Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w XI wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku (patrz post 278), czego nie zauważyła do dziś nasza ortodoksyjna historiografia – ciąg dalszy, część 5 i ostatnia.
III. Średniowiecze
Należy tutaj podkreślić, że Zolawa i Kagnimir w swoich kronikach z XI wieku, potwierdzają rozkaz cesarza Bolesława I Wielkiego o przydzieleniu cesarzowi Ottonowi III 300 lehickich herbowych rycerzy konnych do jego osobistej ochrony i dyspozycji podczas wyprawy do Włoch w 1000 roku. Rycerz Sieciech I z braćmi, wchodzili w skład tego oddziału. Wiemy że Sieciech I wrócił, bowiem zmarł w Lehii w 1016 roku (patrz post 265).
Wiek XI
Milissus
Starzon z Panigrodu, młodszy syn Zakliczyna, zmarł w roku 1000, pan na Melsztynie, który to gród założył od swojego imienia i rozkazał otoczyć drewnianym płotem, co wywodzi się ze slawońskiego idiomu tyn, to jest płot Milissa. Zmarł bezpotomnie. Zolawa.
Paluka
Starzon z Panigrodu i Smilina, nazwany na chrzcie Witosławem, starszy syn Walgierza z Heligundy, pan na Lukni, zmarły w roku 1004. Mąż pobożny i najlepszej rady, od którego imienia wywodzące się potomstwo zapoczątkowało nową linię Paluków-Starżonów w rodzie Toporczyków. Zolawa.
Holslaw
Starzon z Panigrodu, starszy syn Zakliczyna, żył w roku 1005. Idąc za przykładem ojca, nie chciał przyjąć ani wiary, ani ofiarowywanych mu przez księcia zaszczytów. Wygnany więc z braćmi przez innych Toporczyków żył w dawnej wierze. Pozostawiwszy Zakliczyn, założył inny gród, nazwany od jego imienia Holsztynem, w którym zmarł pośród wielu rycerzy. Zolawa.
Petroslaw
Starzon, nazywany Toporczykiem przed przyjęciem chrztu, pan na Januszewie, zmarł w roku 1008. Założył od swojego imienia wieś Toporię, drugą zaś Stańczyce. Trzecią natomiast, Januszewo Trzemeszneńskie, przeznaczył na klasztor, przy którego wmurowaniu kamienia węgielnego był obecny w roku 966.
Rabsus
Starzon z Panigrodu, najmłodszy syn Zakliczyna, inaczej zwany Rabem, to jest sługą, zmarł w roku 1010. Mąż niezwykle wojowniczy, jednak nieprzejednany wróg imienia Chrystusa. Założył on Rabsztyn od swojego imienia, w którym gdy zamordował nakłaniającego go do wiary mnicha benedyktyńskiego Arnolda, tego samego dnia zginął rażony piorunem. Zolawa.
Sulim
Starzon z Panigrodu i komes Danoborza, najmłodszy syn komesa Gostyrada. Wojowniczy bohater i oddany najpiękniejszym czynom! Został pojmany za czasów Bolesława Chrobrego w 1015 roku podczas zamieszania w wojnie pruskiej, kiedy wrogowie rzucili się do ucieczki.
Sieciech I
Starzon z Panigrodu i Preginii, młodszy syn Walgierza, pierwszy wojewoda krakowski, zmarł w 1016 roku, pan na Preginii, Tenczynie, Tarłowie, Czekarzewicach, Książu, Miedzwiedzu, Tyńcu, Smilinie, Rykach i Szubinie. Mąż o wybitniej gospodarności i chwale wojennej, obdarzony wraz z braćmi przez Ottona III cesarza rzymskiego zaszczytem przynależności do jego straży przybocznej. Założyciel grodu Sieciecha, miasta, klasztoru i opactwa Benedyktynów. Kagnimir, Zolawa.
Gostyrad
Starzon z Panigrodu i komes Danoborza, młodszy rodzony brat komesa Tomislawa, który obmyty świętą wodą w wieku siedemnastu lat za czasów księcia Mieczysława był zawsze wiernym i niezawodnym wobec wiary chrześcijańskiej bohaterem. Zginął jako starzec w podeszłym wieku w roku 1018 podczas bitwy z Rusami, przeżył siedemdziesiąt lat życia. Kagnimir, Zolawa.
Tomisław
Starzon z Panigrodu i komes Starzyna, syn Danoborza I, drugi wojewoda gnieźnieński, pan na Danoborzu, Krainie, Palukach. Dziardanowicach itd., zmarł w roku 1022. Mąż rywalizujący w sztuce wojennej z Bolesławem Chrobrym! Z małżeństwa pozo stawił jedynego syna i córkę.
Sezula
Córka Starżona. Żona Wsebora, trzeciego wojewody sandomierskiego z linii pochodzącej od Leskona III, który następnie założył wspólnotę mniszą na Łysej Górze, zmarła w roku 1027. Wcześniej niż brat obmyta świętą wodą czyniła starania, żeby ów sławny bohater zgiął twardy kark wobec słodkiego jarzma Chrystusa. Matka trzech synów i jednej córki. Zolawa.
Martissus
Paluka z Panigrodu i komes na Lukni, wnuk Sieciecha ze strony brata, pan na Smilinie, zmarły w roku 1030. Mąż niezwykle hojny dla klasztoru Sieciecha, któremu podarował pewne majątki za pozwoleniem księcia Mieczysława.
Wanozjusz
Starzon z Panigrodu, najmłodszy syn Zakliczyna, inaczej zwany Wąsalem z powodu długich wąsów, pan na Zakliczynie, Holsztynie i Melsztynie, zmarł w roku 1030. Ochrzczony przed siódmym rokiem życia, przeniósł się na Mazowsze, gdzie założył majątek i wieś Wąsosz.
Golizjusz
Starzon za Mieczysława II, bohater wsławiony w wojnie o Pomorze, założył w roku 1030 wieś Goślice. Kagnimir, Zolawa.
Pogojca
Ozoria ze Starzyna wraz z bratem skropiona świętą wodą zawsze była stała w wierze. Wydana następnie za Drogoslawa herbu Poraj, rozszerzyła rodzinę o pięciu synów i trzy córki. Przeżywszy wreszcie osiemdziesiąt sześć lat, odesza z życia w roku 1031. Zolawa.
Petrassus
Toporczyk, kasztelan poznański, pan na Toporowie, zmarł w roku 1035.
Lucza
Starzon Sieciechowic, żył w roku 1037, bohater sławny w wojnie przeciwko Masławowi po śmierci Mieczysława II, zapisał jakieś dobra na rzecz założenia klasztoru Sieciecha, gdzie został pochowany. Kagnimir, Zolawa.
Welizjusz
Starzon, pan na Zakliczynie i Holsztynie (po odejściu brata na Mazowsze). Wojowniczy ponad miarę, pielęgnujący jednak rodzime kulty, który podczas interregnum sprzymierzył się ze stronnictwem dawnej wiary przeciwko chrześcijanom. Zginął w roku 1037 w bitwie na Mazowszu, jego dobra zaś powróciły do skarbca królewskiego. Kagnimir i Zolawa.
Zbilud II
Starzon z Sieciechowa i komes Preginii, pierworodny syn Sieciecha I pan na Tenczynie, Tarłowie, Ossolinie itd., zmarły w roku 1039.
Domisława
Domisława, żona Żelisława z Koźmina komesa herbu Wieniawa, kasztelana kaliskiego, zmarła w roku 1046. Kagnimir, Zolawa.
Zbrożko
Paluka z Panigrodu i komes na Lukni, piąty wojewoda sandomierzański, zmarł w roku 1051.
Wlostko
Starzon z Panigrodu i komes Danoborza, starszy syn komesa Tomislawa, piąty wojewoda gnieźnieński, pan na Palukach, Krainie, Kraince, Dziardanowicach itd., zmarł w roku 1062, pamiętny bohater podczas wojny mazowieckiej. Zona Goslawa z Ostrowa Radomira herbu Gozdawa, córka drugiego wojewody Mazowsza, matka trzech synów i jednej córki. Zolawa.
Bratumila
Starzonka z Panigrodu i komesa Danoborza, młodsza córka komesa Tomislawa, żona Jankona z Radzików, wojewody (z kasztelana) sieradzkiego herbu Ogończyk, zmarłego w 1087 roku. Slawna matka czterech synów i dwóch córek, zmarła w roku 1072, w osiemdziesiątym dziewiątym roku życia, pochowana w Radzikach.
Zbilud III
Starzon z Sieciecha i Preginii, pierworodny syn Zbiluda II, kasztelan krakowski, pan na Preginii, Miedzwiedzu, Smilinie, Rykach, Szubinie itd., zmarły w roku 1071. Podarował on założony w roku 1041 od swojego imienia majątek Zbilusławice, poprzednio zwący się Wierbięty, jakiemuś rycerzowi herbu Janina, którego córkę Marynę pojął za żonę. Goranus.
Pamiętajmy, że opisujemy XI wiek gdzie, między innymi:
- Milissus, założył gród Melsztyn,
- Holslaw, nie przyjął nowej wiary, wygnany z braćmi pozostawił
   Zakliczyn i założył gród Holsztyn,
- Rabsus, założył Rabsztyn, wróg nowej wiary, zabił mnicha, który
  chciał go nawrócić, rażony piorunem zmarł,
- Sieciech I, był mężem o wielkiej chwale wojennej, z braćmi
  należał do straży przybocznej cesarza Ottona III, był pierwszym
   wojewodą krakowskim, zmarł w 1016 roku,
- Tomisław, był drugim wojewodą gnieźnieńskim, rywalizował w
   sztuce wojennej z Bolesławem Chrobrym,
- Petrassus, był kasztelanem poznańskim,
- Lucza – był bohaterem sławnym w wojnie przeciwko księciu
  Masławowi,
- Domisława, była żoną kasztelana kaliskiego,
- Zbrożko, był piątym wojewodą sandomierskim,
- Wlostko, był piątym wojewodą gnieźnieńskim,
- Zbilud III, był kasztelanem krakowskim.


4. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w X wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku

1. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w starożytności i w VII wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku