KATAKUMBY. 

           Sakeo otworzył kłódkę. Weszli pojedynczo do szerokiego korytarza . W środkowej pieczarze stały ciężarówki. Było ich ze dwadzieścia a ludzie Rico kopali łopatami transzeję idącą do środka i wgłąb, na sam dół, katakumb. Rico powitał ich wstając od małego biureczka z lampką i poprowadził na dolne piętra. Labiryntem glinianych korytarzy przedostali się na sam dół tego mrowiska i stanęli w wielkiej sali. Pieczara była tak wielka, że można by wybudować w niej spory, kilkupiętrowy budynek. Marija i Carolina piły coś z piersiówki chichocząc głupimi docinkami i komentarzami. Tiago kopcił duże cygaro milcząc i oglądając nisze z truchłami dawno wyschniętych jestestw. Wydawał się pochłonięty śmiercią dawno minioną. W rzeczywistości odmawiał w myślach listę imion jego przodków, bo jako dobry pan poganin nigdy o rodzinie nie zapominał. Tiago przesunął się do Caroliny i pociągnął spory łyk z metalowej flaszki, którą mu podała. Tiago z szacunkiem nalał trochę rumu do nakrętki i polał głowę jednego trupa ofiarując mu pokarm ludzi. Tiago pokłonił się wszystkim umarłym. Carolina lekko podchmielona obserwowała beczki, które Manolito rozstawiał w pieczarze. Tymczasem zaczęli spuszczać z kontenerów glicerynę. Płynęła strugą w dół zalewając wolno olbrzymi obszar pieczary. Hombre dotrzymał słowa dając Succubom okazje zatrzymania się na chwilę. Faktycznie po jakimś czasie El Micho zauważył wgniecenia na glicerynowej tafli, małe i większe profile jakichś osób czy sylwetek, zastygających w pół drogi, zwalniających w gęstej glicerynie. To jedyne co ich trzyma. Ciało bezpostaciowe. Dużej lepkości, tłuszcz lub szkło. Widać już było ich szaroniebieskie sylwety migoczące palcami nóg, wcześniej niewidocznych i ukrytych. Odwracali głowy do Hombre i El Micho, poznając ich machali ramionami coraz wolniej i wolniej. Gliceryna zalała już całą powierzchnię pieczary i rosła wzwyż otulając cienkim filmem, glicerynowa błoną całe sylwetki fantomów. Zastygali w bezruchu, brzęcząc swoje imiona. Były ich tysiące. Małe i mikroskopijnie małe i olbrzymie, nadnaturalnej wielkości, z których pączkowały następne, aż coraz mniejsze do kilkumilimetrowej wielkości. Pod różnymi kątami wyrastali im z pleców i barków, i z głów następni. Gdy zamarli w bezruchu wydawali się trójwymiarowym lasem, lecz było to złudzenie, gdyż każdy z nich rozciągał się jeszcze w głąb i w dal dodatkowo pokazując przeszłość i przyszłość swego bytu jednocześnie. Gliceryna ograniczała ten ruch a raczej byt. Gliceryna pozwala na jedno tylko słowo jednocześnie wymówione . Dlatego ugrzęźli w niej. Dlatego stali się widoczni dla naszego świata. Rico zaniemówił a Carolina schowała perukę do torebki i drapała się po łysej czaszce. Hombre i Marija stali po kostki w glicerynie i patrzyli na El Micho, który poruszał się jak w zwolnionym filmie i zastygł w bezruchu, a jego ciało oblepiła gliceryna i pochłonęła go śliską błoną. Hombre odbierał rozpaczliwe myśli El Micho, który wołał z wnętrza swojej glicerynowej pułapki. Hombre dał znak i Manolito rozbił beczki uwalniając inhibitor. Powoli ale nieuchronnie reakcja chemiczna wysycała wolne wiązania koherentne submolekularne powodując twardnienie gliceryny. Wiązania kowalencyjne zmieniły postaciowość gliceryny. Twarda masa zastygła. Pozwoliła przeniknąć Succubom dalej i uwolnić ich jak ćmy z lepu. El Micho dusił się w twardym balonie. Hombre rozkruszał jego kokon i El Micho łapał pełnymi haustami powietrze. Succuby ruszyły dalej swoim płynnym rytmem, przez chwilę jeszcze widoczni i coraz bardziej rozmazani, zanikali na tle ich glicerynowych powłok. Inhibitor działał. Hombre podszedł do Mariji, która drżąc stała pod ścianą.
Przecież wiedziała o Succubach wszystko z głowy El Micho i Hombre. A jednak .
Stała i nie mogła zebrać myśli. Podeszła do glinianej ściany i wyciągnęła swoje długie palce w jej stronę. Dotknęły gliny i kilka kamieni odpadło od glinianego podłoża.
Tiago i Manolito patrzyli osłupiali, gdy pokazała się kamienna płyta, cała we wzorach i znakach położonych reliefem wykutym wypukle. Marija skruszyła glinianą powłokę, odsłaniając całą płytę. Tiago oderwał płytę od ściany ale ku jego zaskoczeniu okazała się drzwiami do jakiegoś zakamarka, czy zakątka pieczary. Hombre przeszedł pierwszy, potem reszta a Marija na końcu. Carolinie było wszystko jedno i pijana weszła na sam środek. Odepchnęła ją stamtąd jakaś siła i Carolina padła na wznak do błotnistej gliny. Na środku stała jakaś postać, coraz bardziej wyraźna i cała okryta czarnymi włosami. Aż do Ziemi. El Micho wziął ją za rękę i otulił ramieniem. To była Pretekineterka, ale nie mama Mariji, ale nie żona El Micha. Była dużo mniejsza i o wiele starsza. Prosta i spokojna postawa, na długiej szyi głowa, i to ciągnące spojrzenie. Nie mogło być wątpliwości. Przyszła po nich.

Marija zbliżyła się do niej i ujęła jej dłoń w swoje palce. Stara Pretekineterka odgarnęła włosy i spojrzała na El Micho gorzkim, powłóczystym wzrokiem, w którym taiły się wyrzut i prośba, niczym skomlenie wiatru i cykanie świerszczy. Marija ścisnęła znacząco jej dłoń.
- Daj mi serce murzyna. - Rzekła Pretekineterka do Hombre.
Hombre pomyślał, że musi je przynieść. W tejże chwili długie palce pretekineterskie wydłużyły się znacznie i znikły w ścianie, by po chwili pojawić się z powrotem . Obejmowały serce murzyna nie raniąc go długimi paznokciami.
Rico zwymiotował, a Manolito śmiał się z niego na głos. Marija patrzyła jak urzeczona. Oto spełniał się jej sen. Oto ziszczało się jej marzenie o babce, i matce, i córce. Chciała tego bardzo. El Micho płakał. Tuż obok na kołku drewnianym wbitym w Ziemię, Pretekineterka położyła serce. Włosy opadły jej na twarz. Ludzie skupiwszy się wokół, nie rozumieli, po co to wszystko. Marija drżała. Wyciągnęła swoje długie, wypielęgnowane palce w kierunku serca, ale stara Pretekineterka wydłużyła szyję i sama rozgryzła serce oddzierając kawał na bok. El Micho płakał oparty o brudną ścianę. Marija wzięła rozgryzione serce i sama ugryzła kawał. Odłożyła serce na kołek. Jej palce wróciły do normalnej długości. Stara Pretekineterka cofnęła się o krok. Z serca murzyna zaczęły wychodzić muchy o dużych, poważnych twarzach i bezgłośnych ruchach. El Micho płakał. Muchy fruwały po całej komorze.
\








>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS174