ZDRADA RICA

     Cóż, nie od razu zostaje się pijakiem. Topielcem tylko w ciągu trzech minut. Tak samo jest ze zdradą. Ustaw budzik. Na którą? Zachowujesz się jak dziecko. Przestań płakać.
- Kiedy odzyskasz rozsądek, zadzwoń.
Telefon dzwonił długo a Marija odebrała go i zrozumiała natychmiast zagrożenie.
- Dobrze, macie go znaleźć. - Powiedziała do Manolita.
 - Znaleźć? - Spytała słuchawka.
- Znaleźć i zabić.- Powiedziała donja Marija. - Jego ludzi przewieź do hacjendy. Pozamykać ich osobno. - Zawołała służącą.
- Chyba od dziś zacznę oglądać kreskówki. Przynieś walizkę. - Zadzwoniła do Tiago, odebrał niemal natychmiast .
- Jaka siła kryje się w przyjaźni? - Tiago milczał zaskoczony.
- Marija, nie rozpętuj wojny! - Marija rzuciła słuchawką i krzyknęła na służącą.
 - Pospiesz się z tym pakowaniem. Nie bądź wrzodem na dupie!
- Pani raczy żartować!

     Zadzwonił Tiago.
- Marija, uspokój się na chwilę. Przecież z tego wyjazdu nie wrócisz w jednym kawałku.
- A mamy kłopoty.
- Nie mogłaś poczekać z tą rozpierduchą? Jesteś najlepsza, ale co potem? Dobrze ci radzę. Nie idź tam. Będę u ciebie za kwadrans. - Rzucił Tiago w słuchawkę.
     Przyjechał późno wieczorem ale cały dom Hombre i Mariji był rozświetlony. Przywitała go na górze.
- Usiądź. To jest zaskakujące. - Rzekła.
Tiago wygonił służącą i zamknął drzwi.
- Nie pozwolę na ruchy Ricowi, aż Hombre wróci. Skąd wiesz, że powiedział jakim lotem przekazują nasi kurierzy?
Marija pokazała mu kwity Rica, które przyniósł jej policjant z centrali.
Tiago spojrzał na nią jakoś inaczej niż do tej pory. Tiago skamieniał, bo zrozumiał.
 
- O co chodzi? - Spytała Marija.
 - Spójrz na mnie. Wszy, bakterie, grzyb i ich właściciel to już czwórka do brydża.
- A więc nic się nie zmieniło? Odchodzisz sam? - Zastanowiła się, bo znała go od zawsze. Jeszcze jako mały chłopak przychodził do jej ojca. Jego imię było dłuższe ale nie pamiętała już jakie. Jego twarz była inna, ale oczy pozostały te same.
Tiago był poganinem niezależnie od pudru na nosku.
- Nocny jastrząb nigdy nie zasypia. - Powiedział.
- Tak, tak, a pawian chadza tyłem.
- A czy tu chodzą jakieś lachony? - Zadrwił Tiago.
- I to jakie. - Dodała rozbawiona.
- Taaa, dodaid to jest cycatość do dowolnego dojenia. Przełam się.
- Bzykamy bez zobowiązań?
- Knujesz cos niedobrego? - Spytał Tiago, ale wiedział już wszystko. Musiał sprawdzić tylko, czy to prawda z tym kwitem Rica.
- Co ty wiesz, w nogach śpisz. - Marija wiedziała, że musi zabić Rico, i że nie jest to dobre rozwiązanie ale przynajmniej zatrzyma go w pędzie i ocali swego Hombre.
- Urodził cię potwór i już dawno po ptakach. - Rzekł Tiago i nie wiedział, że trafił.
Popatrzył na nią i szepnął.
- A wiec jedź go zabić. - Westchnął i przypomniał sobie, że jest jeszcze młodą kozą. Szczeniarą, jak nazywał ją Hombre.
- Tiago, mamy galerę na sprzedaż. Leży na dnie zatoki. Rico chce ją sam sprzedać i prowadzi rozmowy z Triestem.
- A Hombre? - Spytał Tiago.
- Nic nie wie. - Odparła cicho Marija. - Tak nie może być. - Dodała.
Tiago milczał. Oto na jego drodze pojawiła się przyjaźń i miłość, i zdrada. Mógł zabijać, ale wierzył w przyjaźń. Zszedł milcząc po schodach do wyjścia. Służba odwiozła go do domu.
Śpiący kłamię by usnąć. Potem zasypiam. Gdy gram dla niej skorupa miłości jest przerażająca i podrzyna gardła. Na wprost mojej miłości stoi niema zdrada. Żółte jej oczy podkrążone cieniem dopalają chwilę jadem. Tiago cierpiał. Zapragnął Caroliny.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS140