Podziemne tunele i miasta Azji Środkowej.

Legenda tybeto-buddyjska o Szambali ściśle przypomina legendę o podziemnym kraju Agartha . Wspomina również o długich podziemnych korytarzach, które kończą się kamiennymi drzwiami, „ których nikt nigdy nie otwierał”. Przejścia są chronione przed intruzami poprzez głazy i pola siłowe. Z podziemnych jam czasami wylatują dziwne dyski . Jeden taki dysk został zaobserwowany przez N. Roericha w 1926 r. w pobliżu gór Karakorum, inny - przez lokalnych mieszkańców w 1967 r. w pobliżu Shilong (prowincja Assam). W niektórych legendach buddyjskich Szambala jest uważana za stolicę Agharti.
Według starożytnego greckiego historyka i pisarza Filostratusa (170 -250 rne), niegdyś starożytny grecki filozof ze szkoły pitagorejskiej Apoloniusz z Tyany (I wne) otrzymał tajną mapę od kapłana Apolla, która wskazywała drogę do Miasta Bogów, położonego daleko na wschodzie. Pomimo wszystkich trudności na drodze i czekających go niebezpieczeństw Apoloniusz natychmiast wyruszył na poszukiwanie tego tajemniczego świata. Jego podróż wiodła przez Mezopotamię, Babilon i Indie. Tutaj zatrudnił lokalnego przewodnika, który zabrał go w głąb Himalajów. Po najtrudniejszej piętnastodniowej podróży krajobraz wokół nich nagle zmienił się dramatycznie, a ścieżka, po której przybyli, zniknęła. Cały obszar wokół nich wydawał się zmieniać orientację w przestrzeni i wydawało się, że znajdowali się w świecie, w którym panowała iluzja.
Podszedł do nich chłopiec i pozdrowił ich po grecku. Zabrał ich do władcy tego niesamowitego kraju, Khiarshasa. Następnie wyruszyli w podróż przez święte królestwo. Apoloniuszowi pokazano różne cuda, o których nikt mieszkający poza tym krajem nie mógł się domyślić.
Jasno świecące kamienie nieustannie emitowały światło, a majestatyczne słupy światła wypełniały niebo. Filostratus donosił w biografii Apoloniusza, że mieszkańcy tego kraju lewitowali, a kiedy siadali do jedzenia, doskonałe maszyny przygotowywały dla nich jedzenie i napoje. W takich chwilach Hiarshas z dumą mówił Apoloniuszowi, że mieszkańcy Miasta Bogów wiedzą wszystko. Według Filostata „ żyją na ziemi i jednocześnie nie są na niej”.
Nikt nie wie, co to oznacza. I chociaż opis wizyty Apoloniusza w Mieście Bogów, czyli Szambali, nie mówi, gdzie był, na ziemi lub pod nim, niektóre szczegóły podane przez Filostratusa, takie jak kamienie emitujące światło, dają powód, by sądzić, że był znajduje się pod ziemią.
Tybetańskie sztandary przedstawiają Szambalę pośrodku oazy otoczonej wysokimi górami ze szczytami pokrytymi śniegiem. Według N. Roericha „na zboczach Himalajów znajduje się wiele grot (jaskiń), a od tych jaskiń, które sięgają daleko pod Kapchenjunga, rozciągają się podziemne przejścia. Niektórzy nawet widzieli kamienne drzwi, które nigdy nie były otwarte ... Za kamiennymi drzwiami w jaskini kryją się tajemnice na przyszłość ... Mongolscy przewodnicy dużo mówią o podziemnych przejściach. Poszukaj wejścia do sekretnych lochów na piaszczystych wzgórzach. Wejście do nich jest bardzo wąskie, ale potem rozszerza się i prowadzi do całego podziemnego miasta… ” (N. Roerich,„ Altai-Himalayas ”).
Starożytna tradycja bramińskiego Hindustana mówi o dużej wyspie o „niezrównanym pięknie”, która w starożytności znajdowała się na środku rozległego morza w Azji Środkowej, na południe od Himalajów. Na tej wyspie żyła rasa Nefilim .czy ludzie „ złotego wieku ”. Między nimi a lądem nie było innego połączenia niż tunele, które rozchodziły się we wszystkich kierunkach, długie na setki mil. Ukryte w nich przejścia podobno nadal istnieją w starożytnych zrujnowanych miastach Indii, takich jak Ellore, Elephanta lub w jaskiniach Ajunta w górach łańcucha Sandor.







Легенда тибетского буддизма о Шамбале очень похожа на легенду о подземной земле Агарты. Он также упоминает длинные подземные коридоры, заканчивающиеся каменными дверями, «которые никто никогда не открывал». Проходы защищены от злоумышленников валунами и силовыми полями. Из подземных ям иногда вылетают странные диски. Один такой диск наблюдал Н.К. Рерих в 1926 году у гор Каракорум, другой - местными жителями в 1967 году недалеко от Шилонга (провинция Ассам). В некоторых буддийских легендах Шамбала считается столицей Агарти.
Согласно древнегреческому историку и писателю Филострату (170-250 гг. Н.э.), некогда древнегреческий философ пифагорейской школы Аполлоний Тианский (I век н.э.) получил от священника Аполлона секретную карту, указывающую путь к Городу Боги, далеко на востоке. Несмотря на все трудности на дороге и опасности, Аполлоний немедленно отправился на поиски этого загадочного мира. Его путешествие проходило через Месопотамию, Вавилон и Индию. Здесь он нанял местного гида, который отвез его глубоко в Гималаи. После труднейшего пятнадцатидневного путешествия пейзаж вокруг них внезапно резко изменился, и путь, по которому они пошли, исчез. Казалось, что вся территория вокруг них переориентируется в пространстве, и казалось, что они находятся в мире, в котором царит иллюзия.
К ним подошел мальчик и поздоровался с ними по-гречески. Он отнес их к правителю этой удивительной страны Хиаршасе. Затем они отправились в путешествие по святому царству. Аполлонию были показаны разные чудеса, о которых никто за пределами этой страны не догадался.
Ярко сияющие камни постоянно излучали свет, и величественные столбы света заполняли небо. Филострат сообщил в биографии Аполлония, что жители этой страны левитировали, и когда они садились есть, прекрасные машины готовили для них еду и питье. В такие моменты Хиаршас гордо говорил Аполлонию, что жители Города Богов знают все. По словам Филостата, «они живут на земле и в то же время не находятся на ней».
Никто не знает, что это значит. И хотя в описании посещения Аполлонием Города Богов или Шамбалы не говорится, где он находился, на земле или под землей, некоторые детали, данные Филостратом, такие как светоизлучающие камни, дают основания полагать, что он находился под землей.
На тибетских знаменах Шамбала изображена посреди оазиса, окруженного высокими горами с заснеженными вершинами. По словам Н.К. Рериха, «на склонах Гималаев много гротов (пещер), и от этих пещер отходят подземные ходы, уходящие далеко ниже Капченджанги. Некоторые даже видели каменную дверь, которую никогда не открывали ... За каменной дверью в пещере скрываются секреты на будущее ... Монгольские гиды много говорят о подземных ходах. Ищите вход в секретные подземелья на песчаных холмах. Вход в них очень узкий, но затем он расширяется и ведет ко всему подземному городу… »(Н. Рерих,« Алтай-Гималаи »).
Древняя традиция брахманов Индостана говорит о большом острове «несравненной красоты», который в древности располагался посреди обширного Среднеазиатского моря к югу от Гималаев. На этом острове жила раса нефилим или люди «золотого века». Между ними и землей не было никакой связи, кроме туннелей, тянувшихся во все стороны на сотни миль в длину. Говорят, что скрытые ходы все еще существуют в древних разрушенных городах Индии, таких как Эллоре, Элефанта или в пещерах Аджунта в горах Сандор.







Die tibetisch-buddhistische Legende von Shambhala ähnelt stark der Legende des unterirdischen Landes von Agartha. Er erwähnt auch lange unterirdische Gänge, die mit Steintüren enden, "die nie jemand geöffnet hat". Die Durchgänge sind durch Felsbrocken und Kraftfelder vor Eindringlingen geschützt. Manchmal fliegen seltsame Scheiben aus den unterirdischen Gruben. Eine solche Scheibe wurde 1926 von N. Roerich in der Nähe des Karakorum-Gebirges beobachtet, eine andere - von Anwohnern 1967 in der Nähe von Shilong (Provinz Assam). In einigen buddhistischen Legenden gilt Shambhala als die Hauptstadt von Agharti.
Nach Angaben des antiken griechischen Historikers und Schriftstellers Philostratus (170-250 n. Chr.) erhielt der einst altgriechische Philosoph der pythagoräischen Schule Apollonius von Tyana (1 Götter, weit im Osten. Trotz aller Schwierigkeiten auf dem Weg und der Gefahren macht sich Apollonius sofort auf die Suche nach dieser mysteriösen Welt. Seine Reise führte durch Mesopotamien, Babylon und Indien. Hier engagierte er einen lokalen Guide, der ihn tief in den Himalaya führte. Nach der schwierigsten fünfzehntägigen Reise veränderte sich die Landschaft um sie herum plötzlich dramatisch, und der Weg, den sie eingeschlagen hatten, verschwand. Die ganze Gegend um sie herum schien sich im Raum neu zu orientieren, und es schien, als ob sie sich in einer Welt befänden, in der eine Illusion herrschte.
Ein Junge kam auf sie zu und begrüßte sie auf Griechisch. Er brachte sie zum Herrscher dieses erstaunlichen Landes, Khiarshasa. Dann machten sie sich auf eine Reise durch das heilige Königreich. Apollonius wurden verschiedene Wunder gezeigt, die niemand außerhalb dieses Landes hätte ahnen können.
Hell leuchtende Steine strahlten ständig Licht aus und majestätische Lichtsäulen füllten den Himmel. Philostratus berichtet in der Biographie des Apollonius, dass die Menschen dieses Landes schwebten, und wenn sie sich zum Essen hinsetzten, bereiteten ihnen ausgezeichnete Maschinen Speisen und Getränke zu. In Zeiten wie diesen erzählte Hiarshas Apollonius stolz, dass die Bewohner der Stadt der Götter alles wussten. Laut Philostat "leben sie auf der Erde und sind gleichzeitig nicht darauf".
Niemand weiß, was das bedeutet. Und obwohl der Bericht von Apollonius' Besuch in der Stadt der Götter oder Shambhala nicht sagt, wo er sich auf oder unter der Erde befand, geben einige Details von Philostratus, wie lichtemittierende Steine, Anlass zu der Annahme, dass er sich unter der Erde befand.
Die tibetischen Banner zeigen Shambhala inmitten einer Oase, umgeben von hohen Bergen mit schneebedeckten Gipfeln. Laut N. Roerich „gibt es viele Grotten (Höhlen) an den Hängen des Himalaya, und von diesen Höhlen erstrecken sich unterirdische Gänge, die sich weit unter Kapchenjunga erstrecken. Manche haben sogar eine Steintür gesehen, die nie geöffnet wurde ... Hinter der Steintür in der Höhle verbergen sich Geheimnisse für die Zukunft ... Mongolische Führer sprechen viel über die unterirdischen Gänge. Suchen Sie in den sandigen Hügeln nach dem Eingang zu den geheimen Dungeons. Der Eingang zu ihnen ist sehr schmal, aber dann weitet er sich und führt zur ganzen unterirdischen Stadt… “(N. Roerich, “Altai-Himalayas”).
Die alte brahmanische Hindustan-Tradition spricht von einer großen Insel von "beispielloser Schönheit", die in der Antike inmitten eines riesigen zentralasiatischen Meeres südlich des Himalaya lag. Auf dieser Insel lebte die Nefilim-Rasse oder die Menschen des "goldenen Zeitalters". Es gab keine andere Verbindung zwischen ihnen und dem Land als Tunnel, die in alle Richtungen verliefen, Hunderte von Meilen lang. In Indiens alten Ruinenstädten wie Ellore, Elephanta oder in den Ajunta-Höhlen im Sandor-Gebirge soll es noch versteckte Gänge geben.







The Tibetan Buddhist legend of Shambhala closely resembles the legend of the underground land of Agartha. He also mentions long underground corridors that end with stone doors "that no one ever opened". The passages are protected from intruders by boulders and force fields. Weird disks sometimes fly out of the underground pits. One such disc was observed by N. Roerich in 1926 near the Karakoram Mountains, another - by local residents in 1967 near Shilong (Assam Province). In some Buddhist legends, Shambhala is considered the capital of Agharti.
According to the ancient Greek historian and writer Philostratus (170-250 AD), the once ancient Greek philosopher of the Pythagorean school Apollonius of Tyana (1st century AD) received a secret map from the priest Apollo that showed the way to the City of the Gods, far to the east. Despite all the difficulties on the road and the dangers ahead, Apollonius immediately set out in search of this mysterious world. His journey was through Mesopotamia, Babylon and India. Here he hired a local guide who took him deep into the Himalayas. After the most difficult fifteen-day journey, the landscape around them suddenly changed dramatically, and the path they had taken disappeared. The whole area around them seemed to be reorienting in space, and it seemed as if they were in a world in which an illusion reigned.
A boy approached them and greeted them in Greek. He took them to the ruler of this amazing country, Khiarshasa. Then they set out on a journey through the holy kingdom. Apollonius was shown various miracles that no one outside this country could have guessed.
Brightly shining stones emitted light constantly, and majestic pillars of light filled the sky. Philostratus reported in the biography of Apollonius that the people of this country levitated, and when they sat down to eat, excellent machines prepared food and drink for them. At times like this, Hiarshas proudly told Apollonius that the inhabitants of the City of Gods knew everything. According to Philostat, "they live on earth and at the same time are not on it."
Nobody knows what that means. And although the account of Apollonius' visit to the City of Gods or Shambhala does not say where he was, on or below the earth, some details given by Philostratus, such as light-emitting stones, give reason to believe that he was underground.
The Tibetan banners depict Shambhala in the middle of an oasis surrounded by high mountains with snow-covered peaks. According to N. Roerich, “there are many grottos (caves) on the slopes of the Himalayas, and underground passages extend from these caves that extend far below Kapchenjunga. Some have even seen a stone door that has never been opened ... Behind the stone door in the cave there are secrets for the future ... Mongolian guides talk a lot about the underground passages. Look for the entrance to the secret dungeons in the sandy hills. The entrance to them is very narrow, but then it widens and leads to the whole underground city… ”(N. Roerich,“ Altai-Himalayas ”).
The ancient Brahmin Hindustan tradition speaks of a large island of "unparalleled beauty" which in antiquity was located in the middle of a vast Central Asian sea south of the Himalayas. On this island lived the Nefilim race or the people of the "golden age". There was no connection between them and the land other than tunnels that ran out in all directions, hundreds of miles long. Hidden passages are said to still exist in India's ancient ruined cities such as Ellore, Elephanta, or in the Ajunta Caves in the Sandor Mountains.