SCYPIO

           Scypio Afrykański to właściwie Publius Cornelius Scipio Africanus Maior urodził się nie tak znów dawno bo w roku 235 zanim urodził się Jezus a umarł też przed Chrystusem w 185 skoku. Jezus mu nie pomógł? Nie pamiętają go. Dostał po łbie od Hannibala i udało mu się uciec za młodu z pola bitwy pod Cannami, i, od tej porażki, wróciwszy do Rzymu zaczął obmyślać plan zniszczenia Kartaginy i Hannibala. W końcu w czasie drugiej wojny punickiej oblegał miasto Kartaginę i ją spalił i zniszczył w 202 roku p.n.e. 50 lat później powtórzył to jego wnuk Scypio Minor w 146r. p.n.e. Tak, że niby godny jest.
Scypion zbudował też lotnisko i sieć hoteli aby dzisiejsza Tunezja stała się nie tylko państwem piratów i zbójów ale i miłym dla turystów magnesem. Wyszkolił też wielbłądy aby pluły celnie. Nie palił. Odbudował potęgę Rzymu na zasadzie: co cię nie zabije, to cię wzmocni. Hannibal i Scypio spotkali się na jednej długiej rozmowie przed bitwą . Scypio mówił dużo i zagadał Hannibala. Nie robił tego bez przyczyny. Nie robił tego z podziwu dla swego znienawidzonego i szanowanego, i respektowanego wroga, lecz by zyskać na czasie i przegrupować w tyle wojska na właściwe pozycje. Hannibal dał się złapać i uwierzył w podziw i zapał do rozmowy Scypia. Bitwę przegrał pokonany podobną strategią , jaką kiedyś wobec Rzymu sam zastosował. Uczeń pokonał mistrza.
 

A może to była kurtuazja? Może należało prowadzić tak długo rozmowę aż każde słowo zostanie powiedziane. Umieranie potem. Gdzież finezja i powiew poezji przed testosteronem i adrenaliną. Smród potu armii nie miał równego sobie dezodorantu. Paski skórzane przyklejały się do ramion i łydek. Łańcuszki wrzynały w pachwiny. Słonie zwiesiły trąby i pociekła z nich piana i kamienny, zlepiony kurz. Hełmy tarły o czaszki. Włosy wspominały kobiety zostawione w obozie i dzieci w domach.
 Posypywali się kurzem, co radował ich serca nim sami kurzem się staną. Bracia patrzcie jeno. Twarde pięty zespawały się z sandałami. Oczy nie reagowały już na światło.
Walka zdawała się jedynym wyzwoleniem z tego trwania. Zrezygnowanie graniczyło z wściekłością i każdy wiedział, że to samo czuje wróg.

Czyż nie jest przyjemnie gwałcić i palić miasto wroga? Zabrać wszystko, gdy zabrało się mu już życie? Jaka jest przyjemność z małej rozpaczliwej wszechmocy ? Niezdarne wywieranie siły na wrogu, którego już nie ma. Co znaczy posiadać, kiedy za chwilę, lub w następnej walce można zdechnąć od zadrapania paznokciem, od ukłucia zatrutego komara? Od wrzącej smoły polanej z pierwszego piętra z nocnika?

Mikołaj Rey wspomina se o papieżu.
„Dziwna to rzecz, kto śmie na Boga żywego
Targnąć się, przywłaszczając sobie miejsce Jego.
Zapomniawszy, onemu hardemu czartowi
Co się stało prze pychę – niechaj sam to powie!
Albo, jako nędzny on Nabuchodonozor,
Co żarł siano jako wół, wywiesiwszy ozor!
Podobnoć też tak będzie i papie naszemu,
Bo się na wszem przeciwi Bogu Najwyższemu”.

Co prawda Wergiliusz w swych Bukolikach napisał, że „każdego to do siebie ciągnie, kto się w czym kocha”, ale biały beret nie jest przecież fetyszem murzyna!

Tam ci aniołowie dobrzy są czarnej maści a diabły białe jako europejskie nasienie.
Co samo się wywyższa nad pyszalskie góry bez uzasadnienia i uparcie .

Każda myszka swój ogonek chwali.

Przez to giną dobrych tysiące i mrą, by jeden zły mógł dalej głupoty opowiadać, a inni źli mogli mu uwierzyć.

Bo wierzą tylko potędze jego przedmiotów, a nie jego serca.

Wysokość domu odnosi wielkość fiuta. Długość automobila dalekość wypraw we świecie dróg zrobionych ze smolnej papki.

Jeśli ma teczkę ze skóry żony jest wielkim dyplomatą,
 jeśli ze skóry księdza, jest wodzem.
Ilość napletków uciętych wrogom składał ojcu syn Izraela.
Gdy wracał z napaści bez wora, smutkiem się oblewał.
Indianie stosowali samookaleczenia. Obcinano sobie palce .
ITD ITP
ATP ADP
A ostatnio nawet USB2.0
Jakie jeszcze nośniki bólu odkryjemy?
Drut, pejcz, łańcuch zdarzeń?
A może RNA?













Gigant Mikołaj Rey w Księdze Pierwszej Żywota Człowieka Poczciwego, Kapitulum III pisze:
„Jako mają się rodzicy starać o wychowanie młodych dziatek swoich i jako mają rozeznawać przyrodzenie ich.

A tacy rodzicy poczciwi, gdy się im rodzą dziatki, maja pilnie obaczać, jeśli nie z płanet, tedy wżdy z przyrodzenia ich, ku czemu by się na potym sprawy ich i postepki ich pociągać miały. Bo snadnie koleryka poznasz i po sierści, bo się urodzi czarno, melankolik – lisowato, flegmatyk - blado, krewnik – z biała rumiano.
A także wnet i z przypadków, i z młodych jeszcze obyczajów dziecinnych snadnie się obaczyć może, ku czemu sie którego przyrodzenia sciąga. Bo się będzie krewnik wszytko śmiał a igrał, flegmatyk – spał a drzemał, koleryk – się gniewał, melankolik – sie frasował, a wszytko mu się nie wczas będzie zdało. A jeśli mu k temu dodasz pokarmu takiegoż, tedy jedno z drugim pomieszawszy się , jeszcze będzie więtszą moc w onym przyrodzeniu miało. A tak panie matki, a zwłaszcza, które są przyrodzenia dobrego, barzo by dobrze, aby samy dziatki swe karmiły, i wychowywały. A jeśłiże by tak byćnie mogło, tedy iście pilnie trzeba szukać mamki nie kordyjacznej, nie malenkolicynej, nie frasownej, ale co by była przyrodzenia dobrego, obyczajów uczciwych, która aby wnet obaczała, ku czemu by się przyrodzenie dzieciątka onego ściągało; jeśli ku gniewu, jeśli ku ospalstwu, jeśli ku zbytniemu płaczowi albo lamentowi, tedy go po trosze nie gniewem, nie fukiem, ale jako by igraniem a nadobnym a łagodnym upominaniem pohamować, a po trosze go od onego przyrodzenia jego odwodzić będzie potrzeba, aby się wżdy w nim po trosze skromiły ony przyrodzone przypadki jego. Bo widzisz: i wosk, póki miękki, tedy w się rychlej pieczęć przyjmie, niźli kiedy stwardnieje.”

Mikołaj Rey
Mikołaj Rey w Księdze Pierwszej Żywota Człowieka Poczciwego, Kapitulum VI pisze:

„Jako łakomstwo jest szkodliwy przypadek i jako się go poczciwy przestrzegać ma, i z których przyczyn nam przypadać musi.
A pirwsza przyczyna – koszt dziwnych ubiorów.

Nuż jeśli się...”
1505 daje nam żywego nowonarodzonego Mikołaja Reja, szlachcica z Nagłowic. Złota Epoka polskiego Odrodzenia.







Hannibal... Tarik.... Piłsudski...

Bowiem każdy bełt ma swą kuszę, która kusi go do lotu.
Gdy upadnie dopiero wtedy słyszy swój gwizd, gdy nie upadnie czuje smak mięsa. Tu bez flachy i bez echa na bezdechu Apacz wyje. Nogi ma jak kasztanka marszałka.
Każdy będzie niezadowolony, bo chciałby przeczytać swe marzenia tutaj.
Ale to nie możliwe, bo marzenia każdego są nieczyste. Jak ma być zadowolony,
 gdy już sam w myśli swojej brudem się okrywa?

A kiedy czyste marzenie objawi, dam mu światło odbite z jego mózgu własnego. Dam mu krzywdę jędrną, wydarłem ją z jego duszy.
Dam mu parówkę pieprzną napełnioną zmielonymi sutkami świń.
Dam mu początek pacierza, by modlił się na wieki wieków amen.
Dam mu co chce, by uzurpacja była pełna a on Samotyranem swych dni.
Jeśli będzie szczęśliwym, to czyste miał intencje i myśli, i chuci.
 















:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS058