Dżiny to nadprzyrodzone istoty wywodzące się z wierzeń bliskowschodnich i islamskich. Pojęcie ich istnienia wywodzi się z przedislamskich religii arabskich, ale jest szerzej uznawane w teologii islamskiej. Uważa się, że są to czujące istoty stworzone z „bezdymnego ognia”, żyjące równolegle do ludzkości, niewidoczne, a mimo to zdolne do interakcji z naszym światem.
Dżiny słyną ze swojej mocy i zdolności do zmieniania struktury rzeczywistości. Pomimo tego, że istoty te są postrzegane głównie jako złośliwe, a nawet wrogie, niektóre mogą być łagodne lub neutralne, z tą samą wolną wolą co ludzie, pozwalającą wybierać między dobrem a złem.
Król Salomon odgrywa znaczącą rolę w tej tradycji. W tradycji judaistycznej Salomon jest postrzegany jako mądry król i mistrz budowniczy, ale tradycje islamskie i okultystyczne przedstawiają go jako potężnego maga posiadającego wiedzę potrzebną do kontrolowania i dowodzenia tymi potężnymi istotami.
Rzekoma zdolność Salomona do przywoływania dżinów, komunikowania się z nimi i dowodzenia nimi jest częstym tematem w wielu tradycjach. Koran opowiada, jak Salomon wykorzystał moc dżinów do budowy swojej wielkiej świątyni, Pierwszej Świątyni w Jerozolimie. Bóg obdarzył go tą mocą, która pozwoliła mu kontrolować dżiny, zamiast się ich bać, i wykorzystywał ją do cnotliwych celów.
Pieczęć Salomona, czasami nazywana w tradycji żydowskiej Gwiazdą Dawida, często kojarzona jest z jego magiczną władzą nad dżinami. Legendy mówią, że to właśnie ta pieczęć, często wyryta na pierścieniu, pozwoliła Salomonowi dowodzić tymi potężnymi istotami.
Warto wspomnieć, że w tradycji okultystycznej mądrość i umiejętności Salomona w walce z dżinami zostały zapisane w kilku grimuarach. Najbardziej znanym jest „Mały Klucz Salomona” lub „Lemegeton”, księga zaklęć rzekomo napisana przez samego Salomona, która szczegółowo opisuje sztukę przywoływania i kontrolowania różnych duchów, w tym 72 dżinów.