Codex Gigas.
Codex Gigas, manuskrypt zwany też Biblią Diabła, to potężna 800-letnia kompilacja tekstów religijnych, medycznych, historycznych i związanych z magią oraz ezoteryką. Mnich z klasztoru w Podlazicach w Czechach, przepisał słowa kaligrafią i obrazowo zilustrował ogromne strony w XIII wieku. Kiedyś dzieło było uznane za ósmy cud świata. Tajemnicza księga jest największym istniejącym średniowiecznym manuskryptem i cieszy się międzynarodową sławą dzięki dziwacznej, całostronicowej ilustracji Szatana.

Historia Codex Gigas
Eksperci uważają, że Klasztor Podlazice był zbyt biedny i mały, aby wyprodukować rękopis. Niemniej jednak notatka na pierwszej stronie ukazuje, że w 1295 r. mnisi podlazyccy zastawili go klasztorowi w Sedlcu w Czechach. W tym samym roku odkupił go zakon benedyktynów z klasztoru Brevno.
W XVI wieku cesarz Rudolf II głęboko zatopił się w okultyzmie. Miał obsesję na punkcie Codex Gigas i pragnął tej dziwnej księgi wyłącznie dla siebie. Powiedział mnichom, że chciałby ją przeczytać i że szybko ją zwróci. Jednak już nigdy nie wypuścił manuskryptu ze swojego posiadania w Pradze. Później, podczas wojny trzydziestoletniej w Europie, wojska szwedzkie skonfiskowały rękopis i wywiozły go do Szwecji.
7 maja 1697 roku w pałacu królewskim w Sztokholmie wybuchł pożar. Gdy ogień rozprzestrzenił się na bibliotekę, ktoś wyrzucił Codex Gigas i inne cenne księgi przez okno, ratując je. Kodeks trafił do nowej Biblioteki Królewskiej w Sztokholmie w 1878 roku, a później do Biblioteki Narodowej Szwecji, gdzie pozostaje do dziś.

Opis księgi
Ważąca 75 kilogramów, duża księga zawiera 310 arkuszy welinu ze skóry cielęcej lub osła. Jej strony są bardzo duże – mierzą 90 centymetrów wysokości, 50 centymetrów szerokości. Drewniana okładka pokryta białą skórą oprawia i zabezpiecza księgę. Rękopis był kiedyś nieco większy. Jednak ktoś przyciął około jednego centymetra na krawędziach, gdy przybył do Szwecji w XVII wieku. Mimo to jest to najbardziej masywny zachowany średniowieczny rękopis.

Ozdobne metalowe ozdoby na wszystkich czterech rogach z przodu i z tyłu przedstawiają po dwa gryfy. Z metalowych płyt wystają gałki, na których spoczywał Kodeks, podczas gdy otwory z tyłu mogły mieć zapętlony łańcuch, który łączył książkę ze stołem lub biurkiem.

Księgę otacza wielka tajemnica. Nikt nie wie dokładnie, kto ją napisał ani w jaki sposób skryba dokonał tego tak jednolicie w ciągu jednego życia. Na końcu książki pośmiertnie pojawia się imię Hermann Inclusus. Ta nazwa stała się częścią legend przekazywanych przez lata. Niektórzy badacze wątpili jednak, by jedna osoba mogła napisać i zilustrować tak ogromną książkę. Rzadko by się zdarzało, żeby jeden mnich sam wykonał taką pracę, ponieważ skrybowie zwykle pracowali razem, kopiując rękopisy.

Badania paleografa Michaela Gullicka potwierdzają, że całą książkę stworzyła jedna ręka. Rękopis musiał być dziełem miłości. O dziwo jest precyzyjnie dokładna i bezbłędna. Niesamowita jednolitość tekstu i ilustracji na 620 stronach książki może sugerować, że ktoś stworzył pracę dość szybko. Jednak według Michaela Gullicka jedna osoba mogła stworzyć książkę w ciągu pięciu lat tylko wtedy, gdyby pracowała dzień i noc bez przerwy. Dlatego uczony sugeruje, że prawdopodobnie wymagało to od 25 do 30 lat.

Biblia diabła
Kombinacja tematów w Codex Gigas sprawia, że jest on bardzo wyjątkowy i zagadkowy. Rękopis zawiera 50 centymetrową ilustrację na stronie 577 przedstawiającą chytrego diabła z zieloną twarzą, czerwonym rozwidlonym językiem, dwoma rogami i szponami na dłoniach i stopach. Z tego powodu księga ta jest najbardziej znana jako Biblia Diabła.

Na obrazie Szatan ma na biodrach gronostajową przepaskę. Futro gronostajów było symbolem wysokiego rodu królewskiego w średniowieczu, a ilustrator prawdopodobnie chciał przekazać, że Szatan jest Księciem Ciemności.

Inną dziwną cechą rękopisu są demoniczne zaklęcia. Były to zaklęcia używane w tajemniczych rodzajach egzorcyzmów. Pomimo motywów demonicznych, Kodeks nie jest tekstem satanistycznym. W rzeczywistości zawiera kilka części Biblii i innych pism religijnych. Dlatego większość ludzi uważa ją za świętą księgę.
Na stronie przeciwnej do diabła znajduje się ilustracja Niebiańskiego Miasta. Jest to prawdopodobnie reprezentacja Nowej Jerozolimy, o której mowa w ostatniej księdze Biblii, Objawieniu. Niebo i Szatan, leżące obok siebie, mogą przedstawiać walkę wyboru ludzkości między zbawieniem a potępieniem, dualizm dobra i zła.