Tutaj też wspomniana jest rtęć jako skład silników antygrawitacyjnych:

Wedy mówią o podróżach kosmicznych i różnych pojazdach latających (wimanach), które z powodzeniem pokonują ziemską grawitację.
Na przykład Rigweda opowiada o wspaniałym rydwanie:
„Urodzony bez koni, bez wodzy, godny pochwały
Trójkołowy rydwan podróżuje po kosmosie ”.
„Rydwan poruszał się szybciej niż myśl, jak ptak na niebie,
wschodząc do Słońca i Księżyca i schodząc na Ziemię z głośnym rykiem ... ”
Według starożytnych tekstów rydwan był prowadzony przez trzech pilotów i mógł lądować zarówno na lądzie, jak i na wodzie.
Wedy podają nawet techniczne właściwości rydwanu - wykonano go z kilku rodzajów metalu i poddano obróbce na płynach zwanych madhu, rasa i anna.
Rasa to rtęć, madhu to alkohol z miodu lub soku owocowego, anna to alkohol z ryżu lub oleju roślinnego.
Warto w tym miejscu przypomnieć starożytny indyjski rękopis „Samarangana Sutradahra”, który również odnosi się do tajemniczego rydwanu lecącego na rtęci:
„Jego ciało musi być mocne i wytrzymałe, wykonane z lekkiego materiału, jak duży latający ptak. Wewnątrz umieść urządzenie z rtęcią, a pod spodem żelazko grzejne. Dzięki sile, która czai się w rtęci, która wprawia w ruch nośny wir, osoba wewnątrz tego rydwanu może przelecieć duże odległości po niebie w najbardziej niesamowity sposób... Rydwan rozwija moc grzmotu dzięki rtęci. I natychmiast zamienia się w perłę na niebie ”.
Według Wed rydwany bogów miały różne rozmiary, w tym ogromne. Lot wielkiego rydwanu jest opisany w następujący sposób:
„Domy i drzewa drżały, a małe rośliny zostały wyrwane przez przerażający wiatr, jaskinie w górach wypełnił ryk, a niebo wydawało się rozpadać na kawałki lub spadać z ogromnej prędkości i potężnego ryku załogi lotniczej ...” .