POPOŁUDNIE ZWALNIA.
o.i.daaiaazz
Kojący powiew orzeźwiającego powietrza daje spokój i przemyślenia same nasuwają się między herbatą a plastrem cytryny. Okruchy z ciastka spadają na koszulę jak tynk z dekadenckich budowli. Mrówki brną w miodzie. Popołudnie zwalnia zegary i jednoczę się ze wszystkimi nagrzanymi słońcem meblami. Słyszę bujanie hamaka. Wiem, że galaretka rozpuszcza się na biszkopcie z truskawkami. Potem zjawiają się one. Wizje mają różowo brązowe kolory i są jak stare fotografie. Niektóre elementy są nieruchome a innymi poruszam jak chcę. Podają sobie rączki przyrzeczeń. Potem tło ciemnieje i prawie nie widzę już realnego świata. Kawałki wizji stają się wyrazistoczarne i mają białe negatywowe cienie i krawędzie. Potem czarny kolor jarzy się nagle ostroróżowymi, matowymi, landrynkowymi zorzami. Pomiędzy nimi wychodzą półkształty i też podają sobie rączki spokrewnień. Kształty wydłużają się niczym siwe, szpiczaste brody i splatają się w nowe, wirowane geometrie.
Kolory migają i na szarym tle pojawiają się żółto pomarańczowe rozwiązania. To już koniec myślenia. Koniec wizji. Teraz następuje zastąpienie tego wszystkiego nieudolnymi słowami i skojarzeniami. Teraz wnioski wypełniają kolorowe kształty. Słowa i uczucia mylą i przeplatają się wzajem. Popijam niespokojnie herbatę próbując, kolory, poustawiać jak należy. Nie ma takich słów aby opowiedziały to, co widziałem. Nie ma takich pojęć by określić to na raz. Popołudnie znowu przyspiesza i brzęczą owady nad serwisem do herbaty. Świat wraca do mnie.
Młode drzewka wkręcają się korzeniami rozsadzając dekadentyzm. Tynk odpada.
Sielanka dobiega końca, wianki przywiędły , amory odpięły tasiemki przytrzymujące skrzydła prószone różowym gipsem. Znudzone nimfy poszły obciąć u nóg paznokcie, a harfie wyschły łzy. Melpomena wróciła do swego zwykłego imienia pasującego do jeansu i plastikowych kolczyków. Na trotuarze rozmiękły stare gumy do żucia – rozczulone ciapuchny, próbują kleić się do zakurzonych sandałów turystów.
Nadeszła nowa era. To już koniec dekadentyzmu.

Te dni właśnie stały się lepsze i mogę pozwolić sobie na extra lemoniadę. Nie muszę się spieszyć ani biegać. Nie muszę używać armatki, ani sprzętu speleologicznego. Nie ładuję akumulatorów przed wyprawą. Nie sporządzam sprawozdań ani wykresów. Nie muszę spotykać pseudo przyjaciół. Nie golę się w cieniu. Zegar patrzy na mnie a nie ja nań.
Jem jajka na miękko. Inkaskie przyzwyczajenia powiesiłem między kipu na haczyku.
Okulary czyszczę. Klawiaturę laptopa, nie. Szanuję kominiarzy w cylindrach. Szanuję kominiarzy w upale tym bardziej, gdy ubrani na czarno.

Wszystkie kmiotki zajmujące się strzepywaniem łupieżu chciałyby może być kominiarzem, ale na czarnym uniformie za bardzo widać łupież.
O świcie deszcz. Niedojedzone pierogi leżą ciężko obok widelca.























:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS081