Był to najdziwniejszy widok, jaki kiedykolwiek gościł na niebie nad Oloron we Francji. Wczesnym popołudniem 17 października 1952 roku, według jednego z wielu świadków, dyrektora szkoły średniej Jean-Yvesa Prigenta, pojawiła się „bawełniana chmura o dziwnym kształcie.... Nad nią wąski walec, najwyraźniej nachylony pod kątem 45 stopni, powoli poruszał się po linii prostej w kierunku południowo-zachodnim... Z jego górnego końca wydobywał się rodzaj pióropusza białego dymu.
Przed tym „cylindrem” znajdowało się 30 mniejszych obiektów, które oglądane przez lornetkę operową okazały się czerwonymi kulami, każda otoczona żółtym pierścieniem. „Te « spodki » poruszały się parami” – powiedział Prigent – „po przerywanej ścieżce charakteryzującej się na ogół szybkimi i krótkimi zygzakami. Kiedy dwa spodki oddalały się od siebie, pomiędzy nimi utworzyła się biaława smuga, przypominająca łuk elektryczny. "
Ze wszystkich obiektów spadła biała, włoskowata substancja, owijając się wokół przewodów telefonicznych, gałęzi drzew i dachów domów. Kiedy obserwatorzy podnieśli materiał i zwinęli go w kulkę, zamienił się on w substancję przypominającą żelatynę i zniknął. Jeden z mężczyzn, który obserwował zdarzenie z mostu, twierdził, że materiał na niego spadł, a on mógł się z niego wydostać jedynie poprzez przecięcie sobie drogi – w tym momencie materiał zebrał się i uniósł w górę.
Prawie identyczna seria wydarzeń miała miejsce dziesięć dni później w Gaillac we Francji.