OCZY TWOJE ROZMARZONE .

     Oczy twoje rozmarzone napawają mnie nadzieją o jutrze. Świeże słońca jutrznią jarzy wielki ktoś. Nieznajomi się kłaniają sobie wzajem uchylając swych tajemnic nieco odchylają się od pionu. Idąc stukają lakierowane ich kopytka. Słomkowe kapelusze są takie same. Panama, panama z wstążką. Oczy twoje rozmarzone liczą łzy. Nieporadnym ruchem łokcia chcesz zakończyć te histerie ale wracają wciąż z większymi kłami strachu. Więc tak wygląda poczekalnia śmierci. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała ! Nie wiem, gdzie się zaczyna, gdzie kończy. Żwawy okruszek obrusu unika. Zapomniał, że jest chlebem. A nie powinien. Pąsem się zalał rozkoszny Enlil, tanga nakruszył garść, nieprzystojną jemu, tryskającą czerwienią świeżość. Chóry przemocą w murach.
Czyste ich brzmienie i potęga głosów. Prawdziwa peleryna czarodzieja leży nieużyta. Zakurzone jej skrzydła. To poczwarka wykluła się z kokonu. Udaje czarnego motyla. Ciemna jak noc. Głęboka jak czar.




>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS130