W starożytnych kompleksach megalitycznych i podziemnych można wyróżnić typowe: Konstrukcje architektoniczne, które służą do odbierania i generowania fal dźwiękowych o niskiej częstotliwości.
Nazywamy takie konstrukcje konstrukcjami wnękowo-prętowymi, ponieważ ich głównymi elementami są wnęki powietrzne o różnych konfiguracjach i pręty kamienne.
Głównymi elementami tych konstrukcji są:
- wnęki, rezonatory wolumetryczne podłużnej fali dźwiękowej (rezonator pierwotny);
- pręty, rezonatory półprzewodnikowe poprzecznej fali dźwiękowej (rezonator wtórny);
- korytarze lub występy, pasujące urządzenia;
- elementy skupiające, koncentratory energii dźwięku w jednym punkcie.
W falowej teorii dźwięku wyróżnia się dwa rodzaje fal:
1. Fale podłużne - cząstki poruszają się w kierunku rozchodzenia się fali.
Rodzaj wibracji: rozciąganie i ściskanie.
Fale te nazywane są pierwotniakami, zwykle występują w atmosferze, wodzie, glebie.
Wszystkie rezonatory powietrzne zwykle działają na falach podłużnych.
Każda wnęka powietrzna ma rezonans na podłużnej fali dźwiękowej.
2. Fale poprzeczne - cząstki poruszają się w kierunku prostopadłym do rozchodzenia się fali.
Tryb wibracji: zginanie, skręcanie, ścinanie.
Takie drgania są typowe dla elementów półprzewodnikowych o ograniczonym stopniu swobody.
Na przykład pręty są zaciśnięte na jednym końcu, sznurki są ciągnięte na obu końcach.
Spójrz na kamerę regulującą głośność kopuły.
Wewnątrz tej komory znaleziono dwie płytkie studnie.
W tych studniach można było łatwo dostroić naturalną częstotliwość wnęki kopuły.
Na zdjęciu menhir jako główny emiter w schodkowej kopule grobowca "Casale Marittmo"
V. Yashkardin, 2017