało się przed nami jak żywa księga. Sięgaliśmy do jego wspomnień, a on milczał i popatrywał na nas z dziwnym uśmieszkiem. Wiem, już, że nie mógł mi powiedzieć o Mariji nic wcześniej. Rozumiem. Jeśli embrion ma powstać, i jeśli ma zamienić się w dorosłego osobnika, to musi unikać widelca. Nie da się mu powiedzieć, jaka jest dorosła osoba. Dlatego i Marija nie rozumie za młodu, że była stara. Jak ja mam uniknąć widelca, i czy zaliczam się już do embrionów?
El Micho pomyślał, że czas już na odwiedziny babki w hacjendzie. El Micho pomyślał abyśmy odwiedzili ją w hacjendzie. El Micho poczuł się zadowolony, że chcemy tam jechać razem. Palił cygaro. Nalałem trochę do szklanki Mariji. Wypiła znowu. Jej siwe włosy były ciemniejsze od mojej siwizny, cięższe ołowiem koloru i grubością .
Marija posłała służącą po zwykły rum, który uwielbiała w upały. El Micho patrzył mi prosto w oczy. Wypiliśmy znowu i dużo zimnej wódki. Jakoś nie docierało do nas działanie alkoholu. To tak jakby jednoczenie się myślami z nim i z nią dawało kontrolę i siłę nad wódką. A może to był potrójny rozsądek? Tak czy siak, byłem upojony wspólnotą myśli i widzeniem świata, a raczej światów. To wszystko ich i moimi oczami. Bez oceny dobra i zła. Bez uprzedzeń i bez wstydu. Ile szaman dałby aby to osiągnąć. I choć raz zerknąć za horyzont.
Mimo cienia, czułem nagrzanie kafli na posadzce. Marija zdjęła bransolety i rozpuściła włosy. Była stara i piękna. El Micho siedział skurczony w fotelu. Napawał się jej widokiem. Znała nasze myśli o niej i była szczęśliwa. Wszyscy byliśmy. Nalewaliśmy wódki i śmialiśmy się w głos.








>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS171