RADOŚCI PEŁNI

   Co mamy zrobić aby się narodzić pełni radości, śmiali uniesienia, pretekineterami tej milczącej chwili, gdzie każdy odruch wymiotnym się zdaje, a chęć do życia moc śmierci odbiera? Bezruch ponownie liczy ten czas wielki, który przestrzenią się mierzy bez zdarzeń. A chwała bogów pozwala pobiegać wkoło kaganka z płonącą mądrością. Dźwięk twojej trąby nie poruszy murów, ani się echem nie odbije w dali.
Radość napełni płuca pędem. Ożywcze tchnienie przejdzie nad doliną dając zieloność drzewom i traw kołysanie, a do strumieni dopisując nuty. Zatętnią kopyt odbicia na trakcie, a drzwi radośnie zaskrzypią otwarte. Nic już nie stoi nam na przeszkodzie. Zardzewiałe czołgi porosną trawą. Pola minowe nie wybuchną wcale. A ludziom odrosną ręce i kikuty zamienią się w całości zwykłe. Spalone ptaki odzyskają pióra. Otrute ryby popłyną do swych dzieci opowiadając bohaterskie czyny. Czy w tym momencie należy się narodzić? Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała !





Relanium ma dziś smak twych ust, Marija. Nie ufam dlatego nikomu. Kiedy przylecą z góry cienkimi głosami opowiedzieć mi, że już trzeba, nie uwierzę im, choćby mieli podwójne czułki. 1,6 do 1,8 to najlepsze proporcje stosowania zaufania. Złote divina proportio. Czy jakoś tak i na koniec do jedynki. Spocony leżę w cieniu i uwierają mnie szyszki spod koca. Dzieci obok polują na jaszczurki a mrówki oblazły mi książkę o tajemnej broni Wunderwaffe. Kelner niemrawo przygotowuje kielich z sokiem i parasolką. A ja nie mam zaufania do nich wszystkich . Nawet nie rozwiązuję krzyżówek, bo nie wierzę, że układacz sensownie je ułożył. To wszystko lipa. Mam tylko zaufanie do Słońca i do gwiazd niezmiennie mruczących coś pod nosem. Niby to w zakłopotaniu a może w sklerotycznych paroksyzmach opowiadają sobie stare dowcipy międląc te same wspomnienia Ben Akiby i Beroessa. To już w końcu dwieście lat ! Muł osiadł i przykleił się do utopionych naczyń. Miód sfermentował pod wpływem mojej śliny dając do myślenia zegarom chciwie wypijającym każdą miodową sekundę.
Cóż, nie można im ufać. Dlatego, gdy podeszli do mnie zbyt blisko przekraczając osobisty dystans i zbliżając oczy do mej twarzy, pobiegłem po pomoc zostawiając koc i ubrania. Czy usłyszałem prawdę , gdy mówili do mnie ? Czy chcę w nią uwierzyć? Przecież tak nie może się dziać, a ludzkość nie jest czymś banalnym i śmieszną igraszką w ich rękach. Choć brak mi zaufania, wiem , że powiedzieli prawdę. I o Stworzeniu , i o Ziemi. Nie mam ucieczki, ani jej nie potrzebuję. Po co?
Już nie parzy ogień ani zło nie czyha w moich snach.
Jestem istotą, której z jednego końca włosy wyrastają , a bez fryzjera dosięgną Ziemi.
Całe ciało prawie bez włosów, od ryby wzięte. Drugi mózg mam w sercu i nim czuję.
Tam siedzą oni zapisani w księdze . Przyozdobieni cyfr zwiędłym szeregiem.
Zawsze wywołać da się ich mrugając po trzykroć oczami...

Jest symetria konstrukcji mięśni i szkieletu, a do tego jej brak w narządach wewnętrznych. Jak to tak? Przecież to chwilowe i głupie. I sztuczne. To prowizorka. Niedokończona i niezgrabna. Niedopasowana biodrami do rodzenia dużych głów. Niedoskonała, gdy ma się poruszać. Błędna jako system rurek z krwią i wodą limfą.
 I te nie odrastające kończyny i zęby. Powinny odrastać paznokcie i zęby a nie paznokcie i włosy. Po co? To jakaś karykatura. Bezwłosy balon, przedziurawisz i uchodzi z niego wszystko. Nawet szaleństwo. Nawet grymas uśmiechu.

Byli w płaszczach szarych i jakichś takich, niemnących, do ziemi. Powiedzieli mi szybko, bardzo szybko, co jest i co było, i co będzie z nami. Wiedzieli, że ucieknę, i że to zbyt okrutne. A na pewno nie wygodne. Dzisiaj po latach wiem, o co chodziło. Oni też mają sumienie i boga, i strach. Przyjdą po mnie później, kiedy będzie potrzeba. Dlatego nie ufam niby faktom i przeznaczeniu salto mortale. Relanium daje pojęcie o skali zagrożenia, zwłaszcza, gdy ma smak twoich słodkich ust.

Niebianinem jestem dzisiaj, a oni mi nie chcą skrzydeł urosnąć w chwale.
Mamroty wypuszczam z ust. O suchych palcach ciągnących koralik.
Miotełką lekką opędzam się od ciężaru wspomnień powolnych much.
Ognia prawdziwego strzegę i jego tylko się boję. Mam go też w sercu a zapalam w waszych. Pulsuje krew w żyłach i znaki widzimy. Na niebie i w morzu , i na piachu giętkim. Świt. Sopran.









:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS021