Mitry (czarne słońce) i Helios (żółte słońce) są odrębnymi istotami, Mitry często utożsamia się ze słońcem, nazywając go „sol invictus”, „niepokonanym słońcem”.
Istnienie dwóch słońc: jednego reprezentowanego przez postać boga słońca, drugiego przez samego Mitry jako „słońce niepokonane”. Jest zatem bardzo interesujące zauważyć, że nie tylko mitraiści wierzyli w istnienie dwóch słońc, ponieważ w kręgach platońskich znajdujemy koncepcję istnienia dwóch słońc, z których jedno jest normalnym słońcem astronomicznym, a drugie tak- zwane „hiperkosmicznym” słońcem znajdującym się poza sferą gwiazd stałych. Mitra powstał jako personifikacja siły odpowiedzialnej za nowo odkryte kosmiczne zjawisko precesji równonocy .
Ponieważ z perspektywy geocentrycznej precesja wydaje się być ruchem całej sfery kosmicznej, siła odpowiedzialna za nią najprawdopodobniej była rozumiana jako „hiperkosmiczna”, znajdująca się poza kosmosem . Mitra jest hiperkosmiczną istotą identyfikowaną jako „hiperkosmiczne słońce
. „Świat słoneczny” usytuowany w ponadziemskim obszarze „całego światła.”
Słońce jest źródłem wszelkiego oświecenia i zrozumienia w widzialnym świecie Dobro jest najwyższym źródłem bytu i zrozumienia w świecie form.

Kiedy więźniowie uciekają z tego, co znajduje się na zewnątrz kosmicznej jaskini, widzialnego symbolu najwyższej z form i źródła wszelkiego bytu – jest to również to, co można znaleźć poza kosmosem w „miejscu hiperkosmicznym” Zrozumiałe

słońce daleko przewyższa widoczny blask w jego blasku, ponieważ światło słoneczne z pewnością przewyższa ciemność .
Otóż to niewidzialne światło dostrzegalne tylko umysłem... to superniebiańska konstelacja [hiperouranios aster], źródło konstelacji oczywistych dla zmysłu. Nie byłoby błędem nazwać go „wszechświatłością”, oznaczając to, z czego słońce i księżyc, jak również gwiazdy stałe i planety, czerpią, proporcjonalnie do ich kilku zdolności, światło odpowiadające każdemu z nich.