PRAWA KUBY.
Najważniejsze prawo KUBY:

Wszystkie słowa ludzi jakich używają ludzie określają rzeczy powtarzalne.

Zdarzenia niepowtarzalne nie są nazwane przez człowieka. I nie posiadają odpowiednika słownego. Czyli nie istnieją dla nauki, która posługuje się dla swych wyników nowoczesnymi metodami z XVIII wieku i wymyślonymi jeszcze przez Bacona. Powtarzalność experymentu stawia kropkę nad i.


Trochę mniej ważne prawo KUBY:

Uczymy się przez uogólnienia.

Oczywiście każdy Marsjanin wie, że uogólnienia wypaczają przestrzeń, ale jednocześnie pomagają ją myślowo ogarnąć. Eskimosi nie mają słowa dla pojęcia śnieg, ale potrafią ponad 23 słowami opisać różne stany i rodzaje śniegów definiując dla każdego z nich funkcje i cechy śniegowate. Jednak nie zdobyli się na wytworzenie wspólnego słowa. W ten sposób obok ich słów śniegowych można w tym samym rzędzie postawić słowa typu krowa i grzebień. Klasy ogólności tych słów są bowiem na tym samym poziomie uogólnienia. Każde uogólnienie zbliża Marsjan do tajemnicy natury a Lunatyków nad krawędź dachu.


Nieważne prawo KUBY:

Unifikacja chce jednym prawem ogarnąć całą naturę wszechrzeczy.
A wyjątek od reguły dowodzi ciągłego stwarzania się następnych rodzajów.
Jedno jest w tym systemie stałe: niestałość wszelkich proporcji.
I tu złośliwie można od razu wpaść w pułapkę logiki matematycznych jaźni.

Najlepiej, gdy da się pojęcie siły wyrazić jedną literką F. Napiszemy mąąąąąąąądry wzór fizyczny. W nim proporcje nad i pod kreską oznaczają wszechświatów współigranie a kumulują się one na znaku równasię.

Jednak siły bywają tak różne, że niepodobna je jedną literką uszczypać. Ale dla wzorzystych ksiąg mądrych okularników i okularnic są wystarczająco trudne do pojęcia ef z indeksem jak i efzero , choćby umownie oznaczało to siłę w spoczynku i siłę na indeksie i poza indeksem. Unifikacja czterech gatunków sił nie udaje się właśnie z powodu liternictwa.
Unifikacja pojęć zamknięta jest swoistym hermetycznym pierścieniem zmowy kasty wzorkowników literników. Oni to posługując się prawdziwymi literami snują fałszywe wnioski starając się dojść do prawdy. Może należało by czasem oblec się w skórę Eskimosa?
W każdym razie unifikacja jest bardzo potrzebna i wskazana dla dobra nauki jako sposób uczenia się i dotykania tajemnic nietkniętych a przed okiem zamglonych specjalnie. Unifikacja mówi o powtarzalności i powtarzalności. I stwierdza na podstawie podobieństwa wzorców zachowań i algorytmów prawideł o takim samym logicznym skutku. Efekt i sposób są tu powtórzeniem praw działania natury dla zadziwiająco różnych rodzajów.
Unifikacja udana to nowa zdobyta i potwierdzona wiedza absolutna. Choćby jej zdobycz miała być przydatną bajką tylko na kilka lat lub stuleci.


Kiedy jednak dochodzi do unifikacji, zapomina biedny Marsjanin, że był Eskimosem. Nie pamięta a jeśli pamięta, to wstydzi się wszystkich innych słów dotyczących śniegu. Podobny babie, co zapomniała, jak się nazywają grabie, dopóki na nie przypadkiem nie nadepnie, a grabie ją w łeb nie strzelą drzewcem.
Unifikacja zubaża nasze odczuwanie i pojmowanie. Obcina nasze wysławianie i definiowanie miłości i obraża naszą wykrywaczkę dysonansów, ukrytą tuż pod cienką skórą wrażliwca. Unifikacja munduruje nas uniformami. My zaś porozumiewamy się jednym słowem i zadufaniu wzajemnego pełnego zrozumienia składamy ikrę pod kamieniem otulonym glonem.
Opisując wojnę mówimy sobie „Buch!”. Opisując miłość mówimy „Cmok !”. A w odpowiedzi słyszymy: „Jakież to okropne ” lub „Jakież to wspaniałe”
Albo jeszcze bardziej unifikująco: ”Jest jak jest”. A to już największe zrozumienie i zakłamanie jednocześnie. I każdy kretyn z Krety i geniusz z Genui rozumieją się jak byki na sianie. Jeżdżące cienie autami marki Valibąk.


Jednak istnieje ożywczy ogień psujący łono unifikujących! To postęp i nowe wynalazki. One to jazgotem sławy odtrącają stare racje. Wynalazca gazu świetlnego obalił sąd, że „wiadomo istotnie i niepodważalnie, iż dym może tylko zaciemniać”. Lub bracia od balona obalili sąd, że człowiek nigdy nie wzniesie się w przestworza.
Już w rok po wypowiedzeniu tego sądu przez bardzo mądrą autorytatywną instytucję francuską ludzie polecieli w balonie. Lilienthal potem w maszynie cięższej od powietrza. Dzisiaj uważa się ciągle za pewnik, że całość jest większa lub równa części. Albo, że część jest mniejsza lub najwyżej równa całości. A tu już teoria fraktali mówi , że wcale tak nie musi być.

  Najgorszym wynalazkiem jest indukcja unifikacji.

To jest taki sposób postępowania, który prowadzi do budowy wież Babel.
Ludzie wyobrażają sobie dwa kamienie postawione na sobie i sięgają we śnie stóp Bogów. Następnie myślą, że jak kamieni będzie dużo , albo armata pięć razy większa i grubsza, albo most dłuższy , albo zapałka większa, to uda się zapalić dużo większy ogień. A duża igła kłuje boleśniej niż malutka.
Ludzie myślą, że kupą zdziałają najwięcej. Stąd przekonanie, że kupa smakuje najlepiej, bo przecież 8 miliardów much nie może się mylić.

Jednak, gdy brat bratu mimozą się wyda, za krztę rozumu nie miała ich matka.
Gdy ojciec flaszkę stawia o poranku, przed próg, na mleko czekając od świtu, a siostra tuli swoje serce własne w piersi za ciasne. Wyznał światu w porywie męskości rumieńcem oblawszy swe lica. Gołębim głosem pisnąwszy: Jam ci, ach, jam ci dziewica ! Wtedy też twardo postawił odwagę jak kufel piwa pianą się pysznił i chwalił a noc sterana do ziemi.









A co na to Niczijanie? Książka przeznaczona jest dla każdego dziecka od 30 roku życia.
Nibyfaktem określam 0 dążące logicznie do jedynki. Jest to wygodna forma budowania opowieści o fizyce. Zawsze w końcu prowadzi to do prawdy. Nibyfakty rozumieją się zanim zaczniemy budować opisy, i nie mają o tyle nic wspólnego z hipotezami o ile są faktami.

Przykładem może być Bzdura.
 Bzdura jest nibyfaktem.

Chodź więc ze mną. Dotknij mej twarzy. Weź mnie za rękę.
Obejmij mnie. Wypuść łzy szczęścia bym mógł je zlizać.
Daj tchnienie swym marzeniom aby stały się.

Dobrze, tak zrobię!


To ja, Słońce!
Jesteś moją siostrą?
Jestem Księżycem grającym na bębnie.
Jestem pocałunkiem z językiem ognia.
Jestem mgłą kołyszącą twe myśli.
Jestem twoja i na wieki.
Jestem i będę.

Próbować wytworzyć taką sytuację, w której słabość człowieka będzie lepsza niż doskonałość robota z hodowli. Lao Tsy miał w tym względzie najlepszą praktykę.
Uśmiechem losu nazywam rechot żaby. Słońce nazywam słońcem.
Ona wszystko je!
Sposób postępowania jest zawsze lepszy niż plan
Nie szukasz pomocy z góry? Żadnych dyrektyw?
Mężczyzno, czy to zła pora?
Na rozumną śmierć?
Zawsze się coś bardziej lub mniej lubi. Dotknij i przytul.
A co na to Niczijanie? Książka przeznaczona jest dla każdego dziecka od 30 roku życia.
Nibyfaktem określam 0 dążące logicznie do jedynki. Jest to wygodna forma budowania opowieści o fizyce. Zawsze w końcu prowadzi to do prawdy. Nibyfakty rozumieją się zanim zaczniemy budować opisy, i nie mają o tyle nic wspólnego z hipotezami o ile są faktami.

Przykładem może być Bzdura.
 Bzdura jest nibyfaktem.





>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS108