e.o.dzzizzz

PERTEKINETERZY


- Czy jesteś pertekineterką?
Dźwięki takie przejrzyste i pozbawione uczuć getta. Mijaliśmy je po schodach, a one wiły się naokoło kamiennych wież jak girlandy bezsensów i wspomnień. Doszedłszy do kawiarni znowu weszła kelnerka topless i pochyliwszy się nad bielą obrusu zaczęła układać lód dla pertekineterów. Cóż , według kodu na papierku od nauczyciela muzyki, powinniśmy byli dojść do auli i tam się z nim spotkać. Muzyka była piękna i przejrzysta. Aula z drewna, ciemne ławy i wbudowane w ścianę klapstołki biegnące półkoliście w górę i na boki , i pulpity na kształt kościelnych klęczników czy konfesjonałów. Tam każdy student zamieniał się w nicość a komórki nicości pionowo wynosiły się w górę budując czaszę skorupy jaja, całą z drewna . Ostatnie rzędy prawie wisiały nad poniższymi, a ci, co staliśmy u góry przy wejściu, baliśmy się stąpić na schody i baliśmy się zająć miejsca w tej nicości, pośród wybrańców zapomnienia i piękna.

Górna podłoga z desek wypastowanych i jasnych mieściła pełno słuchających. Jej krawędź nie miała barierki ! Strach spadania, zbliżenia się do krawędzi. Śliskość pasty do podłóg i zapachy muzyk rozklekotów.

Sufit również z drewna zwieszał się jasnymi stalaktytami rzeźbionych kolumn i desek zaklętych w iglice i pasaże. A wielkość owej kopuły trzykroć przerastała wielkość jaja widowni u dołu. Jajo było ogromnym budynkiem a iglice wiszące tonowały szumy na sali, akustyka dopuszczała czysty imperatyw dźwięku.

Światło przechodziło w dużych porcjach i łagodnie kładło się niebieskawym blaskiem na całość. Na podwójnych środkowych schodkach, czy może na przechodzącej przez ich symetrię poręczy siedziało okrakiem pełno zachwyconej młodzieży. Było to niebezpieczne biorąc pod uwagę stromiznę budowli. Ci jednak machali nogami i gestykulowali żywo czekając na muzykę i na wykład.

Cała aula była pułapką a ja wiedziałem, że się boję wejść na schodki, zejść na dół i zająć miejsce w jednej z komórek nicości.

Dla jednych bowiem pieniądze nie różnią się od siebie, dla innych różnią się odciskami palców.

   Pretekineterzy siedzieli przy bufecie, kelnerka znikła a w stole pojawiły się dziury . Przez nie co jakiś czas wychylała się głowa małpy niespokojnym wybałuszonym okiem patrzyła drogi ucieczki, Szczerzyła zęby lub nadymała wargi i prychała śliną wydając histeryczny chichot. Kucharz na znak pretekinetera łapał głowę małpy,
unieruchamiał ją za pomocą deszczułek w otworze po czym jednym ruchem ścinał wierzchołek głowy wielkim tasakiem a małpa kręciła oczami na wszystkie strony próbując się wyrwać. Jej walka odbywała się pod deską, skąd dochodziło kopanie, szamotanie i walenie w co popadło. U góry kucharz kładł spokojnie na otwarty mózg lód i dokładał srebrną łyżeczkę, solniczkę i chrupkie długie smakowite bułeczki prosto z kochera- gorące i pachnące. Pretekineterzy wolnymi ruchami wyjadają mrożone mózgi małp. Oczy małp biegają wciąż jeszcze po orbitach.
Kelnerka pojawia się znowu z innej strony niosąc siekaną pietruszkę i jakiś żółty płyn w dzbanie. Pretekineterzy sycą swe jestestwa małpim nieszczęściem a w domu będą samotnie obgryzać sobie paznokcie. Z nerwów lub z psoty, - jak to zwykle u pretekineterów w zwyczaju.


- Tym mieczem stoczyłem wiele wojen.
- Nie przeżyję jeśli cię stracę.
- Czekaj ! Puść. Widziałam jak płoną na stosach pogrzebowych.
Tyle wdów.









:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS095