Muzyka sfer.
„Najbardziej wzniosłą, ale najmniej znaną ze wszystkich pitagorejskich spekulacji była harmonika syderyczna. Mówiono, że ze wszystkich ludzi tylko Pitagoras słyszał muzykę sfer. Najwyraźniej Chaldejczycy byli pierwszymi ludźmi, którzy wyobrazili sobie, że ciała niebieskie łączą się w kosmiczną pieśń, gdy poruszają się dostojnie po niebie. Hiob opisuje czas, „kiedy gwiazdy poranka śpiewały razem”, a w Kupcu weneckim autor Szekspira grając, przedstawia podsumowanie teorii muzyki uniwersalnej Fludda. Przerwa między żywiołem ziemi a najwyższym niebem jest traktowana jako podwójna oktawa, co pokazuje, że dwa krańce egzystencji pozostają w harmonii dysdiapazonu. Oznacza to, że najwyższe niebo, słońce i ziemia mają ten sam czas, z różnicą w wysokości. Słońce jest niższą oktawą najwyższego nieba, a ziemia niższą oktawą słońca. Dolna oktawa (Γ do G) obejmuje tę część wszechświata, w której substancja przeważa nad energią. Jego harmonie są zatem bardziej gęste niż harmonie wyższej oktawy (G do g), w której energia dominuje nad substancją.
Fludd pisze: „Nie ma najmniejszej kuli, którą widzisz, w jej ruchu jest spiew, jak anioł śpiewa”. Tak niewiele jednak pozostało z pitagorejskiego systemu muzyki niebiańskiej, że można jedynie przybliżyć jego rzeczywistą teorię.
Pitagoras wyobrażał sobie, że wszechświat jest ogromnym monochordem, z pojedynczą struną połączoną na górnym końcu z absolutnym duchem, a na dolnym z absolutną materią – innymi słowy, sznurem rozciągniętym między niebem a ziemią”. — Sztuka Manly'ego P. Halla : De musica mundana Fludda