MORALNOŚĆ

           Moralność nie ma liczby mnogiej. Gadatliwość nie ma pojedynczej. Tylko ten ma uczucia, kto ma imię.
W indiańsko-hiszpańskim miasteczku śmiali się ze mnie, gdy wjechałem na mule na rynek w targowy dzień. Dzieci obległy mnie widząc Europejczyka, ale gdy rozdałem resztę cukierków rozpierzchły się szybko do swoich spraw. Byłem umówiony po zakończeniu targu z miejscowym przewoźnikiem, który miał mnie dostarczyć do granicy. Przewoźnik się spóźniał. Może miał niebiańską chwilę przy dziewczynie, pod błękitem nieba. Ale ja byłem zły i spocony pod złotem słońca i błękitem nieba, i czerwienią kurzu. Coś łaziło mi pod koszulą po plecach, i nie pomagało nawet ocieranie się o ścianę. Kupiłem kilka pieczonych ptaszków w zielonej panierce i niebieskim pudrze. Zjadłem je z kośćmi. Najpierw myślałem, że mali płascy ludzie mieszkają w ścianach. Dopiero potem doszło do mnie, że oni kurczą się z wiekiem i stają się nutami w fortepianie. Euforia i wzruszenie. Obwieszone fotografiami w ramkach ściany to miasta płaskich obywateli. Takie uczucia posiada rozgrzany wąż. Mój kontakt nie przyszedł a telefon komórkowy nie działał w tym rejonie. Zresztą, wraz z wyczerpaniem baterii znikł dostęp do zapisanych numerów. Przesiedziałem w kościele ze dwie godziny odzyskując w jego chłodzie normalność umysłu. Muszę jechać dalej . Do następnej mieściny . A na wskaźnika nie mam co liczyć. Napoiłem i nakarmiłem muła i ruszyłem do następnej wsi, gdzie zamierzałem przenocować.
Na drodze spotkałem dwóch pijanych Indian z równie pijaną dziewczyną z sąsiedniej wioski. Marudząc i śpiewając dotarliśmy do domostw, gdzie popiwszy piwa miejscowego wyrobu położyłem się spać. Rano, w rzeźni u Manuela, opowiadali mi, smażąc świeże mięso, o tych złotych blaszkach, które miałem ze sobą w woreczku.
I co według nich jest tam napisane. W zasadzie tylko to, że moralność nie ma liczby mnogiej a gadatliwość- pojedynczej. Później, w ciągu mojego długiego życia przemytnika, wielokrotnie sprawdziła się ta prawda, ale wtedy nie wiedziałem jeszcze o tym. Nie znałem się na prekolumbijskich dziwacznych płytkach, ani na złocie. Tylko to uchroniło mnie od sprzedania komukolwiek tych płytek. One zaprowadziły mnie zwykłym zrządzeniem losu do La Pampa del Fior. Gdy w naszej grupie studentów na zajęciach w Akademii Sztuk Pięknych wykładowczyni zapytała, co to jest piękno, zapadło wielkie niewygodne milczenie. I nikt nie powiedział do końca zajęć nic. Kiedy na zajęciach z angielskiego, baba zapytała, kto zna jakieś słowo po angielsku, z ostatniego rzędu padło „dollar”, i to było piękne. I dlatego też, była to akademia sztuk pięknych. Typowy problem winy i kary.





 
>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS003