Dz.jzepaaa

CELOWOŚĆ ZACHOWAŃ MASY

Kąpiąc się w płynie w dniach październikowych obserwując piany jak ciągną ku sobie i łączą się na powierzchni wody wspominałem podciśnienie Bernouliego i rurki Pitota. Prędkość przepływu wywołująca podciśnienie doprowadza masy do zbliżenia. Gdy się już zetkną, to nie mogą się oderwać od siebie, gdyż lepkość im na to nie pozwala.
Lepkość to grawitacja. Środowisko na około dwóch obok siebie będących mas traktuje je jako intruzów omijając swoimi przepływami masę – ciało obce.
Masa jako zamknięty układ strzałek nie przepuszcza przez siebie działań ośrodka (strzałek nie zamkniętych). Lepkość?
Aby masa od masy mogła się oderwać potrzebne są niezamknięte strzałki, które wejdą w lukę pomiędzy oddalające/ odsuwające się od siebie masy.
Dlaczego strzałki niezamknięte miałyby się akurat tam wpychać?
Przecież one już dążą do uprzednio wycelowanych kierunków i celów?
Musi być wola i moc boczna , niezależna, prowadząca siłę na masę (więc pochodząca od masy), lub wola i moc środowiska, co tylko jest możliwe.

Gdy więc wola i moc dążenia do kierunku i celu wynika z masy, to oznacza, że masa staje się środowiskiem wtórnym o swej woli i mocy równej ilości masy krytycznej podzielonej na ilość kierunków dążenia.
Masa krytyczna jest więc zamkniętym układem strzałek, który przez swoje skomplikowanie potrafi wykształcić i zmieniać w sobie małe zamknięte układy strzałek. [Jeśli natomiast orbity walencyjne mają elektrony walencyjne wspólne dla różnych zamkniętych układów strzałek, to zmienność dynamiki bilansowania/zerowania się układów strzałek w masie krytycznej pozwala na ukierunkowanie celów i ich rozróżnienie (zauważenie ich zmieniania się). ]
Znaczy to, że tylko masy krytyczne będące w swej obszarowości już homologami ośrodka działają jak ośrodek sam w sobie wytwarzając cele i kierunki w postaci strzałek wchodzących na miejsce odstępujących od siebie mas.

Gdy masy umieją zauważyć zmiany celów i wytwarzanych strzałek, to mogą działać celowo i „myśleć”. Gdy cele zmieniają się okresowo lub arytmetycznie , lub innym rodzajem ciągu, to mamy do czynienia z „głupim czasem.”
Czy to znaczy, że jeśli układ masy wyzeruje wszystkie swoje strzałki w zasięgu chcianym, to nie będzie powiązany z resztą obszaru masy?
Jeśli nie przejdzie przez niego żadna strzałka?!!?!!?
Gdy będzie umiał sam wyznaczyć sobie cel i dążenie.

Zawiruje swoimi strzałkami tak , by stać się aktywnym. (WTEDY ! PRZESTANIE ! NA MOMENT BYĆ ! MASĄ! I STANIE SIĘ! CZYNEM! STRZAŁKĄ! ZBOGIEM!) będzie przemieszczał się w/g swoich dążeń. QED.
Gdyby przykleić punkt obcy do masy, aby wyzwolić nową myśl w masie. Tymczasem,
 gdy jeden obszar masy chce się oddzielić, to drugi podąża za nim i tworzy się dipol obracający się wokół wspólnego środka. Jednak to nie masy nadały mu takie zachowanie lecz środowisko zmuszające swą obecną wciąż fizyką do takich efektów zachowań.
To nie dipol się kręci lub drga , lecz środowisko nim powoduje.
Nie mogę o tym zapomnieć.
Nie ma czegoś takiego jak podciśnienie lub siła ciągnąca . Jest natomiast ciśnienie, napór i siła pchająca. Dlatego dipol nie kręci sobą , lecz to środowisko napierając wokół wywołuje efekty ssące dipoli, udając, że się ciągną.
Dlatego też nie możliwe jest istnienie tylko jednego bieguna bez drugiego.
A jeśli wyjmiemy magnes ze środowiska , to przestanie mieć jakiekolwiek bieguny.
Ciągle te przewężenia Bernouliego. Samodomykające się klapy wentylacyjne i ściągające ku sobie statki na morzu. Prędkości przepływów i ich różnice.

Do.jd.dzziaaa
Myślące konglomeraty? Apage satanas powiedz albo lepiej. Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała !

















:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS083