Chrześcijańskie i abrahamowe rozumienie „diabła” jest wynikiem długiego podboju władzy przez Cesarstwo Rzymskie.
W 326 r. n.e. cesarz Konstantyn wydał edykt, który „wykluczał 'heretyków i schematystów' z oficjalnie usankcjonowanego kościoła” oraz ich interpretację dobra i zła.
Poganie rozumieli i akceptowali „naturę zła” jako część kondycji ludzkiej i aspekt Stwórcy. Kemeci/Egipcjanie nazywają go Setem, bogiem zamętu. Hindusi nazywają ją Kali, boginią zniszczenia i odrodzenia, a greccy poganie nazywają tego boga Panem. Bóg dzikich, zalesionych dolin i płodności.
Dla tych ludzi „Termin „demon” (daimon) był pozbawiony wyłącznie wrogich implikacji i był szeroko stosowany zarówno do większych, jak i mniejszych boskich istot. Według Platona opętanie przez demony było odpowiedzialne za namiętne uczucia miłości, proroczy trans i szaleństwo; to ostatnie nie było nawet uważane za zwykłe nieszczęście, ale za znak obecności bogów dających moce wróżbiarskie”.
Kochający naturę poganie o suwerennych sercach poddają się ich dualistycznej i pozbawiającej mocy doktrynie.
A więc zrobili to siłą. „Demonizacja pogańskich bogów i ich kultu również wpłynęła na popularną koncepcję Szatana. Dobrze znany wizerunek diabła z kozią nogą i rogami przypomina greckiego boga Pana oraz „fauni i silvani” rzymskich lasów”.
„Odtąd stare religie pogańskie były stopniowo zmuszane do nielegalności i zapomnienia. W 399 n.e. kulty pogańskie zostały zakazane; w 407 r. edykt cesarski nakazał zniszczenie pogańskich świątyń. W VII wieku syryjski mnich Jan z Damaszku triumfalnie ogłosił, że „kult demonów” prawie ustał: „Ołtarze i świątynie bożków zostały obalone. Wiedza o Bogu została zaszczepiona…”.
Czym zatem jest „prawdziwy diabeł”? Ci sami, którzy głoszą istnienie tak zwanego „Diabła”, to ci sami, którzy dopuszczają się aktów przemocy, aby narzucić tę wiarę dwóm trzecim ludzkości.
-Cytaty z „Narodzin szatana, śledzenie biblijnych korzeni diabła” autorstwa TJ Wraya i Gregory'ego Mobleya.