Alegoria długich łyżek.
Legenda głosi, że wędrowny kaznodzieja rabin Haim z Romsziszoku na Litwie otrzymał pozwolenie na odwiedzenie nieba i piekła. Po powrocie na ziemię podróżował od miasta do miasta, dzieląc swoją podróż.
Z aniołem za przewodnika, rabin zostaje najpierw wprowadzony przez bramy piekielne, które, ku jego zaskoczeniu, są wykonane z drobno obrobionego złota. Bramy są przepięknie, podobnie jak bujny zielony krajobraz, który leży za nimi. Patrzy na swojego anielskiego przewodnika z niedowierzaniem. „To wszystko jest takie piękne”, mówi. „Widok łąk i gór… odgłosy ptaków śpiewających na drzewach… zapach tysięcy kwiatów…” I wtedy jego uwagę przykuwa kuszący aromat wykwintnego posiłku.
Wchodząc do dużej jadalni, widzi rzędy stołów zastawionych półmiskami wystawnego jedzenia; jednak ludzie siedzący wokół stołów są bladzi i wychudzeni, jęcząc z głodu. Podchodząc bliżej, widzi, że każdy z mężczyzn trzyma długą łyżkę, ale oba jego ramiona są usztywnione drewnianymi listwami, tak że nie może zgiąć łokcia, aby wnieść jedzenie do ust.
Następnie anioł zabrał rabina do nieba, gdzie spotkał to samo piękno, którego był świadkiem w piekle. Wchodząc tam do jadalni, ujrzał tę samą scenę, tyle że w przeciwieństwie do piekła, ludzie siedzący przy stołach, których ramiona były ograniczone drewnianymi plytkami, ale siedzieli zadowoleni, radośnie rozmawiając ze sobą, delektując się obfitym posiłkiem.
Kiedy rabin zbliżył się, ze zdumieniem zaobserwował, jak każda osoba przy stole karmi osobę siedzącą naprzeciwko. Odbiorca tej życzliwości wyrażał wdzięczność, a następnie odwzajemniał przysługę, pochylając się nad stołem, aby nakarmić swojego dobroczyńcę.
Rabin namawiał swojego anioła, aby sprowadził go z powrotem do piekła, aby mógł podzielić się tym rozwiązaniem z uwięzionymi tam biednymi duszami. Wbiegł do jadalni i krzyknął do pierwszego wygłodniałego człowieka, którego zobaczył: „Nie musisz być głodny. Użyj łyżki, aby nakarmić bliźniego, a na pewno odwdzięczy się i nakarmi cię.
– „Oczekujesz, że nakarmię obrzydliwego mężczyznę siedzącego przy stole?” – powiedział ze złością mężczyzna. „Wolałbym umrzeć z głodu, niż dać mu przyjemność jedzenia!”
Właśnie wtedy rabin zrozumiał. Niebo i piekło oferują te same okoliczności i warunki. Jedyna różnica polega na tym, jak ludzie traktują się nawzajem.