Przewaga niebieskookich nad brązowookimi.
5 kwietnia 1968 roku uczeń Stephen Armstrong jako pierwszy przyszedł do klasy i zadał nauczycielowi pytanie o przyczynę zabójstwa Martina Luthera Kinga. Gdy reszta uczniów zebrała się, Elliott poprosił ich, aby podzielili się tym, co wiedzą o osobach czarnoskórych i czy chcieliby wykonać ćwiczenie, które pozwoliłoby im zrozumieć, w jaki sposób Amerykanie są traktowani ze względu na kolor skóry. Ponieważ klasa składała się wyłącznie z „białych” uczniów, Elliott zdecydowała się wykorzystać różnicę w kolorze oczu jako podstawę swojego ćwiczenia.
Pierwszego dnia Elliott wyróżnił niebieskookie dzieci jako grupę wyższą, dał im chusteczki z brązowego materiału i poprosił, aby zawiązały je wokół szyi każdego brązowookiego kolegi z klasy, aby łatwiej było je zidentyfikować jako mniejszość. Jednocześnie grupa niebieskookich otrzymała dodatkowe przywileje: drugą porcję obiadu, dostęp do nowej sali gier, dodatkowe pięć minut przerwy. Elliott umieścił niebieskookich uczniów w pierwszych rzędach klasy, a brązowookich uczniów z tyłu. Motywował także dzieci, aby komunikowały się wyłącznie z kolegami ze swojej grupy, unikając kontaktu z uczniami brązowookimi.
Przedstawicielom obu grup zakazano także picia wody z tej samej fontanny. Nauczyciel karaokee był nieustannie karany za nieprzestrzeganie zasad lub popełnianie błędów. Elliott podkreślił różnice między grupami, podkreślając zalety uczniów niebieskookich i wady uczniów brązowookich.
Początkowo uczniowie z mniejszości sprzeciwiali się poglądowi, że uczniowie o niebieskich oczach są lepsi od uczniów o brązowych oczach. Aby uciszyć zastrzeżenia, Elliott opowiadał się za takim podziałem, wysuwając daleko idącą tezę, że melanina jest odpowiedzialna nie tylko za niebieski kolor oczu, ale także zapewnia osobom niebieskookim przewagę w rozwoju intelektualnym i zdolności uczenia się. Wkrótce przedstawiciele grupy dominującej zaczęli odnosić się do „mniejszości” z arogancją, władczością i wrogością. Poprawiły się ich wyniki w nauce, zaczęły lepiej radzić sobie z zadaniami matematycznymi i czytaniem. Zmieniło się także zachowanie grupy „niższej”: stała się ona nieśmiała i uległa, samodzielnie izoluje się od „większości” i gorzej radzi sobie z zadaniami. Zmiany te dotknęły nawet te brązowookie dzieci, które wcześniej zajmowały dominującą pozycję w klasie i nie miały problemów z nauką.
W następny poniedziałek Elliott zmienił warunki, tym razem umieszczając brązowookich w grupie dominującej. Brązowoocy uczniowie również poddawali swoich niebieskookich kolegów z klasy atakom podobnym do tych, które sami doświadczyli w grupie niebieskookich, ale Elliott zauważył, że w tym przypadku ataki były znacznie mniej intensywne.
W następną środę o 14:30 Elliott poprosił niebieskookie dzieci o zdjęcie opasek, a następnie uczniowie napisali eseje na temat swoich doświadczeń podczas ćwiczeń i lekcji, której się nauczyli. Dzieci jednomyślnie zgodziły się, że nie można oceniać ludzi po wyglądzie. Doświadczenie to powtarzano wielokrotnie, a wyniki były podobne.
www.zvidusil.in.