KOPTYJSKI POLIKANDYLION NA 4 LAMPY VI LUBO VII w. 

           Coś soki krążą w okolicach Pana Torpedy i rejonów rozrywki. Woda kolońska się skończyła wyparowując z twojej skroni rzeźwiąc twój zmysł. Dorzyna cię sexem jarzyna a deprecha ma wyraźnie pecha. Potrzebujesz resetu. Wnet.
Czy słaba nitka dynda pańskim życiem? Wyczuwam w tobie hieroglifa, przewagę wagi. Wypas czy kicha. Flet. Miał nie ogolone pachy. Chciał zrosić muszlę.
Jedna iskra z butelki lejdejskiej wznieci cię chwilowo do niechybnego upadku. Ksiądz od swego plenitenta dobywa zeznań nie rozumiejąc, że właśnie w owej chwili, bez czucia, uczynki przenikają i wlewają się na duszę albo raczej na to coś chłodnego, co tkwi pod guzikiem komży. Bóg, a może obyczaj, każe nam przebaczać nieprzyjaciołom. Dlaczego miałby się więc inaczej, gorzej, obchodzić z tymi, co nas kochają. A jednak. Ksiądz kochał dagerotypy Grety Garbo, flecistę filharmonicznego z półpiętra z porożem miast kędziorów. No cóż. Tajemne potęgi administracji każą przybić stempel tam, gdzie św. Tomasz z Akwinu i Egipcjanie z Eleusis nie mają dostępu. Zwykły kawałek papieru z pieczątką sprawił, że ksiądz pokochał każdego bliższego i dalszego osobnika. Miłość i rozdawanie dobra z urzędu nakazują zrozumieć te koszmary nocne i dławce, i pocenia poranne męczące od wielu miesięcy, od nakazu pieczęci. Zupełnie naturalnym zdał się wiatr trzeźwiący. Zaczął przyjmować tylko osoby, które zostały mu wcześniej przedstawione. To najczulsze zaklęcie. Dobry to znak, jeśli chory odwiedza doktora. Zwłaszcza, że pamięć wróciła już na swoje miejsce ukazując chimeryczne wykrzywienia jaźni. Wystygłej jaźni, bo bez namiętności. Jaki ptaszek wyćwierkał ci nazwę tego zadupia? Kościelny, jak zwykle. Podkradał się od tyłu. Typowy pacyfista.


















Dp.zs.daaezz
           Kubaba, któremu przeznaczenie dodało pięty, rzucił się na dolinę. Kubaba, napadł na dolinę, jemu pięty los dodał i przykazał mocno stąpać. Jeśli uda mu się dojść na brzeg, jeśli uda mu się nadlecieć nad dolinę, jeśli rozpostarte skrzydła jego lotu ogarną powietrze i nadciągnie cieniem nad miasta i pola, jeśli....
 Tarik myślał intensywnie o tym dniu, i widział rozfukane nozdrza potwora tuż nad sobą . Świszczały przenikliwym oddechem i pochłaniały osady, drzewa, bydło, domy i ludzi wśród kurzu i piaskowej zamieci. Elektryczność pokrywała całą dolinę i dręczyła czoła i łydki biegaczy. Iskrzyła na dachach zabudowań i na ostrzach masztów. Suche powietrze docierało do krtani, pękało na oczach zamiast łez, drgało i mieszało się z pyłem wysoko, to znów nisko i duszno przy samej Ziemi. Tarik nie ruszał się. Wiedział, że to samo minie byle tylko utrzymać własny oddech i nie uciekać. Tu popatrzył na krzyczących biegaczy, którzy bez składu i ładu biegali po dolinie we wszystkich kierunkach chcąc uniknąć losu. O, nieszczęśni ! O nieszczęśni po czterystakroć i siedem! O nieszczęśni po kres doliny i dzieci ich bojaźliwe! Tarik powtórzył biadolenia kilkakrotnie ale nie stało się nic, co odwróciło by ich bojaźń sprawiając łagodność ich myśli i oczyszczając ich serca.

