W świecie rzymskim Wyrocznia była osobą lub instytucją uważaną za dostarczającą mądrych rad, proroczych przepowiedni lub przewidywania przyszłości, inspirowaną przez bogów. Jest to forma wróżenia. Słowo „wyrocznia” pochodzi od łacińskiego czasownika „orare” „mówić” i właściwie odnosi się do kapłana lub kapłanki wypowiadających przepowiednię.
W rozszerzonym użyciu słowo „wyrocznia” może również odnosić się do miejsca wyroczni, a także do samych wypowiedzi wyroczni, zwanych po grecku „khresmoi”. Jedna z najsłynniejszych i najstarszych wyroczni była Dodona w Epirze, była to wyrocznia Zeusa (rzymskiego Jowisza), a wyrocznie poznawało sie przez szelest liści dębu ( dąb był poświęcony Zeusowi - i Jowiszowi) w świętym gaju.
Najznamienitsza wyrocznia znajdowała się oczywiście w Delphi w Grecji. Python, potomek Gai (Bogini Ziemi), był smokiem ziemi z Delf, przedstawionym jako wąż i stał się chtonicznym bóstwem, wrogiem boga Apolla, który ją zabił i opętał wyrocznię.
Mówiono, że wyrocznia w Delfach była nieomylna i dawała proroctwa tylko siódmego dnia każdego miesiąca, przy czym siedem to liczba najbardziej związana z Apollem, podczas dziewięciu cieplejszych miesięcy w roku; w ten sposób Delfy były głównym źródłem wróżb starożytnych Greków.
Wyrocznia przemawiała przez kapłankę znaną jako Pytia, która siedziała na brązowym trójnogu ustawionym nad szczeliną w dnie jaskini.
Ze szczeliny wydobywały się opary, a kapłanka była odurzona i wydawała szalone i niespójne wypowiedzi, które zostały zinterpretowane przez kapłanów.
Archiwa Mistyczne