LEOPOLD .

     Kości strzelają mu jak folia bąbelkowa. A jest tu służbowo. Zdjął rzęsę z policzka tamtej pannie, bo mnie wkurzała jej krótka spódniczka. Nie chcesz tam umrzeć?
Zdecyduję, gdy do tego dojdzie. Sprzedajmy nasz wspólny grób, bo skoro nie chcesz spędzić wspólnie wieczności, to przecież , życie staje się ciekawsze, gdy nie wiesz jak daleko do wieczności. I ile zmarszczek cię czeka a łączy nas zawsze piękno.
Zadzwoń małym dzwoneczkiem, zadzwoń w aptece miętowym zimnem, piskliwym i świeżym dźwiękiem cięcia świstu powietrza, oddechów wodospadu i pysznych bezików pływających w grochówce. Przecierana zupka madame Cursson! Papka ta doklei ci sztuczną szczękę do podniebienia i będziesz mógł. Zassiesz smak startego melona a beziki rozmiękną pod naporem języka, puste kuleczki nigdy nie przewidziane do chrupania. Ani przez producenta, ani przez zbawcę wyziewów.

Cieki te sekretne mieszają się w niecce kolorowym tłuszczem podbarwione krwiście.
Mój wuj mawiał i toasty wznosił:
Pijmy zdrowie Leopolda !
On nam za to parasol da !

Wzdrygasz się, gdy prokurator zaszczuty podpuchą skrył się do zakonu.
Za murem obgryza paznokcie, które były wczoraj pazurami, ba, szponami wampira prawa, wysysacza krwi z małych ludzików. Dziś sam ssie palucha i od lat obudził litość. Takie uczucie, które poczuł do siebie samego. Tak na początek. Pod murem.

Mróz na oknie wyciął kwiaty,
Idzie babcia na roraty.
Czy to z bliska, czy też z dala ,
Na roraty, na roraty... !
Idzie łysy znanym szlakiem
A berecik ma na bakier
I antenkę ma.
Idzie łysy a za uchem ogon szczura powie wa.
Idzie łysy borem lasem ogon szczura ma za pasem.
Dziewczę łypie białkiem bosym, z sukni strzepnie kroplę rosy,
Co lusterkiem jej się zda.
I brusznice, i jagódki poszły razem do wygódki.
Cóż tam? ,łysy się zapyta.
Czemuś dzisiaj nie domyta?
Toż na kwintę nos zwieszony mówi jaśniej niż neony.

To znany wierszyk i jak byłem młody ciągle po ciemku chodząc na roraty trzymały mnie ślizgawki pod latarniami. Mróz chrzęścił pod butami. Latarenkę miałem z okienkami z bibułki kolorowej i świeczkę w środku odpalaną od ołtarzowego światełka. A może to było inne święto? Nieszpory? Rekolekcje? Obok tramwaj iskrzył na zakręcie. A w drogerii czarne pudełka z różowym mydełkiem spoczywały szeregiem na gładkiej, lśniącej, brunatnej ladzie. Zamiast starego Żyda młoda komunistyczna sprzedawczyni w białym, wykrochmalonym fartuchu i tych samych czarnych atłasowych zarękawkach podawała pomady i pudry. Psikała wodą kolońską naciskając gumową gruszkę w siateczce złotej. Babcie wracając z rorat spryskiwały sobie rzęsiście perfumą koafiury i dekoltee oraz ukradkiem ineksprimable, i chwilowo zapominały o wykupionych kwaterach na cmentarzu i pochowanych w nich mężach, co walczyli o chodniki i ulice, i o latarnię na przystanku tramwajowym.
Już gronostaj zawinięty na kołnierzu zagryzł swój własny ogon a jego szklane oczy zawilgły od perfum, jak ludzkie od cebuli. Już zapomniane rękawiczki tkwią na brzegu lady czekając na powrót zapominalskiej, odurzonej perfumą i zapachem drobinek pudrowych fruwających po całym sklepie w kosmicznym, skrzącym pyle. Drogeria kojarzyła mi się z przystankiem na drodze, który musi odwiedzić każda babcia, dążąc do niebiańskiej doskonałości. Nawet szpilki tam kupione miały miękkie łagodne ostrza !
W świetlanej atmosferze drogerii , wśród zachwytów dam, rozumiało się samo przez się , że filozofia jest obłokiem pudru, na którym babcie postawią nogę wstępując do nieba, podobnie jak Chrystus. I nanizując perełki swoich wspomnień na nić przeznaczenia zamkną koło.


Niezła klaczka. Dobrą ma pęcinę. To jutrzenka dająca różowe światło. To ona.
Niezła dupa. Ucieka przed mrokiem, czy mrok ucieka przed nią? Zasmakujesz z nią wspólnych chwil, i już się od niej nie opędzisz. Uważaj więc na skrzydła i noś zawsze zapasowy wosk.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS112