Kult Ozyrysa.
Ze wszystkich bogów zbawicieli czczonych na początku ery chrześcijańskiej Ozyrys mógł wnieść więcej szczegółów do ewoluującej postaci Chrystusa niż jakikolwiek inny. Już w starym Egipcie, Ozyrys był utożsamiany z prawie każdym innym egipskim bogiem i był na dobrej drodze do wchłonięcia ich wszystkich . Miał ponad 200 boskich imion. Nazywano go Panem panów, Królem królów, Bogiem Bogów. Był Zmartwychwstaniem i Życiem, Dobrym Pasterzem, Wiecznością i Wiecznością, bogiem, który „sprawił, że mężczyźni i kobiety narodzili się na nowo”.
Budge mówi: „Od początku do końca Ozyrys był dla Egipcjan bogiem-człowiekiem, który cierpiał, umarł, zmartwychwstał i królował wiecznie w niebie. Wierzyli, że odziedziczą życie wieczne, tak jak on to zrobił.
Według pism egipskich: „Jak prawdziwie żyje Ozyrys, tak naprawdę będzie żył jego naśladowca; tak naprawdę jak Ozyrys nie umarł, nie umrze więcej; tak naprawdę jak Ozyrys nie zostanie unicestwiony”. Wierzący byli „w Ozyrysie”, co jest odpowiednikiem bycia „w Chrystusie”.
Przyjście Ozyrysa zostało ogłoszone przez Trzech Mędrców : trzy gwiazdy Mintaka, Anilam i Alnitak w pasie konstelacji Oriona , które wskazują bezpośrednio na gwiazdę Ozyrysa na wschodzie , Syriusz (Sothis), znacznik jego narodzin. Z tej okazji , która oznaczała wezbranie wylewu Nilu, anielskie głosy wychwalały przyjście Uniwersalnego Pana Ozyrysa . Orientalne ścieżki tradycji Ozyrysa można prześledzić w Tybecie, gdzie wschód tej samej gwiazdy na wschodzie wyznacza coroczne święto „uwalniania wód źródeł”, podobnie jak egipskie święto uwalniania wód Nilu . Tybetańczycy nazwali gwiazdę Rishi-Agastya na cześć świętego króla z „bardzo starożytnych czasów”. Starożytni Hebrajczycy nazywali tę samą gwiazdę Efraimem, czyli Gwiazdą Jakuba . W astrologii syryjskiej, arabskiej i perskiej był to Messaeil – Mesjasz.
Z pewnością Ozyrys był prototypowym Mesjaszem, a także pożartą Hostią (w postaci Eucharystii). Jego mięso było spożywane w postaci ciastek komunijnych z pszenicy zwanej „rośliną Prawdy”. Ozyrys był Prawdą, a ci, którzy go zjedli w postaci eucharystii Ozyrysa , również stali się Prawdą, każdy z nich innym Ozyrysem, Synem Bożym, „bogiem Światła, mieszkańcem boga Światła”. Egipcjanie uwierzyli, że żaden bóg poza Ozyrysem nie może obdarzyć śmiertelników życiem wiecznym. Tylko Ozyrys był Zbawicielem, Un-neferem, „Dobrym”. Pod tym tytułem został nawet kanonizowany jako święty chrześcijański.
Pastorałem biskupa był Ozyryjski pasterz-oszust. Sam krzyż chrześcijański był odmianą {krótki opis obrazu}egipskiego ankh, symbolizującego „życie przyszłe”. Istotna różnica między Ozyrysem a Chrystusem polegała na tym, że Ozyrys został przywrócony do życia nie przez swojego boskiego ojca, ale przez swoją boską matkę, która była także jego oblubienicą, Izydą. Złożyła jego rozczłonkowane ciało i wskrzesiła go z martwych. Izyda poślubiła Ozyrysa i poczęła reinkarnację Ozyrysa, Boskie Dziecko Horusa, które ponownie stało się Ozyrysem. To było pierwsze niepokalane poczęcie!
Czy to tylko zbieg okoliczności i czy historia Jezusa z Nowego Testamentu może być powtórzeniem mitu Ozyrysa?