Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w X wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku (patrz post 278), czego nie zauważyła do dziś nasza ortodoksyjna historiografia – ciąg dalszy, część 4.
III. Średniowiecze
Zwracam uwagę, że kronika Zolawy potwierdza funkcjonowanie piastuna (zarządcy dworu), u królów sarmacko-lehickich. Tutaj piastunem na dworze Mieczysława II Stratega (957-999), był Domorad rycerz lehicki herbu Topór. Podobnie wcześniej Koszyszko herbu Kroy był piastunem na dworze króla Leha IX Walecznego (800-824). To kronikarze kościelni wykreowali na siłę z lehickiego rycerza piastuna - Piasta (chociaż takie imię nie istniało) i dalej dynastię piastowską, żeby tylko uniknąć nazwy lehickiego rycerza piastuna Koszyszko i przekształcić go w prostego kołodzieja czy oracza oraz odciąć tym samym lub unicestwić, panowanie starożytnej dynastii sarmacko-lehickiej !
Wiek X
Subin
Starzon z Panigrodu, pan na Nawojowiu itd., zmarł w roku 912. Mąż najlepszej rady, wzniósł od swojego imienia Subin. Kagnimir, Zolawa.
Smilus
Starzon z Panigrodu, syn bohatera Medowa, pan na Starzyniu, Przeginii, Tarłowie, Ossolinie, Czekarzowie, Książu, Miedzwiedzu. Tyńcu, Rykach, Granowie, Labisynie, Lukni, Wścieklicach i Smilinie, założonym od swojego imienia, zmarł w roku 916. Sławny chwą czynów w różnych wojnach za książąt Leskona IV i Ziemomysła.
Mojmir
Starzon z Panigrodu i Tarłowa, mąż o niesłychanej zaciętości i odwadze, który chociaż przez wzgląd na dawną wiarę nie chciał nawrócić się ku Bogu, nigdy jednak nie miał zamiaru odstąpić od ojczyzny i wierności księciu Mieczysławowi, żyjąc zawsze w jego otoczeniu, wreszcie padł w sławnym boju w 968 roku pod grodem Czerwin, podczas wojny ruskiej z Włodzimierzem. Kagnimir, Zolawa.
Ortyz
Żył w roku 946 za książąt polańskich Leskona i Ziemomysła, niezwykle odważny wódz podczas wojny, wzniósł od swojego imienia Czorsztyn.
Tessinus
Starżon, żył w roku 946, przeniósł się na Śląsk, gdzie założył gród Cieszyn.
Łona
Córka Subina, nazywana z uwagi na piękność Luną, żona Zemeforta, rycerza herbu Jastrząb.
Starżon III lub Janusz
Z Panigrodu, pan na Pabianicach, Masłomiętach, Pilczycy, Książnicach, Łagowie. Mąż bardzo już podatny na wiarę Chrystusa, który w roku 965, za czasów księcia Mieczysława, jako pierwszy z tego rodu ochrzczony wraz z bratem i kilkoma swoimi krewnymi przyjął imię Janusz. Zbudowane zaś przez niego gród i wieś wzięły nazwę Januszewo.
Ludek
Ozoria ze Starzyna, wnuk czy raczej prawnuk bohatera Ozora, pan na Poswidowie, Ozorowie, Kunawie itd., który w roku 965 został ochrzczony wraz z dwoma braćmi, tylomaż siostrami i córką. Był niezwykle użyteczny dla Ziemomysła, następnie dla Mieczysława, jego syna, pierwszego chrześcijańskiego księcia w Poanii, i często był dopuszczany do głosu (rady). Zmarł w wieku pięciu lat, zawsze wytrwały w wierze, pochowany w Gnieźnie w roku 967. Kagnimir, Zolawa.
Samosław
Z Panigrodu, tak był zatwardziały w dawnej wierze, że słuchając poleceń Mieczysława, wolał porzucić penaty, niż obmyty świętą wodą wyznawać Chrystusa. Gdy więc zmarnotrawiwszy swoje dobra przeniósł się na Pomorze, zginął tam na wojnie w roku 965.
Nedam
Ozoria ze Starzyna, najmłodszy brat Domorada. Mąż hojny, który po przyjęciu prawdziwej wiary w roku 965 uznany za chwiejnego i knującego przeciwko księciu, opuściwszy ojczyznę w otoczeniu kilku setek konnych, sprzymierzeńców tegoż sprzysiężenia, udał się do zachodnich Polanów i tam zginął w walce. Po jego śmierci książę przydzielił pozostawione dobra do własnej domeny, następnie zaś przywrócił rodzinie. Kagnimir, Zolawa.
Wojmir
Starzon z Panigrodu i Tarłowa, w roku 940 zakończył życie w starości.
Domorad
Ozoria ze Starzyna, zarządca dworu księcia Mieczysława, człowiek prawy w przyjętej niedawno wierze chrześcijańskiej, który zginął w roku 968 podczas wojny przeciwko Rusom.
Zaklika I
Z Panigrodu i Tarłowa, pan na Nawojowiu, Szubinie, Czorsztynie itd., zmarł w roku 970. Mąż oddany polowaniu i gospodarstwu, założył od swojego imienia gród Zakliczyn na podgórskim obszarze Biessów, potocznie zwanym Podgórze. Kagnimir, Zolawa.
Walgierz
Starzon z Panigrodu, nazywany inaczej Wdaly, to jest udatny, młodszy syn bohatera Smili, pan na Preginii, Tenczynie, Tyńcu, Czekarzewicach, Tarlowie itd., zmarł w roku 975. Bohater wysławiany wielce w dziejach lehickich, który zwiedził niemal wszystkie kraje w Europie. Był mężem Heligundy, córki jakiegoś władyki spośród królów Galii, w sprawie której miał ostre zatargi z księciem Wislimirem z rodu Popiela, swoim krewnym. Zolawa, Kagnimir.
Zbilud I
Starzon z Panigrodu i Smilina, najmłodszy syn Smila, nazywany innym imieniem Saul, które przyjął od świętego źródła, bohater sławny chwałą wojenną. Zolawa.
Trowin
Ozoria ze Starzyna, syn bohatera Ludka, pan na Poswidowie, waleczny podczas wojny podjętej przeciwko Rusom i Czechom, zmarły w roku 995 w niedołężnej starości. Za radą ojca umieścił na polu proporca rodowego krzyż i korzystał z herbu z tym znakiem. Jego żoną była Donislawa, córka bohatera Dobrosza z Góry herbu Skuba, która żyła dwadzieścia pięć lat, zmarła w roku 1035.
Pamiętajmy, że opisujemy X wiek gdzie, między innymi:
- Smilus, był sławny czynami w wojnach za Leskona IV (Leha Dzielnego) i Ziemomysła,
- Mojmir, wyznawał starą wiarę, ale był wierny Mieczysławowi, padł w boju w 968 roku w wojnie ruskiej,
- Ortyz, wzniósł Czorsztyn,
- Tessinus, założył gród Cieszyn,
- Ludek, doradzał Ziemomysłowi i Mieczysławowi,
- Samosław, odrzucił religię chrześcijańską i stracił dobra oraz przeniósł się na Pomorze, gdzie zginął na wojnie,
- Nedam, sprzeciwił się Mieczysławowi i nowej wierze w 965 roku i opuścił kraj konno na czele kilkuset sprzymierzeńców, zginął w walce,
- Domorad, był zarządcą dworu (piastunem), u Mieczysława,
- Zaklika I, był oddany polowaniu i gospodarstwu, założył gród Zakliczyn,
- Walgierz zwany Wdały, wysławiany w dziejach lehickich, mąż Heligundy, córki władyki z Galii, miał o nią zatargi z księciem Wyślimirem z rodu Popiela,
- Trowin, waleczny podczas wojen z Rusami i Czechami, miał żonę, która zmarła mając 25 lat.
(c.dn.)
JB


5. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w XI wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku