„Radium Girls to pracownice fabryczne, które zaraziły się promieniowaniem, malując tarcze zegarków samoświecącą farbą.
Kobietom w każdej placówce powiedziano, że farba jest nieszkodliwa, a następnie połknęły śmiertelne ilości radu po tym, jak zostały poinstruowane, aby „wycelować” pędzlem w usta, aby dać jemu cienką końcówkę; niektórzy również pomalowały paznokcie, twarz i zęby świecącą substancją.
Obowiązująca wówczas stawka za malowanie 250 tarcz dziennie wynosiła około półtora grosza za tarczę (równowartość 0,299 USD w 2019 r.). Ponieważ ukryto przed nimi prawdziwą naturę radu, Radium Girls pomalowały swoje paznokcie, zęby i twarze dla zabawy zabójczą farbą produkowaną w fabryce.
Wielu pracowników zachorowało; nie wiadomo, ilu zmarło w wyniku napromieniowania.
Wiele kobiet zaczęło później cierpieć na anemię, złamania kości i martwicę szczęk, stan znany obecnie jako szczęka radowa.
Pracownica zakładu Grace Fryer zdecydowała się pozwać do sądu, ale zajęło jej dwa lata, zanim znalazła prawnika, który byłby skłonny zająć się amerykańskim radem.
Sprawa została rozstrzygnięta jesienią 1928 roku.
Pozew i wynikający z niego rozgłos były czynnikiem przy tworzeniu prawa pracy dotyczącego chorób zawodowych.
Tarcze radowe to tarcze zegarków, zegarów i innych zegarów pomalowane farbą radioluminescencyjną zawierającą rad-226.
United States Radium Corporation, New Jersey, 1922