           Dotknął framugi drzwi i stwierdził, że Anschlagleiste niczym cienki string jest wciąż na swoim miejscu. W pokoju nauczycielskim panowały współgrając: nieskazitelny odświeżacz szkolny i cień, jaki dawały żaluzje tnące światło w paski. Tarik przyszedł do siebie i pomruczał coś pod nosem. Poprawił bródkę i pomyślał:
To już kolejna przerwa...ile jeszcze? Helmut gapi się na mnie, a Pasquale na niego. Zmowa niedopitych herbat. Milczymy więc. Jest to lepsze niż takie bezsensowne gdakanie naszych koleżanek po fachu.
Nie mamy przecież marzeń a te, które były wielkie, - przepraszam, te, które w ogóle były kiedyś, - odleciały jak nadęte balony. Niedosięgłe i dryfujące. Helmut żuje. Ja udaję, że nadzoruję przez okno tych, co biegają za piłką na boisku szkolnym.
Awarisem przez życie? Bzdura! Już dawno fałda brzucha przykryła moje ambicje i oparła się o uda. Stary przyzwyczaił się postrzegać mnie jako dopasowany mebel. To dobre. Przynajmniej tyle. Przemykam korytarzem bokiem, tak, by nikt nie wytrącił mi dokumentów spod pachy. Czasem się nie udaje. Dziewczyny wrzeszczą. Są wstrętne. A te ciche - jeszcze gorsze. Jestem generałem i czuję się nikim. W mrokach szkoły bogowie kazali mi istnieć, aby zaczyn ich słów stał się ciałem.
Boję się? Czego? Nić już uprzędzona. Nic innego nie może mi się przydarzyć.
           Tarik przygryzł język jakby coś powstrzymywało go od obrażenia któregokolwiek lub każdego z bogów. Wspomniał jak wygrzebali go wtedy z gruzów. Taak.... Martwy Samson uśmiechał się.

           Dlaczego miałem żyć dalej? Byłem tylko częścią tego planu? Największym zwycięstwem jakie może odnieść generał jest pokój. Ale zapomnienie?! Rada nie przejęła się zbytnio zabitymi a więcej i bardziej, i gorączkowo rozprawiano o stracie świątyni. Sacrable! – Zaklął Tarik po filistyńsku i w duchu. Dobrze należeć do wielkiego narodu! Dobrze. Pamiętał Dalilę z dzieciństwa jak jąkała się niepewna, najmniejsza i chuda, biegająca z tyłu za gromadką dzieci. Obiecał więc, że, jeśli przeżyła, to weźmie ją sobie jako kolejną żonę. I znowu poczuł się ułamkiem planu boskiego i wrednego, bo powiedzieli mu, że ją znaleźli, i, że oddycha. Pamięta. Dalila to bardzo stare słowo oznaczające pożądanie.
           Długie miesiące leczył to pokiereszowane ciało, niegdyś piękne a wtedy, ułomne. Patrzył na nią jak na opuncję i nie potrafił pokochać. Wpatrywał się w nią godzinami świadom jej człowieczeństwa. Rozmawiał z nią nocami próbując antonimów i sudoku oraz porównań antropomorficznych, rozważając konstelacje intryg na dworach tamtych dni. Dalila upierała się - jak to przewidująca kobieta, - że część może być większa niż całość, a bomblujące erupcje jej erudycji staczały boje z elokwencją i elegancją ruchów generała. Ślub był wielki. Wspaniały! A on dostał w prezencie dużo sztucznych loków i bródek. Uciekła potem z jego synem – pachnącym solą morską i zapachem maków. Tarik był generałem i musiał za nimi puścić pościg. Przykazał dyskrecji dowódcy pościgu aby ich przypadkiem nie złapali. Tarik wiele miesięcy ostrzył nóż ukryty w bródce. Dziś uczy własne prawnuki i obcina ich marzenia chłodnymi nożycami nauki, a co gorsza, niszczy ich entuzjazm i psychiczny optymizm wybuchami cynizmu. Paznokietki przycina małymi nożyczkami, które służą mu również do modelowania intymnych fryzur w nosie. Wspominał wtedy zawsze syna Słońca, Samsona. Czy wycinanie włosków w nosie umniejsza moją moc? Zgadywał Tarik. Najwyraźniej tak. Tarik spochmurniał i klepnął wielbłąda. Na wszelki wypadek klepnął wielbłąda ponownie, tym razem w inny garb. A może jego niby siła była jak ta sztuczna bródka na miodzie? Może musiał ukrywać w niej mały sztylecik, aby mieć jej poczucie i zaznać tej mocy?
           Wrócił chyłkiem do pokoju nauczycielskiego i spoconymi dłońmi wyszarpnął drzwiczki swej szafki. Bródki i miecz były na swoim miejscu. Dotknął ich jak Ibn Saful i nacisnął dłonią swoje ciemię. Chwilę trwał tak we frakcji pomiędzy jawą a codziennością kołysząc głową, ściskając ją oburącz. Myśli wróciły na ulubione miejsca, tak, jak to u nas, Filistynów, w zwyczaju. Nie spuszczał oczu z liczydła, a kolorowe paciorki uświadomiły mu upływ lat i stuleci, gdy samotnie toczył się on – małe kółeczko boskiego planu. Był nikim i pociły mu się ręce. Przestał już dawno chodzić na kurhan Dalili a jej popioły użyli do wyrobu cegły.

















:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS054