Przebudzenie duchowe nie ma nic wspólnego z ucieczką z naszej ciemności i sięganiem po światło! Nie, nie, to rewolucja w świadomości! W rzeczywistości zwracamy się ku naszej ciemności, oświetlając ją i rozpoznając siebie jako to samo światło, które oświetla. Więc to już nie jest ciemność...
Nie jesteśmy tu po to, by niszczyć, wykorzeniać, naprawiać, przekraczać lub nawet „leczyć” naszą ciemność: ból, przerażenie, złość, wstyd, głębokie poczucie winy z dzieciństwa, ponieważ są to tylko miejsca w nas samych, których jeszcze nie chcieliśmy lub nie byliśmy w stanie oświetlić. Nie są z natury złe, grzeszne ani niebezpieczne.
Kiedy leczymy, zaczynamy obsypywać te smutne miejsca miłością. Oświetlamy nasze olśniewające boskie światło na obolałe i ciasne miejsca w nas i pozwalamy tym drogocennym energiom wiedzieć, że są włączone, są mile widziane, są święte, tutaj w Bezmiarze.
Więc nie jesteśmy już dłużej kontrolowani przez nasze „mroczne” uczucia. Wtedy możemy działać z obecności, z jasności, z miłości. Abyśmy mogli być pełni życia: radości i smutku, zamieszania i jasności, wrażliwości i odwagi.
„Ciemne” miejsca w nas nie są naszymi wrogami. Nie są błędami. Nie są naszą chorobą. Są naszymi drogimi dziećmi, wołającymi, tęskniącymi za naszą miłością, naszym światłem, naszą wiedzą.