Dt.ja.dzziaa

NIE .

     Hombre siedział już jakiś czas na piardze, czyli kupie kamieni osuwających się polodowcowo chyba z prędkością kilku milimetrów na wiek. Jaszczurki chrobotały biegając miedzy głazami w poszukiwaniu owadów i nasłonecznionych miejsc. Słońce nagrzewało zbocze a wiatr, ostry tym razem, pękał i kurzył małe drobiny, siał ziarna traw w szczelinach wysysając z nich jednocześnie wilgoć życia gór. Hombre spoglądał na malutką postać Mariji krzątającą się daleko w dole zbocza. Czy tak ma być już zawsze?
   Mgły poskładanych moich myśli, niejawnych grzechów obarczenia obrzydliwością skąpanych resztek mojej jaźni. Cierpnący język słów nie wypowiada. Napuchłe ropą popękane wargi wygina groza niemym grymasem. Wspomnień zaułki się zamknęły tępo. Czas się rozmazał na zegarze. Strach się gramoli truchłem suchym. Jego spokój mnie dotyka. Płonie spojrzenie a za okiem nie ma nic poza mgłą wilgną. Stęchłymi kropelkami z muru perli się moje sumienie. Robak przed nim uciekł w ciemność. Ja za nim gnany przez mojego ducha. Żywy i na pół umarły, nie godzien żadnego imienia, trzęsę się strachem podmyty, nie mogąc się odwrócić, czekam na los, bojąc się, że nie nadejdzie. Już nigdy.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS109