Hubert Wilikins, został w pełni poinformowany o nieznanej i nieskończonej krainie rozciągającej się poza punktem bieguna południowego, gdzie kierowana była jego ekspedycja. Stało się jasne, że odkrywca nie narażał swojego cennego życia na zakazanym biegunie południowym prawie po to, by zmierzyć prędkość wiatru i zmierzyć kierunkową aktywność kry. Sir Hubert zdawał się całym sercem podzielać przekonanie, że biegun południowy wcale nie jest południowym krańcem ziemi. Jego oświadczenie stanowiło wymowne świadectwo, że posiadał potężną potrzebę wyjścia poza wszelkie ograniczenia teorii w pionierskim duchu prawdziwego odkrywcy. „Wiesz, przed opuszczeniem Anglii poinformowano mnie, że jeśli uda mi się przeniknąć poza punkt bieguna południowego, przyciągnie mnie do innej planety przez ssanie jego ruchu”
Sir Hubert był wyraźnie pod wrażeniem przedstawionych perspektyw i zapewnił, że będzie kontynuował podróż poza tradycyjny matematyczny koniec Ziemi, kiedy powiedział: „Giannini, jeśli pokażesz mi drogę do ziemi, o której twierdzisz, że istnieje poza południowym biegunem, będę kontynuował to pomimo wszelkich przeszkód”. Międzynarodowy serwis informacyjny w Los Angeles otrzymał kopię informacji wyznaczających trasę, o którą prosił Sir Hubert. A historia odnotowuje jego pamiętne odkrycie lądu za biegunem południowym 12 grudnia 1928 roku.
Żaden odkrywca nigdy nie przesunął się nad biegunem północnym lub południowym i przybył na drugą stronę ziemi w sposób wskazany przez symbol globu. Gdyby można było wykonać ruch nad biegunem i powrócić do punktu wyjścia po przeciwnej stronie rzekomo „odizolowanej kuli” Ziemi, nie byłoby możliwości wyjścia poza biegun, jak to się dzieje od 1928 roku. Nic poza nim może nie istnieć, chyba że byłaby to pierwotnie przypuszczalna przestrzeń.