POTWORY.


           Myślałem, że ci płascy ludzie mieszkają w ścianach w małych prostokątach za szybką. Tarik mawiał, że potwory nie istnieją, i że są wytworem myśli. Ale ja widziałem.
Bransoletka pasowała na prawą rękę. Nie żeby były prawo i leworęczne bransoletki ale litery i małe postacie ustawione były sensownie, gdy włożyło się ją na prawe przedramię.
- Wydrę serce temu potworowi. - Sapał Tarik ciągnąc trupa Chinki o okrwawionej czaszce i bez skalpu. Ułożył go obok martwej dziewicy na kanapce bryczki Weterana.
- Dowiem się dlaczego zabija. - Dodał wrzucając odcięte ramię na podłogę.
- Która godzina? - Zapytał zziajany.
 - 12. - Odparłem bez namysłu.
- Och, spóźnię się. - Tarik spojrzał na dziewicę.
- Wpadniesz potem.
- Uważaj, bo zacznę śpiewać szlagiery z XVI wieku. - Tarik spojrzał na jej matkę.
- Jak poszło?
- Znowu ten sam sen. Ósmy raz w tym tygodniu.
- Nie wiedziałem, że sypiasz w dzień.
- Pisałem o tym w moim grymuarze. Skutecznie zastosowałeś obronę.
- Koniecznie.
- Mam potwory. - Rzekł Tarik patrząc na potwory.
- Jak to wszystko się zaczęło? Czy słoiki spadły wtedy pod naporem ciężaru lub była to robota rodziny korników?
- Słoje pękły a rozbite szkło śpiewało tysiącem ostrych błysków i lepkich okruszków. Ciecze mieszały swoje losy i zlały się w jedno przeznaczenie. Uwierz mu zanim wejdziesz w miesiąc samobiczowania.
     Chinka bez skalpu wybałuszyła gały ale nic się nie stało. Wszedł Weteran. Nerwowo ściągnął gumowe rękawiczki, zmiął je w kulkę i upuścił. Chrząknął nerwowo.
 - Z dziewicami prawie zawsze tak samo. Ostatnia słuchała jazzu, natarczywego, brzęczała jak rozlutowany saxofon. Stara, dobra zasada dęcia w pękniętą rurę zamieniała z wolna serca w miech.
- Mogę o coś spytać?- Wtrącił się Tarik a Weteran teraz dostrzegł generała.
- Gdzie jej ojciec? Kruk?
- Odszedł. - Weteran miłośnie patrzał na dziewicę. Sprawdził jej zmiażdżone płuca. Zrobił się nerwowy i chętny kontrolować jego otoczenie. Monitorować - jak się mówi, gdy nie rozumie się technik kontrolowania.
- Ktoś próbował magii? - Spytał Weteran.
- To symbol ochronny. Mój dziadek używał magii i do zupy mlecznej, ale dopiero po latach zrozumiałem sens tych słów. - Rzekłem z głupia.
Weteran podważył żebra dziewczyny i wydłubał zepsute płuca, a wstawił wydarte płuca jej matki. Żebra ustawił na swoim miejscu, a do obojczyka dodał trzecią rękę. Też od chińskiego babsztyla. Następnie zwrócił się do Tarika siedzącego na tylnej półeczce bryczki.


- Kawa i marczello? - Tarik zmieszał się ale odparował pytaniem.
- Masz sprawę?
     Weteran pokazał mu Chinkę.
Aztecy i Majowie uwielbiali obdzierać ze skóry. Ale succuby nie mogli być tymi tysiącami bezskórych ofiar, bo to nie ludzie ani duchy.. Dałem Chinkę succubom. Powiodły ją bez namysłu, gdyż była taką, jak Maleńka Pani. A może była z nią od dawna? Czy była zła? Jej pisklę leżało tu jak martwa dziewica. Weteran pochyla się nad nim. Wokół niego zbierają się ptaki. Maleńka pani poślubiła kruka, aby nie być dziewicą. Kruki są niewolnikami przyzwyczajeń, moralnie obojętne, specyficzne i nigdy nie porzucające gniazd.
Maleńka Pani to wchodząca w skórę. Obdarte skóry wiszą na wieszakach. Maleńka Pani natłuszcza je w ciszy. Prasuje oczy i napina plecy. Dzisiejszym ziarnem kruki czarne karmi.
Trup leżał związany. Kruki go zabrały.
- Gdzie gniazdo? - Spytałem.
- Nie wiem, ale mam jedno pióro. - Rzekła martwa dziewica napełniając płuca westchnieniem. - Znajdę więc gniazdo. Ja też potrzebuje przysługi.
- Jakiej? - Spytał wreszcie Weteran i ujął jej nową rękę.
- No, twojego pudełka. - Odparła.
- Z dziewicami tak zawsze. - Przytaknąłem.
- Dobry dom uspakaja nas. - Popatrzyła mu w oczy bez mrugnięcia.
- Przekonaj się, co znaczy słowo. I?
- Myśl o zemście napełnia me serce rozkoszą. - Rzekła dziewica i spostrzegła swoje trzy ramiona.
- Nie chcę tam być, ani tutaj z panem. - Spojrzała na Weterana.
- O czym pan myśli?
- Co proszę?
- Proszę się opanować. - Syknęła. - Ma pan specyficzny dar.
- Grywam na klawesynie dla odparcia rozpaczy. - Skłamał, bo nie znał takiego uczucia, ani nie był w stanie rozumieć muzyki. Zapalił fajkę z pianki morskiej.
- Ach tak, bardzo proszę.
- Jestem do pani usług, moja panno.
- Pośpiech godny pochwały. Miałam nadzieję, że pozbyliśmy się pana obsesji na tym punkcie.
- Może ma pani rację, bo wewnętrzna potrzeba skłaniała mnie ku niestałości uczuć.
     To jednak nie była prawda. Kłamał jak najęty.
- Przesłanki mówią co innego.
- Proszę to przeczytać. - Podała mu wypis z autopsji.
- Co pan o tym sądzi? – wszystkie trzy ramiona dziewicy trzymały dokument.
- Tak na próbę? To świetne. Ileż w tym mięsa. - Udawał zachwyt. Patrzyła na niego z niedowierzaniem.
- To przecież o mojej śmierci. - Wydukała. A on świsnął bacikiem i roześmiał się.
- No, nie będziemy płakać nad rozlanym kałamarzem. - Skwitował jej minę.
- Istnieje taka możliwość, że jestem nieżywa. – Chrząknęła. Zasępiła się na moment i dodała.
- A jeśli ten stan nie będzie przekonywujący?
- Myślę, że nie ma pani wyboru. To wyjątkowość i specyficzność. A nawet nieszablonowość. - Stwierdził ze znawstwem.
- Różnice zdań dowodzą konstruktywności poczynań. - Wydeklamował generał Tarik czując się jak trybik w boskim planie.
- To bzdura. - Rzucił Weteran i poczuł się znowu niepewnie.
- Brak mi słów. - Smutno stwierdziła.
- Słowa. - Potwierdził smutno Tarik.
- Kiedy coś robi się długo i nagle nie, tęskni się za tym ogromnie.
Ważne. Gdy się popełnia błędy w obliczeniach. - Perorował Weteran a my słuchaliśmy.
- No tak. Ten dreszczyk emocji. Trzynaste przykazanie mówi, nigdy się nie poddawaj. – Tarik był generałem jak należy i Filistynem.
- No tak i kto tu jest melodramatyczny? - Żachnęła się.
- No tak. W rzeczy samej. - Weteran znowu ujął ją za dłonie i posadził wygodnie na kanapce.
- Jest pan zdenerwowany, więc zignoruję tę supozycję.
- Jedno jest pewne. Nie poddam się dopóki nie znajdę odpowiedzi. - Powiedział poważnie Weteran a nie znając się na uczuciach, chciał powiedzieć coś o miłości, lecz nie umiał, więc powiedział tak:
- Wiatr północny otrzeźwił mój umysł i ogień południa wyostrzył mój wzrok.
Urodziłem się dokładnie 9 miesięcy później. Moje serce drgało rytmem Ziemi a moja skóra dojrzewała w promieniach Słońca.

- Nie pleć pan bzdur. Wcale nie tak tu jest napisane. - Czytała z autopsji dziewica.
- Naprawdę? Wiem co powiedziałem. - Podał jej pudełko z zielem życia, a ona potarła nim swe siwe dziąsła a potem wystające przez skórę żebro, które natychmiast wskoczyło do ciała. Wszelka roślina zaczęła kiełkować a ból przeszedł oczekiwania. Skręciła się na kanapce a trzecie ramie wrosło i zespoliło się z jej korpusem.
- Jak to, jak to?! - Zaczęła się bać potworności.
- Raczej trudno będzie mi to wyjaśnić. Ma dużą odporność. - Stwierdził Tarik.
- Nie, jest bliska kolejnego załamania nerwowego?- Spytałem.
- Tajemnice nadal podsycają naszą wyobraźnie. Majestatycznie. – Generał pompował patos.
- Nie ściemniaj ściemniaczowi. – Potwierdziłem.
Czyli co? Frant wart franta? - ...







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS158