DIATRETUM.

           Deszcz nie jest rosołem. Kierunek deszczu nie jest kierunkiem rosołu. Soczewki kropelek deszczu nie są oczkami w rosole. Zaburzenie wewnątrz elektronu nie jest falą. Czas w środku elektronu, protonu lub innego Unsubu biegnie wspak i nie jest wiązany falowo oraz nie jest powtarzalny, ani okresowy, ani kołowy.

Elektromagnetycznym zaburzeniem nazywam falę między sąsiednimi elektronami następującymi kolejno lub pozakolejnymi spełniającymi Zakaz Pauliego.

Cząstki elementarne o tym samym spinie i niespełniające Zakaz Pauliego kąpią się w zupie nieobjawionego oceanu Bezczasu i są jednością.

Rozcięty proton niespełniający Zakaz Pauliego zatrzymuje nasz czas choćby był oddalony od siebie o wiele zaburzeń fali. Podlega tylko atomowemu czasowi struktur subatomowych, czasowi strukturalnemu. Dlatego nie wolno zamienić spokoju na miskę dmuchanego ryżu, choćby nie wiem jaki był słodki.

Ucieleśnienie zwiewnych zwierzątek przemawia przez mój rozum i uosabia anioły.
Punkty świetlne wyskakują z moich oczu i wpadają do moich złożonych dłoni, w których panuje ciemność.
Nieobjawiona jedność atomów w ich oceanie nie jest ciemnością, ani, przede wszystkim, nie zawiera myśli. Nieobjawiona jedność atomów w spodzie, u podstaw, nie dzieli się na cegiełki, lecz jest jednością, a ich ocean nie składa się z żadnych kropel.

           Nieobjawiony jednością ocean atomowy jest zbiorem działań. Nie ma myśli ani tendencji, ani marzenia, ani chęci, ani nie spełnia warunku „przedtem i potem”.
Stopa w skarpecie dobrze zaopatrzona w ciepło. Skóra na czaszce piecze i napręża się. Gdzieś na środku czoła wykluwa się trzecie oko. Ślepe, jak mniemam, zbyt słabe by przebić skórę, jak wyrzut sumienia o prawdę i bez źrenicy. Wrzód pęka. Noc jest młoda. Marzenie skrapla się na ganku. Węzły chłoną. Pieczenie skóry na czaszce staje się nieznośne, aż w końcu cichnie ukojone snem i ulgą zapomnienia.

           Nie zawsze tak było, gdy szliśmy pod wiatr i sypialiśmy w przydrożnych, opuszczonych chatach. Pamiętam jak karlica wykarmiła swym mlekiem olbrzyma, a on urósł potężny i wielki. Myślałby kto, że to cel bliższy spotkał się z celem dalszym tworząc ideał. A jednak. A jednak tak nie było. Olbrzym okazał się przeciętnym, mimo, że karlica była bardzo szlachetną i przebiegłą osóbka o wyrafinowanym spojrzeniu na sprawiedliwość. Krótko mówiąc cała jej inteligencja i poczucie krzywdy ogniskowały się na złośliwości karła, która nie zna czasu ni zapomnienia i drzemiące nasionko zemsty kiełkuje w jej sercu nieuchronnie, podlewane zresztą obficie upokorzeniami jakich dostarcza jej świat. Karlica introwertyczka skrywa ten ból w sobie i cierpi a nocami cierpi okropnie i odgrzewa na patelence wsze zniewagi i przycinki zmieszane z tłuszczykiem cynicznych spojrzeń i podłej pseudolitości, jakimi obdarzył ją dzień. Karlica wie, jak się zemścić i odgryźć ale udaje cichą i zadowoloną czekając tylko dnia, kiedy w końcu urośnie. Sama staje się złośliwa wobec siebie, gdyż po prawdzie, głupią nie jest i wie, że nigdy nie urośnie. Wymyśla więc zemstę na wszystkich wielkich. W tym celu potrzebuje jajka lub niemowlęcia. Zakrada się do jaskini olbrzymów w celu ukradzenia im dziecięcia, a tu patrzcie tylko! Co za przypadek – oboje rodzice, czyli te wielkoludy, leżą martwi na glebie, a między nimi samotne dziecko. I już uradowana Karlica zabiera maluśkiego olbrzyma do swego domu. Tam przystawia go do piersi i karmi swym skarlałym mlekiem, syci myślą i piosnką. Tak, dzień po dniu, wszczepia mu swój ból i daje nauki a malec staje się olbrzymem o skarlałym sercu. Nie umie walczyć wychodząc naprzeciw wroga z jasnym czołem, lecz skrada się chyłkiem jak pacyfiści, dobywając trucizn i bomb zegarowych. Wykorzystuje w tym celu budzik Karlicy. A ona myśli, że zemsta jej się nie udała, bo przecież nie wykradła tego dziecka, lecz ocaliła mu życie. Znowu ma pretensje do rodziców olbrzymów, że leżeli martwi i nie miała szansy ich okraść.
Pewnie dlatego jej własny olbrzym okazał się całkiem mały.


- O mój książę, gdybyś tak z moich ust spijał... gdy płomienie dojdą do podłogi, a tam jest wodór, to będzie bum. Kocham cię. – Karlica powiedziała to z siłą i zauważyła, że kamień był mały jak kciuk i ciężki jak pięść.
- Dlatego już jest ciemno? – Zapytał Olbrzym, ale Karlica nic nie odpowiedziała na to.
- Dobrze gotujesz. – Rzekł Olbrzym po raz drugi.
- Ale mięso mam stare jakieś. – Odparła Karlica.
- To dla mnie mamut. – Rzekł Olbrzym.
- Zawsze,..... jeśli tak gustowny kawaler mnie prosi.
- Mężczyzna czasem ma serce a zawsze żołądek.
- Bujasz z szelestem stepu.
- A te włosy jakie cudne, miękkie i puszyste.
- I wonne?
- Mało czytałem tak inteligentnych pism.
- To wspaniale! Jedźmy synu!
- Dlaczego?
- Nie spowodujesz tak łatwo kraksy.

           Umyć podłogę mogę sto razy nie dotykając twarzy, nie obcierając ni pocąc łysiny, nie wydzielając śliny. Nie sinieją mi kolana ni łokcie. Spotykając but na podłodze mówię przepraszam omijając go mokrą ścierką. Podziwiają rozlaną wodę na posadzce.
A co do mamuta? Kwintesencją mojego mniemania jest moja monomania.
Almejas, wągole, małe małże sercówki. Czosnek i natka pietruszki zmiksowana mikserem na miksomiazgę. Gruczoły kurczowe i białe wino.
Zimni lirycy nie otworzą serc i nie dzielą się jajkiem pokornie.
Albo indykus pieczonus. Był szybszy niż królik na randce. Korale spąsowił i zagulgał przed egzekucją. Wtedy powiedział, że nie chce o sobie czytać w gazetach. Ale Weteran mu na to, że nie ma problemu i zawsze jest gorsze rozwiązanie.
Mogą o indykusie przeczytać inni. Masz jeszcze wybór, rzekł Weteran. Indykus zagulgał i to go zgubiło. Oczywiście, że zwariował od władzy. Być wariatem bez władzy to nudne! Taki pieczonus.
Już to kładzie się Rejtanem, już to mimra się po kątach. To taka puszka pełna niczego. Indykus pasuje na klapę tygodnia. A ona od razu spojrzała na jego nogawkę a potem rozporek, bo nigdy nie wiadomo skąd pojawi się jaszczur.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS173