PIES GONIĄCY PRZED WŁASNYM OGONEM.

Pies kręci się za własnym ogonem. Strzałki zamykając swe działania nie osiągają nic ponad psa za własnym ogonem. Przed własnym ogonem. Czy pies goni przed własnym ogonem?

Idziemy na walki psów. Tiago i Rico obstawiają ostro.
- Co ty chcesz, Marija, obstawiać? - Uśmiechnąłem się pod nosem do ich pytania, bo i tak wiedzieliśmy, który pies wygra. A raczej, który przetrwa dłużej.
- Niech zadecyduje los! - Zawołała śmiesznie Marija, popatrując na mnie. Oboje wiedzieliśmy, że to nie jest zabawa dla nas. Wzięła mnie pod rękę zaczepiwszy swym kapeluszem o moje ucho i zrzucając mój kapelusz na podłogę loży.
- Nie modlić się za duszyczki, bo czyściec już przepełniony. - Wołał Tiago.
- Potrzebuje papryczki pod ogon! - Narzekał Rico na jakiegoś łajzowatego psa, imieniem Ślepy Gonzo, który powoli zagryzał innego, zamienionego już obecnie w strzęp skowytu.
- Bourbon i dwie kostki lodu. - Kelner napełnił szklaneczki.
- Masz ładną fryzurę i kostium. - Powiedział Rico do Mariji.
- Miałam jeszcze jeden ale wyrzuciłam, bo się zniszczył.
- I śmierdział.- Zerknąłem na nią z ukosa ale Tiago już mi dogryzał.
- Myślisz , że dokonasz tego przechodząc obok? Hombre, łap okazję póki jest!
- Ale jeśli spotykają się a potem rozstają, to już jest za późno. - Dodał Rico. Zmienił się od tej afery z walizką. Miał poplątanie uczuć. Ale na szczęście nie płakał.
- Takie spotkania zdarzają się tylko kilka razy w życiu. - Stwierdził jowialnie Tiago.
- Lub raz. - Dodałem głupio.
Na biegu lornetowaliśmy stawkę pędzącą po łuku. Potem Tiago i Rico podarli kupony. Wypiliśmy do dna i pogryźli resztki kawałków lodu. Zawsze tak robiliśmy, gdy psy przegrywały. W końcu Marija siedząca pod parasolką mimo zacienionej loży, pochyliła się do mnie.
- Przy bagażniku dotykałeś mojego uda. Bardzo delikatnie. - Szepnęła zachęcająco.
- Gdybyśmy się spotkali i spędzili trochę czasu razem.
- Czy ostrzegłeś ją przed psem?! - Zawołał Tiago patrząc na nas przez odwróconą lornetkę. Skierował lornetkę na pasek u moich spodni. Zaśmiał się. Obserwował teraz dalekie trybuny pełne ludzi i loże ocienione szelestem pieniędzy i dziwnych interesów napędzających ten stadion życiem swoistego ducha, znanego tylko tym, co potknęli się już przynajmniej raz w swym życiu o okazję, jakiej nie należy przepuścić.
- Chodźmy stąd. - Szepnęła.
- Świetnie wyglądasz z rozpuszczonymi włosami. - Teraz ja szeptałem do niej.
- Przyjrzyj się sobie. - Szepnęła znowu i wiedziałem, że ma na myśli to, że wypiłem za dużo.
- Nie wściekaj się.
- Nie szukałam podniety w łóżku z bandytą.
- A ja się mam chwalić, że przeleciałem panią "Niby szeryf"?
- Jaką panią?- Spytała. - Mam szesnaście lat.
- Chyba nie jesteś głupia by iść dla fantazji do łóżka z kasiarzem.
- Chcę wiedzieć, co się stanie, Hombre.
- Myślisz poważnie o mnie ?
- Odpędzam taką myśl.
Zmarszczone brwi dodały jej uroku a pionowa zmarszczka to sympatia.
Uwielbiałem ją. Weszliśmy do pokoiku za lożą.
- Wiesz, co teraz się stanie.
- Wiesz to.- Wyprężyła się na łóżku.
- Myślisz poważnie !
- O mnie.

















:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS045