HOMBRE I KASZTANKA MARSZAŁKA

           A nogi ma jak kasztanka marszałka. Mocną w nich pęcinę.
Marija zamieniła obcisłe spodnie na dziwną kraciastą sukienkę, z której wystawały jej dziewczyńskie kolana. Znowu ubrała kiczowate plastikowe szpilki złocone farbką i tworzywem sztucznym, modne w tym roku. Hombre nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że go ciągle kontroluje, i że wtrąca się w sprawy , jakby to wyrazić, „poza dziewczyńskie”. Sam czuł potrzebę przebywania tylko z nią, ale musiał przecież załatwiać swoje sprawy i palic cygarko w męskim gronie, lub spotykać się z ludźmi, których nie cierpiał prywatnie, a jednak należał do ich świata jak i oni należeli do jego. Marija wygrzebywała skądś niemodne myśli, które głupio brzmiały w jej dziewczęcych ustach. Nie mógł się przyzwyczaić ani do jej spojrzenia, ani do tego starego świdrującego wzroku, który przenikał jego myśli, zabierając kłamstwa na szalę wagi, gdzie na drugiej leżał odcięty język.
 
Dziś mówiła mu o złotych piaskach i robakach pochłaniających resztki pierza. Niekończący się potok słów zalewał ich pościel.
Skóra na udzie pokryła się gęsią skórką a stukot otwartego okna przypominał o nadchodzącej już jesieni. To przemijanie nie ma sensu ani algorytmu.

Dziś już nie pamiętasz jutra ani swej śmierci dzieciństwa zamkniętej kłamstwami o dorosłości i potrzebach słowa „serio”. Równowaga uczuć nie wychodzi nikomu na dobre. Synklina –antyklina czy też inne siodła i kulbaki. Wzloty wosko, wosko, winy z uszu. Hombre był niezdecydowany i coś kazało mu pochylić się nad Mariją.
Włożył – zanurzył dłoń jak tylko umiał głęboko i przypominał sobie wszystkie możliwe nazwy opisujące tą część jej ciała, ale żadna nie pasowała do tego niesamowitego, pięknego uczucia i ciepła. Zobaczył tę samą grupę palm, co za każdym razem, gdy robiło mu się ciemno przed oczami. Usłyszał ptaki i wiatr oplatający miasto. Rozpłakał się, a ona wyślizgnęła się po fali. Skoczyła na niego i scałowała mu łzy krótkimi szybkimi pocałunkami, prądami, jak klaczka skubiąca koniczynki na łące.
Nie ważne.
Dlatego nie miał nazwy i wszystkie słowa nie pasowały. Nie było obrazów ani zamazanych snów. Było wyraźne, hiperrealne przeżycie przez przekrój tego, co wiedział na ten temat i o nocy z nią.











:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS059