Dj.jj.dzzizzaa

BIJĄ KURCZAKI W CHIŃSKIM BARZE

Marija wiedziała, że podróż do Europy, odkładane przeze mnie kilkakrotnie, w końcu musiała się stać. Stała się. Golenie w samolocie to jakieś podwójne wibracje, gdy czuje się silniki i jednocześnie aparat do golenia. Przebrany i zewnętrznie świeży, a w środku zmięty i odrętwiały stanąłem wreszcie nogami na Europie, jak staje się na boisku z narysowanymi kredą granicami pól do gry. Płaska Europa i ugrzeczniona - wyhodowane ulice i pieski na nich...to wszystko sprawiało, że poczułem się barbarzyńcą. A może pchłą we włosach barbarzyńcy...? Marija , moja stara Indianka, była teraz daleko i tak bardzo „nie wiedzieć gdzie”, że moja obecna samotność zwielokrotniła swe oblicza i doskwierała mi jeszcze bardziej.
Kilka dni spotykałem się z różnymi dziwolągami mającymi do zaoferowania wszelakie interesy.
Z Krakowa mam samolot do Dubrownika a stamtąd dalej, gdy wreszcie Pudding poda kontakt do przeładunku. Tymczasem błąkam się po mieście. Odwiedzam stare kąty, przebudowane na nowo, nie do poznania.

Nudzę się i spełniam minuty. Dziś dźwięk dzwonka, gdy biją kurczaki w chińskim barze, nie mąci mojego bytowania w foteliku przy kawie. Rozsypany cukier skrzy się jasnym blaskiem jak śnieg za oknem. Śliskie drogi przerażają kierowców. Wazoniki rzucają cień na serwetki a mucha popełnia samobójstwo w akwarium. Buty piją. Kurz miesza wszechświaty a wyższe jaźnie z pobłażliwością uśmiechają się nie ingerując w nasz czas. Nudzę się. Rozsypane koraliki mego losu leżą bezbronne nabierając sensu.
 A ty? Marija? Może chciałaś czegoś mocniej i pragnęłaś bardziej? Może przylepiło się do ciebie to nieznośne czekanie, które miało już jutro być spełnieniem, ale nie chciałaś uwierzyć, że to już? Przegapiłaś ten czas?
Nieczułych ust posmak pomidorówki, drętwych mrówek biegających w wardze kącików ust bez uśmiechu, z podkręconą, zaschniętą drobinką śliny, tą ostatnią już tego lata, gdy piach tak nagle sypnął ci w oczy, a zapach ukochanego uleciał zapomniany. Muzyki tylko tęskne słyszysz i jesiennego liścia wyczekujesz.
Czy list od kochanka nadejdzie, jednak?
Zapomniał Hombre twego imienia, choć nie zapomniał nocy, gdy śnił z otwartymi oczami dzięki tobie, Marija. Wygładź suknię. Spokojne dłonie połóż na kolanach. Popatrz w dół. Suną chmury, pod nimi siność nieśmiała pyta, czy nie przeszkadza, uśmiecha się do ciebie niczym twój los. A ty? Jakie twoje imię? Marija?

Aeroplan wylądował planowo. Z Dubrownika pojechaliśmy na Istrię małym niepozornym autem, składając garnitury do studenckich plecaków i w samych krótkich spodenkach i byle jakich koszulkach z plamami wina na brzuchu. Łódź była o zmroku, jak należało się spodziewać. Towar przekazałem Kolekcjonerowi, a on mi potwierdził przelew na konto. Rozstaliśmy się w milczeniu. Już czwarty raz w tym roku. Kolekcjoner był największym pojedynczym moim odbiorcą. W zeszłym roku przesłałem mu mur toltecki długości ponad 120 m i gruby na ponad metr. Olbrzymia ta budowla została przeze mnie skatalogowana, a z jej rozbiórki był nakręcony nonstop film. Kamień po kamieniu. Wszystko to przewieziono zabezpieczone w glicerynie do posiadłości Kolekcjonera i zbudowano na nowo. A to by się von Daeniken zdziwił! Marija pozostała daleko. Była teraz stara i zgięta życiem. Ile czasu nam pozostało? Czy ja tu w Europie i wśród swoich ludzi odnajdę siebie? Kto mi zapewni, że to znowu ja? Nie mam twoich myśli w mojej głowie. Marija. Tęsknię ogromnie.















>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS014