„Brak ojców w naszym społeczeństwie stwarza coś w rodzaju „głodu ojca” (R. Rohr), niemal nienasyconej potrzeby męskiego potwierdzenia i uznania.
„Głód ojca” ” wielu nosi ze sobą, nie zdając sobie sprawy, że jest to głęboka rana, którą trudno wyleczyć.
Richard Rohr, który nazywa „ojcowskim głodem” głęboką i nieświadomą potrzebę walidacji i wyznaczania granic ze strony męskich autorytetów, odkrył, że jeśli mężczyźni nie uznają, że potrzebują miłości i walidacji ze strony nieobecnego ojca, stają się szaleńczy, zajęci i szaleją za władzą, seksem i pieniędzmi. Tę ojcowską ranę można znaleźć na całym świecie (por. R. Rohr, Od dzikiego człowieka do mądrego, Monachium 2006).
Zadaniem ojca jest wzmacniać plecy dziecka, dodawać mu otuchy, pchać do przodu, obdarzać ojcowską energią w taki sposób, aby córka, syn odważył się isc przez życie; Może to oznaczać opuszczenie bezpiecznego gniazda, przezwyciężenie własnego komfortu, czasem podjęcie ryzyka, a nawet awaryjnego lądowania. Dobrzy ojcowie mogą również pomóc okiełznać wewnętrzny chaos dojrzewania, zaprowadzić porządek poprzez swoją prostą egzystencję, promieniować spokojem i bezpieczeństwem. Czasami mogą i muszą konfrontować i kwestionować styl życia swoich dzieci. Głównym zadaniem ojca jest wzmacnianie w dziecku wiary w życie i w siebie. (...)
Jakże ważne, jakże pokrzepiające i zachęcające byłyby dla młodszego pokolenia takie rozmowy ojciec-syn i ojciec-córka, w których starsi opowiadają młodszym o swoich doświadczeniach dotyczących bycia człowiekiem! Jak ważne jest, aby społeczeństwo nie pozostało infantylne z karmionym przez media ideałem „młodych starców”, którzy będąc starymi głupcami, mogą mieć pieniądze do zaoferowania młodszym, ale nie mają mądrości”.