Do.dyyiaaz
TORS POROŚNIĘTY WŁOSEM.

            Pudding to subtelny gość i wysadzi fabrykę koncentrując promienie słoneczne soczewką swych okularów. Świtezianka na bagnach marzy o brzasku we mgle radioaktywnej. To dla niej jest taki subtelny. Do kawy pasuje kawior. A dzisiaj jest wczorajsze jutro. My trupy nie mamy poczucia czasu. Czy potrzebujemy życia?
Pamiętaj, że japońskie, stare przysłowie mówi: „Ptak nie zbuduje gniazda na nagim drzewie”. Dlaczego głowy synów Rica? Wciąż zadawałem sobie to pytanie i nie chciałem uwierzyć. A może to nie oni zdradzili Rica , może to Rico zdradził nas? Kim byli gdy wysyłał ich do szkół, a kim stali się potem?
 Rico zawsze miał z nimi dobry kontakt. Uwielbiał ich i rozpieszczał. Czyżby więc i tym razem była to jego sprawka? Nie..... A może nie sprawka tylko milczące przyzwolenie, może pobłażliwość, a może dowiedział się za późno i siedział nabrawszy wody w usta? Nie...nie Rico, nie on. Poza tym, po co angażował by się tak bardzo w poszukiwania przy nas? Nikt nie robi takich rzeczy dla zmylenia przeciwnika. Namierzyliśmy , a właśnie - Rico namierzył zleceniodawcę Mariola. Dlaczego?... Mógł przecież zataić tą informację. Nie......, Rico, został najwyraźniej zaskoczony przez swych synów. He,he, raczej przez ich głowy!
 Zostać jeleniem i oszukanym ojcem to trochę za dużo jak na starego kocura, którym Rico był niewątpliwie. A jeśli to jednak Rico pociągał za sznurki? Taaa.....

           Zapatrzyłem się w ludzi przede mną spacerujących po nabrzeżu. Marija strącała małe kaktusiki próbujące na dobre opanować murki oddzielające rzekę od ulicy.

 

Masz porośnięty włosem tors? Mierzwią ci się kędziorami plecy? Kwas askorbinowy nie zastąpi naturalnej witaminy C. To glutaminian sodu ma smak najlepszych wspomnień.
- Czy widziałaś kiedyś nowe przysłowia, Marija?
- Czy twe plecy błyszczą w ciemnościach lub fosforyzują? - Spytała ocierając się o mnie grzbietem. Przeciągnęła się przy tym. Popatrzyłem na nią z pod oka i odparłem filozoficznie. A raczej głupio.
-Czy masz zwykłe skrzydła czy też doklejane z tektury?
- Rzeka świeci. - Zamyśliła się nagle Marija. Popatrzyła w dal i zasępiła się jakby w bezruchu chwili. Mosty i przesuwające się po nich mrówki samochody i samochodziki, zgiełk niesiony po wodzie aż tutaj, zmieszana woń orchidei i wyschłej trawy i bliskie kroki pasantów tuż za nami tworzyły miasto bezimienne i wielkie. Upał, upał, upał.
- A co na to moja Indianka, Marija? - Popatrywała na mnie rozbawiona.
- Mokry ręcznik dobrze robi skroniom. - Rzekła nagle.
- Tak, tak, co ty powiesz? - Przedrzeźniałem ją. - Popiół dobrze robi myślom. Spokój ducha pozwala go strzepnąć dziesiątym palcem.
- Spokojnym? - Spytała.
Widząc jak się na nas inni ludzie gapią ze wszystkich stron, stwierdziłem.
- Daj spokój!
- Patrz jak należy kompletować ciuchy. - Przegięła się w pasie lekko w tył. Ulica przepełniona była turystami uginającymi się pod ciężarem kart kredytowych i debetowo kapitałowych. Słoneczne okulary oddzielały ich osobne prywatności i pozwoliły gromadzić się kropelkom potu w zmarszczkach pod oczami i koło nosów. Szukali kapeluszy lub chustek, którymi mogliby otulić się w ułudzie ochrony przed upalnym klimatem i żarem Słońca wgniatającym wszystko w plastelinę asfaltu i w kurz. Marija wpatrywała się we mnie.
- Jest facet, któremu muszę powiedzieć, że go kocham.
- Dobra. - Odpowiedziałem.
- Więc pojedziemy tunelem La Pietra. - Zaczęła przymierzać następne ciuchy.
- Koszula w grzyby!? - Wrzasnąłem.
- Od razu wiedziałam, że to jest to. - Ogląda się przed lustrem..
- Ale na tym nie koniec, na tym nie poprzestań!
- Zgrzybiała staruszka, hę...?
- A co jeszcze? - Zapytałem załamany. - Pierścionek w grzyby? Parasol grzyb i kapelusz w purchawki?
- Podszewka i skarpety w grzyby. - Wybierała skarpety w grzyby duże i nakrapiane.
- Co robimy? - Spytałem po kilku minutach.
- Całujemy się. - Odburknęła i pocałowała mnie.
- Nie powinniśmy, bo jesteśmy przyjaciółmi? - Zapytałem ironicznie.
- Przyjaciele mogą, bo są przyjaciółmi. - Pocałowała mnie jeszcze raz. - Jesteśmy żoną i mężem. Czy to zbyt mało? - Uśmiechnęła się.
- Całowanie podobno niszczy przyjaźń?
- Mam jeszcze pasek w grzyby. - Wydobyła pasek z dużą klamrą .
- To perwersja kupować ubrania w grzyby, gdy one najpierw były wielokrotnie odgrzybiane i spryskiwane anty pleśniowo w portach i w magazynach, i na statkach!
- Jesteś zgrzybiałym aniołem, Hombre.
- Czy krasnoludki trzymają buty pod grzybkami? - Zanuciłem znudzony grzybowym tematem.
- Hopsasa. Nie w koszyku, a w piosence.
- Czy gołąbki same nie lecą do gąbki?
- Czy muszą przelatywać nad wanną do tej gąbki?
- Co ty jeszcze wymyślisz, Hombre. Musisz takie opowiadać?
Ja jednak dalej ględziłem.
- Czy fosforyzują jak anioły ?
- Nie? - Spytała nagle.
- Czy jak zwykłaś mawiać , słowo „nie”, to masz na myśli „tak”?
- Nie. - Powiedziała po prostu i szybko.
- Musimy pilnie przekalkulować nasz paradygmat decyzyjny. - Skąd u niej takie zacięcie do takich kolorów i takich grzybów? Przecież młode Indianki mają zupełnie co innego w głowach. Nawet, gdy uczęszczają do dziwacznych szkół.
Siadła koło mnie na murku sklepowego okna.
- Myślałeś kiedyś o succubach, tych, co przeżyliście z moim ojcem? Czy oni są żywi i czy mają dzieci? Czy wierzą w bogów? Może w tych samych co ludzie?
Zamyśliła się na dłuższą chwilę.
- Czy Rico i Tiago wiedzą coś o tym, co robicie z moim ojcem?- Dodała. Nic nie odpowiedziałem na to. Nic nie pomyślałem o tym. To i nic się nie dowiedziała. Moje myśli krążyły wokół Weterana, a może to on wmeandrował już w mój mózg? Nie powinienem się zbliżać do niego tak samo, jak nie powinienem słuchać niektórych rodzajów muzyk. Takt narzucony może przeistoczyć się w larwę rzeczy, potem w istotę rzeczy i przez pomyłkę być wzięty krnąbrnie za własny.
Trupy nie mają poczucia czasu. Mogą wmeandrować w zalewajce między ziemniaki, ukoić skrzydła, schronić się w tłustym oczku tuż pod powierzchnią zupy.
Pobłyskują chichocząc. Chwila jest dla nich wyzwaniem. Sekunda tak samo warta.
Jakem ja.
- Co ty tam pleciesz, Hombre. Przecież to nie rozwiąże naszych pytań. Powiedz lepiej czy siedzisz długo w wannie? - Nagle jej głos zrobił się chropowaty i gruby.
- A ty czy lubisz, gdy palce marszczą ci się w kąpieli?
- Czy lubisz układać wszystko od nowa w szufladzie?
- Mhm. To taka strata czasu na zapas. - Powiedziałem prawdę. Świat zewnętrzny wydaje się martwy.
- Hombre? Lubisz strzelać stawami siedząc w wannie?
Uśmiechnąłem się pod nosem.






















:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS052