Bibliopegia antropodermiczna to praktyka oprawy ksiąg z ludzkiej skóry. Chociaż uważa się, że takie księgi (lub raczej rękopisy, ponieważ są pisane ręcznie) istniały od średniowiecza, pierwsze wiarygodne wzmianki na ten temat pochodzą z XVII wieku.
Dziś płaskorzeźby z okresu asyryjskiego przedstawiają obdzieranie ze skóry więźniów lub jeńców. Był to powolny i bolesny zabieg, podczas którego skóra była usuwana z ciała, najlepiej w jednym kawałku. Ale głównym powodem tego było przestraszenie ludzi. Ta metoda podobnie była kontynuowana w średniowieczu. Być może z powodu tej praktyki zaczęły krążyć pogłoski, że w średniowieczu do oprawy ksiąg używano ludzkiej skóry.
Podczas Rewolucji Francuskiej krążyły pogłoski, że w Meudon pod Paryżem powstała garbarnia ludzkiej skóry.
Większość udowodnionych więzi antropodermicznych pochodzi z XIX wieku.