Etemenanki, często utożsamiane z biblijną Wieżą Babel, było masywnym kamiennym zigguratem w centrum Babilonu, zbudowanym jako niebiański most prowadzący do boskości. Ta siedmiopoziomowa gliniana piramida, sięgająca około 91 metrów w niebo, reprezentowała duchowe aspiracje Babilończyków, by połączyć niebo i ziemię. Wierzyli, że Etemenanki znajdował się w centrum wszechświata, gdzie ich bóg Marduk stworzył świat. Najwyższy poziom był zarezerwowany dla bogów i ozdobiony luksusowymi kwaterami dla bóstw takich jak Marduk i jego małżonka Sarpanitum. Inną ciekawostką była odosobniona świątynia powyżej najwyższego poziomu, w której wybrana kobieta oczekiwała na boską komunię z Mardukiem.
Etemenanki były nie tylko budowlą religijną, ale także ośrodkiem astronomicznym. Babilońscy astronomowie wykorzystali jego wysokość do badania ruchów ciał niebieskich, wnosząc znaczący wkład w ich zaawansowaną wiedzę astronomiczną. To zrozumienie było kluczowe, ponieważ życie królów babilońskich zależało od przepowiadania niebiańskich wydarzeń, takich jak zaćmienia, które, jak wierzono, wyrażały boski gniew. W odpowiedzi praktykowali rytualne ofiary z udziałem zastępczych królów podczas zaćmień. Historycznie rzecz biorąc, Etemenanki przeżyły kilka zniszczeń i rekonstrukcji. Najpierw został zburzony przez asyryjskiego króla Sennacheryba, później odbudowany przez Nabuchodonozora i ponownie zniszczony przez perskiego króla Kserksesa. Ta niegdyś majestatyczna budowla leżała w gruzach przez tysiąclecia, zanim współcześni archeolodzy ponownie odkryli jej fundamenty.